علی نیلی، روزنامهنگار، در یادداشتی کوتاه با عنوان «سندهای سوخته و پرسشهای بیپاسخ» که در اختیار انصاف نیوز قرار داده است، نوشت:
گفته شده است در آتشسوزی چند روز پیش میدان حسنآباد تهران، اسناد مهمی از دوره ملیشدن صنعت نفت و رابطه مرحومان دکتر مصدق و آیتالله کاشانی از بین رفته است. این خبر البته در غوغای نفتکشها و پهبادها، نامه مشاوران مهندس موسوی مبنی بر وضعیت پزشکی نگرانکننده ایشان، موج گرما و گرانیهای طاقتفرسا و… گم شد اما سوختن بخشی مهم، تاثیرگذار و همچنان پرابهام از تاریخ معاصر ایران واقعهی کوچک و پیشپا افتادهای نیست.
برای من به عنوان یک پژوهشگر تازهکار تاریخ ایران و احتمالا بسیاری از دانشجویان، پژوهشگران و اساتید این رشته، پرسش جدی به وجود آمده که این اسناد چرا در یک دفترخانه نگهداری میشده است؟ اسناد شخصی بودهاند یا ملی و دولتی؟ اگر شخصی بودهاند چگونه اهمیتشان بر کانون سردفتران اثبات شده و اساسا چرا اهمیت داشتهاند؟ اگر شخصی نبودهاند، چگونه از این دفترخانه سردرآوردهاند؟
آیا لازم نیست کارشناسی از سازمان اسناد در محل واقعه حاضر شده و با بررسی سوختهها و نسوختهها، به افکار عمومی پاسخ گوید که این اسناد چه بوده، چه دورهای را شامل میشده، اینجا چه میکرده و تا چه حد آسیب دیده است؟
این اسناد که سوخت، اما امید که سبب شود یک ارادهی همگانی برای غلبه بر این حس مبهم حبس اسناد در بخش خصوصی و دولتی کشور پدید آید و اسنادی از این دست در اختیار سازمان ملی اسناد یا پژوهشگران مستقل قرار گیرد تا پرده از تاریکیها و ابهامات تاریخی بردارند.
انتهای پیام
دیدگاهتان را بنویسید