رضا رئیسی، روزنامهنگار، در یادداشتی که در اختیار انصاف نیوز قرار داده است، نوشت:
اگر بخواهیم از میان رجل سیاسی نسل دوم انقلاب، شخصیتی ممتاز، متعادل، متوازن و نماد عقلانیت و تدبیر در عین جسارت و شجاعت با درجات عالیهی فرهیختگی در حوزه دین پژوهی، رسانه و اندیشه ورزی را مخاطب قرار دهیم، نام دکتر علی لاریجانی بر صدر این فهرست در تجلی و بروز و ظهور است.
آیت الله زاده فیلسوفی که ریشه مستحکمی از تبار روحانیت سنتی داشت اما به علوم روز نیز متوجه و مجهز بود و با رتبه عالی فارع التحصیل یکی از معتبرترین دانشگاه های کشور بود، ریاضی خواندهای که با در هم آمیزی علوم انسانی و تجربی اهل تدقیق و مکاشفه و محاسبه بود.
حضور لاریجانی در سنگرهای مختلف و تجربه اندوزی در حوزههای متکثر و عمق مطالعاتی متنوع او، از وی شخصیتی جامع الاطراف ساخته بود.
او با کوله باری از تجربه و بصیرت و نکته سنجی بر هر منصبی که طی دو دهه اخیر تکیه زد، محل اطمینان بخشی و استقرار و ثبات سازی شد.
به هنگامی که در دوره اول حضور در منصب دبیری شورای عالی امنیت ملی قرار گرفت و عهده دار مهمترین پرونده حوزه سیاست خارجی تاریخ جمهوری اسلامی گشت، طی کمترین زمان پرونده را تا آستانه حل و فصل نهایی برد که تقدیر و عوامل بیرونی نتیجه دیگری رقم زد و او از این سنگر در آستانه فتح باز ماند.
در سنگر قوه تقنینی کشور، دوازده سال، به مثابه یک رکن رکین در میانه همه تلاطم ها و تفرق ها و تکثر آرا و نظرات معمول و متداول در سپهر سیاسی، الگوی میانهروی، عقلانیت و پرهیز از افراط و تفریط بود و شأنیت ویژهای به جایگاه مجلس در ساخت قدرت سیاسی بعد از یک دوره افول بخشید.
به هنگامی که دو بار عزم حضور در منصب ریاست جمهوری داشت و ناباورانه از این موضع بدور داشته شد، در نهایت متانت، خیرخواهی و دلبستگی به کشور و نظام، چشم بر این اجحاف بر خود بست و کلامی به تندی و خشم نگفت.
بعد از جنگ ۱۲ روزه که کشور در خطیرترین شرایط امنیتی قرار داشت و هر کسی تن به حضور در گلوگاه راهبردی دبیری شعام نمی داد و زیر بار مسئولیت سنگین آن نمیرفت، این مسئولیت کلیدی را پذیرفت و هم در بعد امنیتی و هم در بعد سیاسی و دیپلماتیک از هیچ کوششی برای تامین و ارتقای منافع ملی و خیر جمعی کوتاهی نکرد.
در طول جنگ رمضان تا لحظه شهادت بار اصلی مدیریت فضای امنیتی و اطلاعاتی و تدابیر سیاسی و دیپلماتیک را برعهده داشت و بواسطه هوشمندی ذاتی و رسانه شناسی در برابر جنگ ترکیبی دشمن نقش ممتاز و بی بدیلی ایفا کرد.
حال در روز هیجدم جنگ تحمیلی سوم، در کنار فرزندش و به همراه جمعی از یاران و محافظان، شهد شیرین شهادت را در سن ۶۸ سالگی نوشید.
این همراهی فرزند هم در لحظه شهادت معانی بسیاری برای اهل نظر و مداقه دارد و باید گفت اجر و پاداش ویژه او در پی سالها زخم زبان و ترور شخصیت مغرضان بود.
حالا آن صدای مخملی و خاطره انگیز که بخشی از آرشیو سیاسی همه ماست، آن چهره موقر و متین، صاحب آن ادبیات خاص و واژگان پر طمطراق رخ در نقاب خاک کشیده است و به صفوف شهدای ممتاز تاریخ انقلاب پیوسته است اما بی گمان راه و مرام و مسلک او و سنگری که در حوزههای مختلف به تجلی در آن درخشید، به حول قوه الهی خالی نخواهد ماند.
ولاَ تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُواْ فِی سَبِیلِ اللّهِ أَمْوَاتاً بَلْ أَحْیَاء عِندَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ
انتهای پیام
دیدگاهتان را بنویسید