اگر قرار باشد تنها یک ویژگی را به عنوان امضای هنری اکبر عبدی نام ببریم، بدون تردید باید به جسارت او در ایفای نقشهای زنانه اشاره کرد. نقشهایی که نه برای شوخیهای سطحی، بلکه به واسطه بازی باورپذیر، گریمهای سنگین و توانایی بالای او در شخصیتپردازی، به بخشی از تاریخ سینمای ایران تبدیل شدند.
اکبر عبدی نخستین بار با فیلم «آدمبرفی» ساخته داوود میرباقری نگاهها را به خود جلب کرد. او در این فیلم نقش مردی را بازی میکرد که برای رسیدن به آرزوی مهاجرت، ناچار میشود خود را در قالب یک زن معرفی کند. گریم متفاوت، تغییر صدا، زبان بدن و جزئیات بازی عبدی باعث شد این شخصیت به یکی از ماندگارترین نقشهای تاریخ سینمای ایران تبدیل شود؛ نقشی که سالها پس از اکران نیز همچنان درباره آن صحبت میشود.
سالها بعد، عبدی بار دیگر در «خوابم میآد» ساخته رضا عطاران با ایفای نقش یک زن سالخورده نشان داد که موفقیتش در «آدمبرفی» اتفاقی نبوده است. بازی او در این فیلم چنان مورد توجه قرار گرفت که سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد جشنواره فیلم فجر را برایش به ارمغان آورد.
در شرایطی که بسیاری از بازیگران از پذیرفتن چنین نقشهایی پرهیز میکنند، اکبر عبدی بارها ثابت کرد که برای خلق یک شخصیت باورپذیر، حاضر است از کلیشههای رایج فاصله بگیرد. او با تکیه بر توانایی بازیگری، نه صرفاً گریم، شخصیتهایی خلق کرد که مخاطب آنها را به خاطر میسپارد.
منتقدان سینما معتقدند موفقیت عبدی در این نقشها بیش از هر چیز به شناخت دقیق او از رفتار، لحن، حرکت و جزئیات شخصیتها بازمیگردد. همین موضوع باعث شد نقشهای زنانه او هرگز به تقلیدی ساده یا نمایشی اغراقآمیز تقلیل پیدا نکند و به عنوان بخشی از کارنامه حرفهایاش مورد توجه قرار گیرد.
هرچند اکبر عبدی در دهها فیلم و سریال کمدی، اجتماعی و تاریخی نقشآفرینی کرده است، اما گروهی از مخاطبان هنوز او را با همان نقشهای زنانه به یاد میآورند. نقشهایی که نشان دادند مرزهای بازیگری را میتوان با جسارت، خلاقیت و تسلط بر فن بازیگری جابهجا کرد. به همین دلیل، لقب «زنپوش سینمای ایران» بیش از آنکه یک برچسب باشد، یادآور یکی از متفاوتترین فصلهای کارنامه هنری این بازیگر باسابقه است.
انتهای پیام
