حجت الاسلام هادی سروش، استاد حوزه
«میقات» ، گرچه نام مکان برای ورود حجاج به بیت الله است ، اما در فرهنگ عرفانی نام از موقعیت اراده آدمی برای سیر الی الله و مهمان خدا شدن دارد.
تمام قرآن دعوت به یک حقیقت است و آن توحید و خدا باوری و معرفت الله است. و معرفت الله با حب الله حاصل میشود و محبت به خدا ره توشه بزرگترین انبیاء خداست .
حضرت ابراهیم (ع) و حضرت موسی ؛ دو پیامبر شاخص در محبت ورزی بخدا هستند .
ابراهیم (ع) میشود ؛ خلیل الله و سخن از دوست نداشتن هر ناپایداری دارد ؛ « لا اُحِب» (انعام/۷۶) . امام خمینی (ره) مینویسد : «ابراهیم غرق مقام ربوبیت است و عشق و خُلت او بخدا ، توجه او را از همه چیز گرفته است.» (تعلیقه بر فصوص ، فص ابراهیمی)
و حضرت موسی (ع) میشود ؛ کلیم الله و سخن از محبت خالص برای خدا دارد ؛ «یَا رَبِّ إِنِّی أَخْلَصْتُ لَکَ اَلْمَحَبَّهَ مِنِّی.» (بحار ، ج۱۳ص۶۵)
هر دو پیامبر اولی العزم که قدم راسخ در محبت بخدا دارند ؛ مهمان سفره معرفت رسول الله (ص) هستند ، که آن عارف بزرگ گفت : رسول الله (ص) ، جامع میقات و قربانگاه است . «خله ابراهیم (ع) مستفاده من الخله المحمدیه (ص).» (فصوص الحکم/فص ابراهیمی)
انبیاء عظام الهی از بند ماده و محبت به کائنات گذشتند و فقط به او دل دادند ، که امام صادق (ع)فرمود : « دل حرم اوست و در حرم او کسی را جای مده ؛ اَلْقَلْبُ حَرَمُ اَللَّهِ فَلاَ تُسْکِنْ حَرَمَ اَللَّهِ غَیْرَ اَللَّهِ.» (جامع الاخبار /۱۸۵)
عارف معاصر ، امام خمینی مینویسد : «الانسان لفی خسر؛ احتجابات عالم ماده است ، الاالذین آمنوا ؛ مقام ولایت مطلقه کلیه است که توحید حقیقی است.»
پس ایمان به آن مبداء متعال ؛ خدای سبوح و قدوس ما به توحید و سپس به محبت وصل میکند.
ابراهیم (ع) در میقاتِ عرفانی خود ؛ «صحف آسمانی» گرفت، و موسی در میقات خود ؛ «الواح آسمانی» گرفت ، و پیامبر اعظم الهی (ص) در میقات خود ؛ «قرآن و علی (ع) و فاطمه (س) و اهلبیت (ع)» را گرفت.
راه میقات برای ما باز است و از فرصت شب قدر استفاده کنیم .
اول ؛ بدانیم خدا بیش از لیاقت ما لطف خواهد کرد
امام صادق (ع) فرمود : «خدای شما رحیم است و کمترین حرکت شما را بی پاسخ نمیگذارد و با دو رکعت نماز خالصانه شما ، شما را به بهشت وارد می کند ؛ إِنَّ رَبَّکُمْ لَرَحِیمٌ یَشْکُرُ اَلْقَلِیلَ إِنَّ اَلْعَبْدَ لَیُصَلِّی رَکْعَتَیْنِ یُرِیدُ بِهِمَا وَجْهَ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَیُدْخِلُهُ اَللَّهُ بِهِمَا اَلْجَنَّهَ اَلْحَدِیثَ.»
(المحاسن / ۲۵۳ وبحار ج ۶۷ص۲۴۴ از اصول کافی و فقیه شیخ صدوق و تهدیب شیخ طوسی)
دوم ؛ به خدا حسن ظن داشته باشیم
امام باقر (ع) فرمود: «پیامبر اکرم (ص) در خطبه خود فرمود : خدا همراه گمان بنده مؤمن خود باشد (هر گونه باو گمان برد، خدا با او رفتار کند) زیرا خدا کریم است و همه خیرات بدست اوست، او حیا میکند از اینکه بنده مؤمنش بدو گمان نیک برد و او خلاف گمان و امید بنده رفتار کند، پس بخدا خوشبین باشید و بسویش رغبت کنید. ؛ کان الله عندالظن عبده المومن لان الله کریم بیده الخیرات یستحی أن یکون عبده المومن قد احسن به الظن ثم یُخلف ظنه وَ رَجَاءه فاحسنوا بالله الظن و اغبوا الیه.» (کافی ج۲ص۷۱، و بحار ج۶۷ص۳۶۶)
سوم ؛ خود را در محضر خدا ببینیم
داود رقی گوید ، امام صادق (ع) در بارۀ قول خدای عزّ و جل:(و برای کسی که از مقام پروردگارش بترسد دو بهشت است)،فرمود: «کسی که بداند ، و همین دانستن او را از کارهای زشت باز دارد ، کسی است که از مقام پروردگارش ترسیده و ضمیر خویش از هوس باز داشته است. ؛ فِی قَوْلِ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ: «وَ لِمَنْ خٰافَ مَقٰامَ رَبِّهِ جَنَّتٰانِ » (الرحمن/۲۶) قَالَ مَنْ عَلِمَ أَنَّ اَللَّهَ یَرَاهُ وَ یَسْمَعُ مَا یَقُولُ وَ یَعْلَمُ مَا یَعْمَلُهُ مِنْ خَیْرٍ أَوْ شَرٍّ فَیَحْجُزُهُ ذَلِکَ عَنِ اَلْقَبِیحِ مِنَ اَلْأَعْمَالِ فَذَلِکَ اَلَّذِی «خٰافَ مَقٰامَ رَبِّهِ وَ نَهَی اَلنَّفْسَ عَنِ اَلْهَویٰ» . (کافی ج۲ص۷۰ و بحار ج۶۷ص۳۶۴)
چهارم ؛ همه شئون خود را برای خدا قرار دهیم؛
حضرت صادق (ع) فرمود : «کسی که دوستی و دشمنی او و بخشش و نبخشیدن او ، برای خدا باشد و در تمام کارهایش انگیزه و محرکش خدا باشد چنین شخصی از ایمان کامل برخوردار است. ؛ من احب لِله و ابغض لله و اعطی لله و منع لله فهو ممن یکمل إیمانه.» [المحاسن ۲۶۳، بحار ، ج۶۷ص۲۴۸]
ماه رمضان ، شب های قدر ؛ «میقات» ماست. ما هم باید با یک اراده راسخ ؛ توفیقِ این مراحل چهارگانه ی معرفتی خدای متعال را از او بخواهیم و رنگ آن را بخود گیریم ، در این صورت؛ او ، به ما هم دنیا ، و بالاتر از دنیا را که محبت خودش باشد را روزی خواهد کرد . ان شاء الله
انتهای پیام
دیدگاهتان را بنویسید