لیلا مقیمی در سایت اصفهان زیبا نوشت: استفاده از انرژی خورشیدی، حالا چند سالی است که موردتوجه و احداث و راهاندازی نیروگاههای مختلف در استانهای کشور در دستور کار قرار گرفته است؛ انرژی که برخلاف سایر انرژیها آلودگی به دنبال ندارد و بهراحتی نیز قابلاستفاده است. گفته میشوددر اصفهان ۵ هزار و ۳۰۰ مگاوات انرژی خورشیدی تا انتهای برنامه هفتم وارد مدار خواهد شد. ابراهیمکریمی، دبیر میز انرژیهای نوین استانداری اصفهان در گفتوگو با «اصفهانزیبا» به بیان جزئیاتی دررابطهبا استفاده از انرژی خورشیدی و همچنین ظرفیتهای موجود در این استان پرداخته است.
استفاده از انرژی خورشیدی چند سالی است که در کشور موردتوجه ویژه قرار گرفته است. این موضوع در اصفهان از چه سالی بهطورجدی بررسی و اجرایی شده است؟
مدیریت فعلی استان با ملاحظات خاصی که راجع به انرژی و بحث ناترازی انرژی داشت، «میز انرژیهاینوین» را بهمنظور رفع ناترازی انرژی در استان راهاندازی کرد. تا انتهای دولت سیزدهم در استان اصفهان تقریبا ۷۰ مگاوات نیروگاه خورشیدی داشتیم، اما از آن زمان تا الان، به ۶۷۰ مگاوات نیروگاه رسیدهایم؛ یعنی در کمتر از دو سال، ۶۰۰ مگاوات نیروگاه خورشیدی به ظرفیت استان اضافه شده است. برنامه این است که ۵ هزار و ۳۰۰ مگاوات انرژی خورشیدی تا انتهای برنامه هفتم وارد مدار شود.
آیا فکر میکنید این اتفاق تا آن زمان رخ میدهد؟
حدود یکهزار و ۲۰۰ مگاوات نیروگاه خورشیدی در دست احداث داریم. پیشبینی این است که تا انتهای سال به بیش از یک هزار مگاوات برسیم و تا دوره پیک سال آینده به حدود یک هزار و ۸۰۰ تا یک هزار و ۹۰۰ مگاوات دست یابیم. این موضوع شدنی است؛ اما حجم قابل توجهی سرمایهگذاری نیاز دارد. در نظر بگیرید که هزینه تمامشده هر مگاوات بین ۶۵ تا ۸۰ میلیارد تومان است. با این حساب،۶۰۰مگاواتِی که به ظرفیت استان اضافه شده و همچنین یک هزار و ۲۰۰ مگاواتی که تا انتهای سال و قبل از دوره پیک سال آینده وارد مدار خواهد شد.
آیا جذابیت کافی برای سرمایهگذاری و سودآوری لازم ایجاد شده است؟
بله؛ به این دلیل که مکانیزمهای مختلفی برای فروش انرژی الکتریکی تولیدی پنلهای خورشیدی داریم. یکی از آنها ماده ۶۱ است که دولت بهصورت تضمینشده آن را خریداری میکند؛ این مورد معمولا برای سامانههای انشعابی است و تا سقف یک مگاوات هم میتوان از این قانون استفاده کرد. مکانیزم بعدی، ماده ۱۲ قانون رفع موانع تولید رقابتپذیر است که البته چند سالی است این قراردادها بسته نشده.حدود یک هزار مگاوات از آن ۵ هزار و ۳۰۰ مگاواتی که هدفگذاری کردهایم را از طریق ماده ۱۲ تأمین میکنیم.
مکانیزم دیگر، بحث تهاتر است که صنایع برای خودشان نیروگاه میسازند تا بتوانند ماده ۱۶ قانون جهش تولید دانشبنیان را پوشش دهند. اما بخش قابل توجهی از این فروش در تالار سبز بورس انرژی اتفاق میافتد و سرمایهگذاران به دلیل اینکه پولشان خیلی سریع به دستشان میرسد، رغبت زیادی دارند. بازگشت سرمایه -که البته این عدد را باید با احتیاط به کار برد- حدود چهار سال است.در اصفهان بیش از ۹ هزار هکتار زمین واگذار کردهایم.
این زمینها کجا هستند؟
در سراسر استان. حدود ۶ هزار و ۸۰۰ هکتار آن در سال ۱۴۰۰ واگذار شده است. البته همه فریز شدهاند؛ برخی وارد فاز ساخت شدهاند، برخی اجارهنامه گرفتهاند و تحویل موقت یا دائم برایشان انجام شده است. عدهای هم هنوز اقدامی نکردهاند که فرایند خلعید و بازپسگیری زمینهای آنها اکنون در دست اقدام است. این زمینها ظرفیتی حدود ۶ هزار مگاوات از زمینهای منابع ملی است. البته مکانیزمهای دیگری نیز داریم؛ مثلا راه و شهرسازی، زمینهای نزدیک شهر را میتواند واگذار کند.
