محسن صالحیخواه، روزنامهنگار در یادداشتی که در اختیار انصاف نیوز قرار داده است، نوشت:
سال ۱۳۹۰ بود. تاریخ دقیقاش یادم نیست. روزی بود که کنکور دادم و از دانشگاه علم و صنعت ایران بیرون آمدم. خبرنگار تلویزیون آمد سمت ما چند نفری که زود از حوزه برگزاری بیرون آمده بودیم. گفت: «قبول نشی چی کار میکنی؟» گفتم: «میرم سربازی!» از چند نفر دیگر هم سوال کرد و کات داد. خبرنگار گفت بعید است پخش شود. چون یک خانم با مانتو سفید و حجاب نامناسب از پشت ما رد شده بود. نمیدانم آن خانم از پشت من رد نشد یا کلاً در قاب نبود. چون جمله حماسهساز! من از تلویزیون پخش شد و صاحب دکه محله قدیمیمان هم آن را دید.
القصه؛ من سالها بعد از آن روز رفتم سربازی اما جملهای که آن خبرنگار آن روز گفت، در ذهنم ماند. جرقهای زد. همیشه میدیدم که تلویزیون زنان بیحجاب را نشان نمیدهد؛ مگر در ایام انتخابات و راهپیماییهایی مثل روز قدس یا ۲۲ بهمن. این تناقض مسخره را اینطور برای خودم حل میکردم که احتمالا یک بدسلیقگیست. حتی آن را برای خودم توجیه میکردم. سالها بعد که سروکارم به پشت صحنه برنامههای تلویزیونی، فیلمهای کوتاه و مستند افتاد اما پی بردم که این مساله برای رسانه، خیلی جدی است.
این تناقض همیشه آزاردهنده بود و امسال آزاردهندهتر شد. امسال دختری در بازداشت پلیس امنیت اخلاقی جان باخت؛ مهسا امینی. و زلزلهای در ایران به وجود آورد که تمام کشور را لرزاند. پیش خودم میگفتم امسال احتمالاً تلویزیون یا خبرگزاریها این کار را نمیکنند که سراغ دختران و زنان بدحجاب یا بیحجاب بروند.
از شما چه پنهان، تلویزیون خانه ما چندماهی میشود که سوخته. ندیدم که آیا تلویزیون این کار را کرد یا نه. اما عکسهای خبرگزاریها را دیدم. دختران بیحجاب و برخی به تعبیر بعضی «شلحجاب» با تصاویر انقلابی و پرچم ایران. این تصویر نه تنها در ذات خود بد نیست، بلکه باعث افتخار و تکهای از حقیقت در جامعه ایران است. اما به شرطی که برای «نشر حقیقت» استفاده شود نه برای استفاده خارجی. و نه برای همان کلیشه قدیمی «استفاده ابزاری از زنان در بزنگاههای انتخابات و راهپیمایی».
اگر انتشار این عکسها به معنی بروز عقلانیت در حاکمیت است و این نگاه قرار است ادامه داشته باشد، ایستاده آنها را تشویق میکنم و میکنیم. اما اگر همان روش قدیمیست که گفتم، جای خجالت دارد؛ این روش ثابت میکند که حجاب در ایران، هم خودی و غیرخودی دارد و هم زنان ابزاری برای تبلیغات سیاسی هستند.
آیا ما روزی را میبینیم که این نگاه ابزاری به زنان کنار گذاشته و انتخابهایشان به رسمیت شناخته شود؟ نمیدانم. فقط میتوانیم امیدوار باشیم…
انتهای پیام
دیدگاهتان را بنویسید