محمد شریف در یادداشت ارسالی به انصاف نیوز با عنوان «شاهراهِ عزیزِ هرمز» نوشت:
همواره وقتی سخن از هویت ایرانی به میان میآید، اولین تبادر ذهنی ما هویت فرهنگی ایران است که البته بهجا و منطقی است و ایران، نگینِ بیرقیب فرهنگی و تمدنی تاریخ است.
اما این هویت ابعاد دیگری دارد که در عین بینظیری و کمنظیری کمتر مورد توجه قرار گرفتهاند، مگر بزنگاهی پیش بیاید تا ایران توانمندیهای هویتی متفاوت و متنوع خود را به رُخ دنیا بکشد.
یکی از مهمترین اضلاع این هندسۀ تمدنی، ضلع «هویت جغرافیایی» است که به صورت یک ثروت ناتمام در اختیار ایران است؛ از منابع و معادن تا پهناوری و موقعیتهای بسیار ویژه در خشکی و دریا که برگهای سرنوشتسازی را پیشروی حال و آینده این سرزمین قرار میدهند.
«تنگۀ هرمز» به عنوان یکی از مصادیق این داراییها در هویت جغرافیایی، در جنگ اخیر توانست صحنۀ بازی و بازیسازان را دگرگون کند و تمام دنیا را به تماشای قدرت خود بنشاند.
فارغ از گزارههای احساسی و هیجانی و با تعظیم و احترام تمامقد در برابر قدرت نظامی و نیروهای مسلح کشور که بنیۀ بازدارندگی کشور را در عمل به تثبیت رساندند، بدون تردید عنصرِ تعیینکننده و برتریدهنده در جنگ اخیر، سلاحِ جغرافیایی تنگۀ هرمز به عنوان یک مؤلفۀ تماماً ایرانی بود؛ تا جایی که تلاش برای بازگشایی آن، دغدغۀ اولِ اغلب قدرتهای جهان شد.
دنیا فهمید ایران در کارزار، تکبعدی نیست و با اهرمی چون شاهراه آبی هرمز میتواند بدون حتی یک شلیک، قواعد نبرد را بازنویسی کند و جنگ را از صحنۀ تقابل نظامی به چالشهای انرژی در خاکِ طرفهای درگیر بکشد. حتی بسیاری از ایرانیان نیز نسبت به میزان اثرگذاری این امتیاز مغفولِ جغرافیایی شگفت زده شدند.
آگاهی از ظرفیتها و توانمندیهای هویتی یک کشور، از مهمترین ریشههای خودباوری ملت آن است و باید خصوصاً برای نسلهای جدیدتر که قرار است نِمود جامعۀ ایران در حال و آینده باشند، در کنار معرفی هویت غنی فرهنگی و تمدنی ایران که قطعاً ضروری است، از «هویت جغرافیایی» و امتیازات منحصر به فرد سرزمینی هم سخن گفت تا این اطمینان حاصل شود که ایران در عرصههای گوناگون راهبردی دستبسته نیست و قدرت بالا و مؤثری در محافظت از منافع خود دارد.
انتهای پیام