آیا هر زمینی قابلیت واگذاری را دارد؟
خیر. سه مانع اساسی در توسعه انرژیهای خورشیدی در استان داریم: اول، زمین؛ دوم، زیرساخت انتقال و سوم، تأمین مالی. زمینهای مستعد که از نظر اتصال به شبکه امکان داشتند، واگذار شدهاند. بقیه زمینها شرایط بسیار گستردهای دارند و همه امکان واگذاری برای نیروگاه خورشیدی را ندارند، چون شبکه امکانپذیرش آن را ندارد. برآوردی که اخیرا مرکز پژوهشهای مجلس منتشر کرده نشان میدهد که شبکه کنونی کشور حدود ۲۰ هزار مگاوات پذیرش دار.
اخیرا در نشستی که با متقاضیان نیروگاههای بزرگ برگزار شد، تفاهمنامههایی را با نظارت استانداری بین شرکت برق منطقهای اصفهان و متقاضیان منعقد کردیم که متقاضیان در توسعه زیرساخت انتقال مشارکت کنند تا بتوان پذیرش شبکه را در حوزه انرژی خورشیدی افزایش داد. اما در مجموع، استقبال فوقالعاده بوده است؛ البته از بانکها گله داریم که به دلیل ناترازی و عدم تمایل به اعطای وام برای سرمایه ثابت، مشارکت نمیکنند.
آیا دستورالعمل یا آییننامهای وجود ندارد که از سرمایهگذار حمایت کند و تسهیلات در اختیارش بگذارد؟
ساتبا و وزارت نیرو دو طرح داشتند؛ طرحی۷ هزار مگاواتی و یک طرح ۸ هزار مگاواتی که براساس بتوانند به سرمایهگذاران وام بدهند. ۷ هزار مگاوات در قالب اعطای وام بهصورت تجهیزات کلیدی است و۸ هزار مگاوات با اعطای اعتبارات از طریق صندوق توسعه ملی انجام میشد؛ یعنی منابعی که در اختیار صندوق توسعه ملی است. این ۱۵ هزار مگاوات با عاملیت بعضی بانکها در حال انجام است، ولی بانکها عموما تمایلی ندارند که از طریق منابع داخلیشان در این طرحها شرکت کنند.
در برخی از روستاها نیز از مردم خواسته میشود که با پرداخت مبالغ اندک در توسعه نیروگاهها سهیم شوند. در این باره توضیح میدهید؟
نهادهای حمایتی با اعطای وامهای کمبهره افراد را تشویق میکنند که سامانههای انشعابی ۵ کیلوواتی داشته باشند؛ با این دیدگاه که هر چقدر تولید و مصرف به هم نزدیکتر باشند، برای شبکه برق بهتر است.
چه تعداد نیروگاه در اصفهان داریم؟
بیش از ۷ هزار نیروگاه انشعابی داریم که در مجموع حدود ۷۷ مگاوات میشود و کل ظرفیت نیروگاههای تجدیدپذیر استان نیز حدود ۶۷۰ مگاوات است. بزرگترین آنها فعلا نیروگاه فولاد مبارکه در شهرستان کوهپایه با ظرفیت ۱۲۰ مگاوات است؛ بعد از آن هم نیروگاه ۱۱۸ مگاواتی است که بهتازگی در اردستان افتتاح شده است. مابقی نیز نیروگاههای ۳۰ مگاواتی، ۱۰ مگاواتی، ۵ مگاواتی و به همین ترتیب کوچکتر هستند تا سامانههای ۵ کیلوواتی که در سراسر استان پراکنده شدهاند.
آیا نیروگاههای کوچک تأثیرگذار هستند؟
بله خیلی زیاد. نیروگاههای کوچک از نظر رفع ناترازی خیلی بهتر عمل میکنند، چون به محل مصرف نزدیکترند. استان اصفهان در هفتمین جایزه ملی انرژیهای تجدیدپذیر، در کنار دو استان دیگر یعنی خراسان رضوی و مرکزی حائز رتبه برتر شد. استان مرکزی در توسعه نیروگاههای بزرگ موفق عمل کرده و خراسان رضوی در توسعه نیروگاههای انشعابی و کوچک؛ اما در اصفهان در هر دو زمینه موفق عمل کردهایم؛ یعنی ۵۰ درصد از این ۶۷۰ مگاوات مربوط به نیروگاههای بزرگ و ۵۰ درصد مربوط به سامانههای انشعابی و خرد است.
