رحمان بیات، روزنامه نگار در یادداشتی با عنوان «به مناسبت رحلت آیتالله شبیری زنجانی؛ جاذبهها میروند، دافعهها قدرت میگیرند…؟!» که در اختیار انصاف نیوز قرار داده، نوشت:
آیتاللهالعظمی شبیری زنجانی از جمله مراجعی بود که در طول حیات پربرکت خود، نماد اخلاق و الگوی عملیِ «اسلام رحمانی» بود. گرچه عدهای فشار آوردند تا ایشان را وارد بازیها و خطکشیهای سیاسی و جناحی کنند، اما ایشان هرگز حاضر نشد از مسیر اعتدال و میانهروی خارج شود. ایشان بهتماممعنا، مرجعی جامعنگر بودند که سعی بسیاری داشتند نهتنها در گفتار، بلکه در مقام عمل نیز معرف دین اصیل و مکتب اهلبیت (ع) باشند. آیتالله در برابرِ تندروی، میانهروی؛ در برابرِ تندخویی، خوشاخلاقی؛ و در برابرِ ترشرویی، مهربانی را برگزید تا به جای «دفع»، مظهرِ «جذب حداکثری» باشند.
اگر بخواهیم این تفاوت در رویکرد «جذب حداکثری» و «دفع حداقلی» را به عینه ببینیم، شاید بهتر باشد در خطبههای نماز جمعه تأملی دوباره داشته باشیم تا درک کنیم ائمه جمعهی نسل قدیم، پیش از ایرادِ خطبههای گیرا و استدلالی، مراقب بودند که خوشان اول عامل باشند تا رفتار و گفتارشان موجب طرد جوانان از دین و مذهب نشود.
نمونهی صادقِ دیگر از این تفاوت را میتوان در تبریز، اصفهان و تهران مشاهده کرد؛ شهید آلهاشم با آن منشِ اخلاقی، در «جذب حداکثری» چنان مهارتی داشت، اما جانشین ایشان برعکسِ آن شهید بزرگوار، گویی در «دفع حداکثری» مهارت دارد. یا به جای آیتالله طاهری (امام اسبق اصفهان)، کسانی خطبه میخوانند که جاذبه ای ندارند. در تهران نیز به وضوح میتوان این تفاوت را دید؛ بهجای چهرههایی چون آیتالله طالقانی، آیتالله خامنهای (شهید)، مرحوم آیتالله هاشمی و…، اکنون خطیبانی قرار دارند که با نوع رفتار خود، در «دفع حداکثری» مهارت دارند!
حال، تصور کنید با فقدانِ مراجع نسل قدیم همچون آیتالله شبیری زنجانی که عالمِ عامل به اخلاق اسلامی بودند و با آن زبانِ نرم و رفتار و گفتارِ گرمشان زمینهسازِ جذبِ جوانان بودند، چه آیندهای در انتظار حوزه های علمیه خواهد بود ؟ آن هم در عصر و زمانهای که جذبِ جوانان به دین و مذهب، «هنر» میخواهد و حوزه و دستگاه تبلیغ دین، بیش از هر زمان دیگری به عالمان صادق و خوشاخلاقی همچون آیتالله شبیری نیاز داشته و دارد.
با آمدن نسل جدیدی از روحانیون که زبانشان تند، رفتارشان سرد و در «دفع حداکثری» مهارت دارند، آیندهی نگرانکنندهای در پیش است. در نهایت اینکه در این شرایط، بیش از این چیزی دیگری نمیتوان گفت جز اینکه بگوییم:خدایا! اللهم عجل لولیک الفرج.
انتهای پیام
