غلامرضا بنی اسدی، روزنامهنگار، در یادداشتی که در اختیار انصاف نیوز قرار داده است، نوشت:
آیت الله هم بر ایمان مردم غیور بود و هم بر نام و اعتبار و حرمت شان. مرجع تقلید بود برای مومنان و ملجاء و پناه برای کسانی که احساس می کردند ستمی برآنان رفته است. «وحید خراسانی» فقط در«علم اصول / فقه» افق گشا نبود. تنها قدرت سخنوری اش، سیتِ آوازه اش را نمی گستراند که استقلال نظر و عمل و شان حمایتگری اش هم او را متمایز می کرد.
برای کسانی که زخم در روح داشتند هم دستی مرهم گذار داشت. پناه بود، پدر بود و در عین حال هدایتگر بر مدار «النصیحه لاائمه المسلمین» و حامی بود برای انقلاب و نظام. دغدغه دین داشت و برای توسعه معارف اهل بیت می کوشید. مذهب حقه جعفری را عزیز می داشت و برای مناسک و معارفش، حرمتی تمام قائل بود.
فاطمیه را گرامی می داشت تا راه حضرت فاطمه سلام الله علیها همچنان اصحاب «صراط المستقیم» را به نعمت هدایت متنعم گرداند. این مرجع عالی، دغدغه مردم را هم داشت. می خواست که امور خلق به دست کسانی باشد که «تخصص» علمی و تبحر عملی داشته باشند. ایشان به یکی از مقامات گفته بود «یکی از مشکلات ما در حوزه تصدی مسئولیتها این است که ما متصدی مقامهایی میشویم که نه مقام را میشناسیم و نه کرسی که آن را میگیریم. یکی از اشتباهها در امر مدیریت استفاده از افرادی است که شایستگی آن کار را نداشته باشند و این یعنی به دستورات دینی درست عمل نمیکنیم.»
آیتالله با دغدغههای دینی به مسائل اجتماعی و سیاسی نگاه می کرد و آنچه را بر خلاف مشی فقهی و دینی می دید را نا دیده نمی انگاشت که با تذکر وظیفه خیرخواهی را به انجام می رساند. مسئولان را به حضور می پذیرفت و گفتنی ها را بیان می کرد. صادق و صریح اما پوشیده و محترم. دنبال فضا سازی برای طرح خود نبود که طرح او ندیدن خویش و دیدن خلق خدا در مسیر حضرت خداوندگار بود.
او مرجعیت را برای خود نمی خواست بلکه خود را در خدمت نهاد مرجعیت و بالنتیجه دین و ایمان و مردم می خواست. او برای آزادی انسان حرمت قائل بود و به صورت ویژه بر حبس زدایی تاکید داشت و می گفت «اساس دین بر حریّت است؛ فقیهی که به مُخّ فقاهت رسیده میداند حبس در چه مواردی است و زندانی کردن او و حرمان وی از جامعه و از خانواده در چه حد از شدت است و موارد حبس در شریعت در چه مواردی و با چه دقتی مطرح شده است.»
آیت الله همه مردم را محترم می داشت و نسبت به حقوق شان حساس بود. این را پیشتر هم نوشتم که ایشان نیمه شب شماره خاص یکی از روسای جمهور که شاگردشان بوده است را گرفت و نسبت به موضوعی در باره خانمی تذکر داد و گفتند بیدارم تا نتیجه را بشنوم. آقای رئیس جمهور ماجرا را از وزیر مربوطه می پرسد و می شنود که ماجرا به یک زن خیابانی ربط داشته است. رئیس جمهور به استاد زنگ می زند و شرح ماجرا می کند که نهیب استاد را می شنود که تو را گذاشته اند که مراقب احوال همین ها باشی. زن شوهر دار که نصف شب در خیابان نیست.
باری، آیت الله هیچگاه کنج عافیت ننشست. همه زندگی اش جد و جهد و اجتهاد بود به سیره سلف صالح. آیت الله وحید خراسانی روابط بینالمللی هم بر احترام تاکید داشت و می فرمود «همانطور که ما برای سران کشور خود احترام قائلیم، مردم کشورهای دیگر هم برای سران خود احترام قائلند و باید حرمت آنها را نگه داریم تا آنان نیز حرمت سران ما را نگه دارند».
به ادیان و مذاهب دیگر هم نگاهی کرامتمند داشت مستند به زیست نبوی که «پیامبر اکرم (ص) نیز نسبت به ادیان دیگر همواره احترام قائل بودند». باری، آیت الله معنای روشن عنوان خویش بود. نشان راه خدا که خلق را به او می خواند. خدایش بیامرزاد.
انتهای پیام


