برزیل یک بار دیگر جام جهانی را با حسرت ترک کرد. سلسائو که با هدایت کارلو آنچلوتی و امید به درخشش ستارههایی مانند نیمار، وینیسیوس جونیور و رودریگو پا به جام جهانی ۲۰۲۶ گذاشته بود، برابر نروژ ۲ بر یک شکست خورد تا پروندهاش خیلی زود بسته شود؛ شکستی که شاید یکی از تلخترین ناکامیهای سالهای اخیر فوتبال این کشور باشد.
برزیل پس از قهرمانی در جام جهانی ۲۰۰۲، در شش دوره متوالی نتوانسته بار دیگر جام را بالای سر ببرد. زردپوشان در سال ۲۰۰۶ برابر فرانسه، در سال ۲۰۱۰ مقابل هلند، در سال ۲۰۱۴ با شکست تاریخی ۷ بر یک برابر آلمان، در سال ۲۰۱۸ مقابل بلژیک، در سال ۲۰۲۲ برابر کرواسی و حالا در جام جهانی ۲۰۲۶ مقابل نروژ از رسیدن به قهرمانی بازماندهاند؛ روندی که نشان میدهد فاصله این تیم با دوران طلاییاش همچنان ادامه دارد.
اگرچه برزیل در این دوره از رقابتها نمایشهای امیدوارکنندهای داشت و با عبور از مرحله گروهی و حذف ژاپن به جمع ۱۶ تیم برتر رسید، اما مقابل نروژی قرار گرفت که با نظم تاکتیکی، دوندگی بالا و درخشش ارلینگ هالند، اجازه نداد ستارههای برزیل کیفیت واقعی خود را نشان دهند.
از دست رفتن یک ضربه پنالتی در نیمه نخست نیز فشار روانی زیادی روی شاگردان آنچلوتی وارد کرد و در نهایت دو گل هالند، کار را برای سلسائو تمام کرد. گل دیرهنگام نیمار از روی نقطه پنالتی نیز تنها اختلاف را به حداقل رساند و تغییری در سرنوشت مسابقه ایجاد نکرد.
این حذف، بار دیگر پرسشهای زیادی را درباره آینده فوتبال برزیل مطرح کرده است. نسلی که قرار بود با حضور وینیسیوس، رودریگو، اندریک و دیگر استعدادهای جوان، خاطرات نسل طلایی گذشته را زنده کند، باز هم نتوانست طلسم بیش از دو دهه ناکامی را بشکند.
از سوی دیگر، نیمار که احتمالاً آخرین جام جهانی دوران حرفهای خود را تجربه میکرد، با چشمانی اشکبار زمین را ترک کرد تا رؤیای فتح بزرگترین جام فوتبال جهان برای همیشه از دسترس او خارج شود.
حالا برزیل باید خود را برای یک بازسازی دیگر آماده کند؛ بازسازیای که شاید مهمترین هدف آن، پایان دادن به حسرتی باشد که از سال ۲۰۰۲ تاکنون ادامه دارد. کشوری که همواره خود را مدعی اول فوتبال جهان میداند، این بار نیز خیلی زودتر از انتظار با جام جهانی خداحافظی کرد و بار دیگر میلیونها هوادار سلسائو را در حسرت ششمین ستاره گذاشت.
انتهای پیام
