رضا درستکار، نویسنده و منتقد سینما، با بیان اینکه مردم اکبر عبدی را با همان نقشهای ماندگار اجارهنشینها، مادر، ناصرالدینشاه آکتور سینما و … به یاد خواهند آورد، گفت: فشارهای زندگی و شرایط حرفهای، گاهی هنرمند را ناچار میکند در آثاری بازی کند که با جایگاه واقعیاش فاصله دارند.
آقای درستکار در گفتوگویی با انصاف نیوز گفت: اکبر عبدی از معدود بازیگرانی بود که استعداد و قریحهای منحصربهفرد داشت و با از دست رفتن او، یکی از ستونهای مهم بازیگری کمدی در ایران فرو ریخت. در شرایط امروز کشور، فقدان چنین هنرمندی واقعاً دردناک است.
او با اشاره به فیلم اجارهنشینها ساخته داریوش مهرجویی، این اثر را یکی از ماندگارترین فیلمهای تاریخ سینمای پس از انقلاب توصیف کرد و گفت: اگر امروز به تیتراژ این فیلم نگاه کنید، میبینید بسیاری از بازیگران بزرگ آن، از عزتالله انتظامی و نادره گرفته تا حمیدرضا سرشار، رضا رویگری و حالا اکبر عبدی، دیگر در میان ما نیستند. این فیلم یادگار نسلی از بازیگران بزرگ سینمای ایران است.
درستکار گفت: متأسفانه ما معمولاً زمانی متوجه ارزش هنرمندان میشویم که دیگر در میان ما نیستند. اساساً با فرهنگ رفتار درستی نداریم و بیش از آنکه به تولید و ماندگاری آثار فرهنگی اهمیت بدهیم، گرفتار شعار و هیاهو هستیم. اگر همت خود مردم نبود، حتی در حفظ میراث چهرههایی مانند فردوسی، حافظ و سعدی هم موفق عمل نمیکردیم.
این منتقد سینما درباره جایگاه اجارهنشینها گفت: این فیلم از معدود آثار سینمای ایران است که هنوز پس از چهار دهه، استخوانبندی نمایشیاش کاملاً استوار مانده است. اجارهنشینهابا نگاهی تلخ و طنزی سیاه، خانوادهای بزرگ را به تصویر میکشد که میتواند استعارهای از جامعه ایران باشد؛ جامعهای که هر شخصیت آن مسیر و دغدغه متفاوتی دارد، اما همه در یک سرنوشت مشترک زندگی میکنند.
او معتقد است یکی از مهمترین عوامل ماندگاری فیلم، هدایت بازیگران توسط داریوش مهرجویی بوده و میگوید: مهرجویی این توانایی را داشت که برای هر بازیگر، نقشی کاملاً اختصاصی خلق کند؛ نقشی که انگار به قامت همان بازیگر دوخته شده بود. عزتالله انتظامی، نادره، حمیدرضا سرشار، رضا رویگری و اکبر عبدی، هر کدام بهترین نقشهای کارنامه خود را در این فیلم ارائه کردند.
درستکار درباره بازی اکبر عبدی نیز گفت: در اجارهنشینها، همانند فیلمهایی چون مادر، دلشدگان، ناصرالدینشاه آکتور سینماو مجموعه باز مدرسهام دیر شد، عبدی فرصت درخشیدن پیدا کرد. او به واسطه فیزیک، قریحه ذاتی و آن “نمک” کمنظیرش، شخصیتهایی خلق میکرد که فراتر از یک تیپ ساده بودند.
او گفت: بازیگران معمولاً از تیپ آغاز میکنند، اما اگر فیلم خوب باشد و بازیگر توانمند باشد، آن تیپ به شخصیت تبدیل میشود و در حافظه سینما باقی میماند. اکبر عبدی دقیقاً چنین مسیری را طی کرد. او در بهترین آثارش هرگز صرفاً تیپ بازی نکرد، بلکه شخصیت آفرید و همین راز ماندگاری اوست.
این نویسنده و منتقد سینما گفت: فشارهای زندگی و شرایط حرفهای، گاهی هنرمند را ناچار میکند در آثاری بازی کند که با جایگاه واقعیاش فاصله دارند. من شخصاً عبدی را در برخی آثار سالهای بعد دوست نداشتم، اما مردم او را با همان نقشهای ماندگار به یاد خواهند آورد؛ با اجارهنشینها، مادر، ناصرالدینشاه آکتور سینما و دیگر آثاری که فرصت دادند استعداد واقعیاش دیده شود.
درستکار در پایان تأکید کرد: اگر هنرمند فرصت داشته باشد آزادانه و بدون فشارهای بیرونی، تنها به خلق اثر هنری فکر کند، نتیجه ماندگار خواهد شد. اکبر عبدی از آن دست هنرمندانی بود که قله کارنامهاش همچنان در حافظه جمعی مردم زنده است و سالها بعد نیز با همان آثار ماندگار شناخته خواهد شد، نه با نقشهایی که از سر اجبار یا تکرار پذیرفت.
انتهای پیام
