بامداد لاجوردی، عضو بخش تحلیلی انصاف نیوز در یادداشتی دربارهی برخی واکنشها به بیانیهی ۱۱۰ امضایی نوشت:
اگر روزنامه کیهان، همشهری و روزنامه ایران؛ شریعتمداری و مهدیانها، صداو سیما و…. بیانیه روزنه گشایی را دقیق میخواندند شرمگین میشدند. سطر به سطر این بیانیه ناامیدی است. باید این سطح ناامیدی از صندوق رای در دهه پنجم انقلابی که جمهوری اسلامی ایران را متولد کرد، مایه خجالت آنها باشد.
واقع این است که در دهه پنجم حیات جمهوری اسلامی نباید جوانان دنبال روزنه بگردند بلکه باید دریای نور و شور و آزادی به زندگی آنها سرازیر باشد.
در انتخابات ۱۳۸۸ فقط در تهران، برای دعوت مردم به مشارکت در انتخابات، زنجیرهای انسانی به طول ۲۵ کیلومتر تشکیل شد؛ میتوانید تصور کنید چند صد هزار نفر برای تشکیل کمپین دعوت به انتخابات باید دور هم جمع شوند تا ۲۵ کیلومتر طول آن باشد؟
در انتخابات ۱۳۸۸ فقط ۸۰۰ «هنرمند» مردم را به شرکت در انتخابات دعوت کردند. اینها تنها چند نمونه از گذشته پرشور انتخابات در این کشور است و اگر خبرهای سال ۱۳۸۸ را مرور کنید دهها نامه از اقشار و اصناف مختلفی پیدا میکنید که با هزاران امضا جامعه را به حضور پای صندوقهای رای دعوت میکردند به همین ترتیب در سال ۱۳۹۶ برای حمایت از حسن روحانی ۱۸۰۰ نفر نامه نوشتند و مردم را به شرکت در انتخابات دعوت کردند.
اما از این همه شور و شیدایی، تنها ۱۱۰ نفر باقی مانده که هنوز دنبال روزنه میگردند و مردم آنها را با انگشت نشان میدهند که چطور هنوز به نور امید دارید؟
کیهان و مقلدان آن، وقتی بیانیه ۱۱۰ نفره را خواندند خجالت نکشیدند که آن سیل جمعیت در سال ۱۳۸۸ تنها ۱۱۰ نفر باقیمانده که همچنان امیدوار هستند؟
دچار شرم نشدید که خط اول بیانیه نوشته: به روشنی این انتخابات، مصداق انتخابای آزاد نیست؟ از اینکه در جمهوری اسلامی ایران «انتخابات» به «مقاومت سلبی» تغییر معنا پیدا کرده، ناراحت نشدید؟
تعابیر «رای منفی»، «رای ناقص» و رای در انتخاباتی که «کاملا آزاد نیست» در شرف انتخاباتی که قرار بود جامعه از میان کاندیداها «اصلح » را انتخاب کند، غرور و اعتماد به نفس شما را جریحهدار نکرد؟ پس ماجرای انتخاب اصلح چه بود؟
اینکه جماعتی به زبان غیرمستقیم اخطار میدهد که «شری بزرگ» جمهوری نظام را تهدید میکند، شما را اذیت نمیکند؟ چطور تاب آوردید که روزنهای که این جماعتِ امیدوار به دنبال تکرار الگوی مجالس ادوار دور هستند، یک عقبگرد نیست؟ حقیقتا چطور این تعابیر تن و بدن شما را نلرزاند؟
حتما موضع مخالفان امضا این بیانیه را رصد کنید؛ از نظر آنها وضعیت کشور را به مراتب وخیمتر از توصیفات این بیانیه میدانند.
من در عجبم این وضعیت آن هم در سالگرد پیروزی انقلاب شما را رنجیده خاطر نمیکند؟ و سوال ابتدایی را دوباره میپرسم: اینکه تنها ۱۱۰ نفر حاضر شدهاند نامه دعوت به انتخابات را امضا کنند، شما را به تامل وادار نمیکند؟
انتهای پیام
دیدگاهتان را بنویسید