انصاف نیوز، علی اصغر شفیعیان: عکسهای فدریکا موگرینی در حاشیهی مراسم تحلیف حسن روحانی در مجلس با نمایندگان مجلس که بیشتر از فراکسیون امید بودند، در ساعات گذشته مورد قضاوت منفی خیلی از فعالان سیاسی و رسانهای قرار گرفته است، اما آیا جامعه نیز همینقدر نگاه منفی به آن دارد؟
به این کامنت یک مخاطب توجه کنید: «واقعا همه عاشق دوستی و اتحاد با دنیا هستند، اشتیاق نمایندگان مجلس را ببینید، اشتیاق مردم از در دوستی با دنیا دیدنیتر خواهد بود».
این روی دیگر قضیه است، یعنی برداشت عمومی الزاما آن چیزی نیست که کاسبان تحریم کلید زدند و حالا خیلیها باورشان شده است. بله این سلفی گرفتنها، این خندهها، این گپ و گفت نمایندگان ما و مسوول سیاست خارجی اتحادیهی اروپا برای جامعه شاید آرامش بخش باشد.
مردم ما معمولا هتاکی و سخنان درشت مسوولان نسبت به کشورهای دیگر را شنیدهاند اما آیا واقعا با همهی آن شعارها و دشمنیها همسو و همراه بودهاند؟ پس چطور منتخب مردم یعنی روحانی و وزیر خندهروی او دکتر ظریف در این سالها با مقامات خارجی نیستند و گفتند و شنیدند و گرهها باز کردند؟
خب اگر ادعا میشد که آنها بر خلاف خواست رای دهندگان ۹۲ چنین کارهایی کردند و با هدایتهای دلواپسان برجام و کاسبان تحریم، مردم هوشیار شدهاند و فهمیدهاند که باید دشمنیها را ادامه داد، پس چطور همین دو ماه پیش ۲۴ میلیون نفر به روحانی رای دادند، یعنی چند میلیون بیش از پیش؟
اتفاقا مردم رای دادند که دشمنی نبینند؛ پس حق آنهاست که ببینند مسوولان منتخب آنها با جهان سر ناسازگاری و دعوا ندارند، حتی میگویند و میخندند، تا آرامش به جامعه منتقل شود؛ و البته که در زمان توافق و قراردادها، مو را از ماست بیرون کشیدند، اینقدر که مو لای درز برجام نرود و حتی ترامپ علی رغم خواست قلبی و علنی خود، نتواند آن را پاره کند!
وجه مثبت این تصاویر سلفی با خانم موگرینی، این است که آرامش دهندهی به جامعه است. یعنی دیگر آن عربدهکشیهای در مجلس تندروها علیه این و آن را نمیبینیم.
در همین مجلس زمانی امثال رساییها بودند که با اقدامات و مواضعشان باعث آن همه تحریمهای ظالمانه شدند؛ نه تنها با خارج سر جنگ و دعوا داشتند، بلکه در همین صحن مجلس راهپیمایی کردند و علیه شخصیتهای مورد احترام مردم شعار مرگ سر دادند.
امروز رساییها و شریعتمداریها به صورت مجازی با ترامپ عکس میگیرند، با آنها همدل و همسو و همزبان هستند در مخالفت با برجام، در مخالفت با هر گونه صلح و آرامش.
صلح خواهان اما علنی و شفاف با یکدیگر قدم میزنند، عکس میگیرند و میخندند، بلکه خاطرهی تندرویها از ذهنها برود.
پی نوشت:
یاد عکس آقای ضرغامی، رییس پیشین اصولگرای صداوسیما افتادم که علی رغم این همه شعار، اما با مجسمهی آزادی در آمریکا، که نماد آن کشور است عکس یادگاری گرفته بود. آب هم از آب تکان نخورد و به روی مبارک نیاوردند.
یاد عکس آقای بقایی، معاون آقای احمدینژاد، رییس جمهور تندروی انقلابینمای اصولگرایان افتادم که او نیز با همان مجسمه، از همان زاویه عکس گرفته بود؛ آب هم از آب تکان نخورد. یاد عکس همین آقای بقایی با پرچم بزرگ آمریکا افتادم، علی رغم این که رییس او درشتترین حرفها را زد و تحریمها را سوغات آورد. آب هم از آب تکان نخورد!
یاد آن همه عکس آقای جلیلی با خانم اشتون افتادم که گویی آن همه مذاکره برای همین عکسها بود و البته قول گرفتن برای تشدید تحریمها! آب هم از آب تکان نخورد. یعنی اصلا در زمان او کسی حق نداشت که سیاست خارجی را نقد کند!
یاد آن عکس آقای زاهدی، رییس فعلی کمیسیون آموزش مجلس افتادم؛ همان که در زمان وزارت علوم او در دولت احمدینژاد با وزیر اسرائیلی در سایت تابناک منتشر شد! آب هم از آب تکان نخورد.
یاد عکس یادگاری مخالفان برجام با آمانو در تهران افتادم، به ویژه آن خم شدن مقابل او!
انتهای پیام
دیدگاهتان را بنویسید