ابوالفضل نجیب، روزنامهنگار، در یادداشتی که در اختیار انصاف نیوز قرار داده است، نوشت:
با حذف ایران در مرحله ۴۸ تیمی تب و تاب جام جهانی ۲۰۲۶ برای بسیاری ایرانیانی که به اصطلاح فوتبالی نبودند و با دلایل و انگیزه های اغلب سیاسی فوتبال را دنبال می کردند فروکش و تمام شد. اما برای عاشقانی که فوتبال را برای هیجانات و لذت و … دنبال می کردند تب آن هر لحظه بیشتر و بیشتر می شود.
این جام جهانی هم بسان همه تجربه ها و شکست های گذشته به ما آموخت آنجا که پای منطق و علم و محاسبه و سرمایه گذاری و حساب و کتاب و ممارست و رنج کشیدن در میان باشد، پیوند زدن هر چه بیرون از این حوزه نه تنها راه به مقصد و مقصود نمی برد که خواسته یا ناخواسته به لوث کردن بسیاری اعتقادات و چه بسا مخدوش کردن رابطه و پیوند با خالق می شود. آن هم در شرایطی که همین پیوندها و اعتقادات چنانچه پس از قطعی شدن حذف ایران از مرحله گروهی در فضای مجازی شاهد بودیم به مستمسک و بهانهای برای تصور حقانیت برای مخالفان تبدیل شد.
آنچه باعث تشدید این وضعیت شد فارغ از کمیت و کیفیت دو قطبی کردن جامعه ایرانی در داخل و خارج نه تنها نسبت به حضور در جام جهانی که به نتایج حاصل از بازی ها بود. آنچه موجب تشدید این حساسیت گردید بخش عمده آن به کنش های نه تنها سیاسی که اغلب تحریک کننده و آزاردهنده بخش آسیب دیده در جریان حوادث گذشته بود. آنچه در این میان بیشتر باعث تامل و تاسف بود این که اتفاقات هیچ تاثیری نه تنها در تنظیم رابطه اعضای تیم ملی و مسئولان تیم و رسانه های تحت کنترل و مدیریت آن ها بجا نگذاشت که به طرز خصومت آمیز تشدید شد.
آنچه در پس و پیش احتمالات صعود ایران به مرحله حذفی چه در دقایق آخر بازی با مصر و چه بر لسان گزارشگران جوان و خام و احساساتی در آخرین دقایق بازی الجزایر و اتریش جاری شد، و چه اظهارات عجیب و غریب قلعه نوعی در حین و بعد از حذف ایران بیان شد تمامی از جنس لوث کردن همین باورها و چه بسا در نزد گروه معتقد اما ساده نگر چه بسا باعث تشکیک باورها و اعتقادات انها شده باشد. و عجیب این که تبعات آنچه در ظرف چند دقیقه در بازی ایران و مصر رخ داد باعث عبرت آموزی و حداقل خویشتن داری تا اعلام قطعی شدن صعود ایران بعد از بازی اتریش و الجزایر نشد.
نتیجه این که بعد از حذف ناباورانه و دور از ذهن با رقم خوردن سه نتیجه که با هر میزان بدبینی و محاسبه در علم آمار و احتمالات تا حد بعید ارزیابی و در آخرین ثانیه ها رقم خورد مخالفان با همان منطق و ذهنیت حذف ایران را به چیزی شبیه دست خدای مارادونا تشبیه کردند. به این ذهنیت تقدیرگرایانه اضافه کنید اظهاراتی که هیچ دخلی به دنیای فوتبالی که به تاکید مربی تیم ملی به دور از منازعات و قطب بندی های سیاسی فقط باید از آن لذت برد، نداشت. در عمل اما آنچه از ابتدا تا انتها چه از سوی رسانه ملی و چه عوامل و بازیکنان شاهد بودیم جز سیاسی کردن فوتبال و قطب بندی در میان مردم نبود.
متاسفانه این منطق دهه ها است بر ذهنیت مسئولان ورزشی و سیاسی های ورزشی حاکم است. بخاطر بیاوریم اظهارات یک وزیر چند دهه پیش در خصوص گل راه دوری که در جریان بازی های جام ملت های آسیا به حریف زدیم فرمایش کرده بودند که اگر خدا نمی خواست آن توپ وارد دروازه نمی شد. آن ذهنیت با اندکی تعدیل همچنان بر ذهنیت برخی مسئولان که حتی به بازیکنان هم تسری داده شده.
اظهارات تک تک بازیکنان را در آستانه و جریان بازی های جام جهانی و حتی توجیهات شکست این افکار را دنبال کنید تا نتایج و تبعات چنین نگرشی و فاصله آن با علم و منطق را بیشتر دریابیم. آن هم در شرایطی که شاهد کیفیت و نتیجه گیری کشورهایی بودیم که نه تنها گمنام که تلفظ نام شأن برای گزارشگران وطنی مشکل بود.
فراموش نکنیم کیپ ورد از گروهی صعود کرد که یکی از هم گروه های اواروگوئه فاتح دو دوره جام جهانی و اسپانیایی بود که هم قهرمان جهان و ملت های اروپا و یکی از شانس های قهرمانی جام اخیر است.
در مقایسه با نیوزلندی که برای اولین بار در جام جهانی حضور یافت و مصر و بلژیکی که علیرغم پرستاره بودن اما نشانی از یک تیم پرستاره نداشتند. آنچه باعث تأسف است دستاورد سازی برای تیم ملی است. و خوابیدن در باد تیم بی شکست که معلوم نیست این رویه و عادت تا کجا و کی ادامه خواهد یافت.
انتهای پیام
