شاهین شجریکهن در صفحهی اینستاگرام خود نوشت:
سریالهای رضا عطاران بهخصوص «خانه به دوش» و «متهم گریخت» نمونههای مطالعاتی جالبی برای تحلیل این نکته است که چطور یک صحنه تراژیک مثل قضیه قرض کردن پیرمرد از همسایه و کنف شدن آقا ماشاءالله جلوی باجناقش یا جمع شدن چندین نفر دور یک قدح آبدوغخیار میخندیم؟
در اغلب این صحنهها اتفاقی که در حال وقوع است بسیار دردناک و تلخ و جدی است اما کمتر کسی به وجه اجتماعی موضوع توجه میکند.
جایی که گاهی حس میشود اگر کمیت زندگی شخصیتهایی مثل عباس و هاشم آقا لنگ میزند دلیلش خنگی و بیعرضگی خودشان است.
و این قضیه بهقدری طبیعی برگزار میشود که نمیتوان به روند ماجراها نخندید و با پیچوخمهای زندگی ناساز و بیقواره این آدمها همراه شد.
حالا همین سکانس را بدون مزهپرانیهای علی صادقی و کلنجار رفتنهای مرحوم گرجستانی با او تصور کنید: از همان موقعیت ابتدایی که خانواده بلاتکلیف و بیپول مانده تا وقایع بعدی و … به نظرتان گریهدار نیست؟
انتهای پیام