توسعه کدام نیروگاهها در اولویت قرار دارند؟
از نظر هزینه تمامشده، نیروگاهی که ظرفیت بالایی داشته باشد طبیعتا بهتر است و نگهداری آن هم حرفهایتر انجام میشود. در نیروگاههای کوچک، از این نظر که افراد عادی متولی آن هستند، ممکن است مواردی مانند تمیزکردن بهموقع پنلها و زدودن گردوغبار فراموش شود یا نگهداری بهخوبی صورت نگیرد. از طرفی، هزینه تجهیزات کوچک مثل اینورتر بهازای هر کیلووات گرانتر تمام میشود، درحالیکه در اینورترهای بزرگ صرفه اقتصادی بیشتری وجود دارد. اما در مجموع هم نیروگاههای بزرگ مزایای خود را دارند و هم نیروگاههای خرد. در نیروگاههای خرد هزینهها کمی بالاتر است، ولی مردمدوست دارند سامانه تحت مدیریت مستقیم خودشان باشد.
اخیرا طرحهایی تحت عنوان «نیروگاههای تجمیعی» مطرح شده است؛ به این صورت که شرکتهایی در ساختگاههای بزرگ سرمایهگذاری کرده و ظرفیت نیروگاه را اصطلاحا توکنایز (Tokenize) کردهاند؛ بهعنوانمثال، هر ۵ کیلووات را در قالب یک توکن به متقاضیان واگذار میکنند. در این حالت، هم بهرهبرداری کاملا حرفهای انجام میشود و هم جانمایی مناسبی دارد. علاوه بر این، باید در نظر داشت که در سطح بینالمللی گرایش بسیار زیادی به سمت احداث نیروگاههای بسیار بزرگ شکلگرفته است.
ظرفیت نیروگاههایی که اشاره کردید در دنیا چقدر است؟
نیروگاههایی در مقیاس چند ۱۰هزار مگاوات؛ مثلا ۸، ۱۰، ۱۱ و ۱۲ هزار مگاواتی که بهویژه اخیرا در چین و هندوستان احداث آنها اعلام میشود. در مجموع بر اساس گزارشها و آمایشهای جهانی، اعلام شده که تا سال ۲۰۳۵ نزدیک به ۵۰۰ هزار مگاوات نیروگاه با ظرفیتهای بزرگتر از ۳ هزار مگاوات در دنیا احداث خواهد شد.
آیا در چشماندازهای طراحی شده، توسعه نیروگاههای بزرگ در نظر گرفته شده است؟
در ابتدای شکلگیری این ساختار، یک برنامه چهارساله تا انتهای برنامه هفتم تنظیم کردیم. تلاش بر این است که تا پایان برنامه هفتم، ۵ هزار و ۳۰۰ مگاوات نیروگاه خورشیدی در کل استان از نیروگاههای انشعابی کوچک گرفته تا نیروگاههای بزرگ مقیاس را وارد مدار کنیم تا بتوانیم ناترازی برق استان را برطرف کنیم.
نیروگاههایی که در حال حاضر فعال هستند و ظرفیتهایی که قرار است در آینده اضافه شوند، تا چه میزان در رفع خاموشیها و ناترازی مؤثرند؟
ناترازی برق استان حدود ۲ هزار مگاوات است؛ البته چون اوج بار (پیک) شبکه سراسری با پیک مصرف استان تا حدی متفاوت است، در شرایط پیک تا حدودی این تبادل انجام میشود؛ ولی با توجه به سیاستگذاری کلی، ما باید بتوانیم حداقل ۲هزار مگاوات برق را وارد شبکه کنیم. صنایع هم علاقه و انگیزه بالایی پیدا کردهاند؛ اکنون ظرفیتهای صنعتی متعددی با واحدهای ۲ مگاواتی، ۳ مگاواتی و بالاتر با سرمایهگذاری و منابع خود صنایع وارد مدار شدهاند، چرا که موضوع عدمالنفع تولید ناشی از قطعی برق برای آنها اهمیت حیاتی دارد. از سوی دیگر، بر اساس ماده ۱۶ قانون جهش تولید دانشبنیان، صنایع موظفاند تا سال ۱۴۰۶ حداقل ۵ درصد از انرژی مصرفی خود را از طریق انرژیهای تجدیدپذیر تأمین کنند یا آن را از تالار برق سبز در بورس انرژی بخرند.
چه چالشهایی برای توسعه نیروگاهها وجود دارد؟ همچنین در خلال صحبتهایتان به موضوع مراقبت و نگهداری اشاره کردید؛ آیا نگهداری از این نیروگاهها هزینهبر است و شرایط ویژهای را میطلبد؟
یکی از معضلات اصلی صنایع تأمین سرمایه در گردش است، اما نیروگاههای خورشیدی نیاز به سرمایه در گردش ندارند. زمانی که نیروگاه راهاندازی میشود از نیروگاههای خرد و متوسط گرفته تا مقیاسهای بزرگ هزینه راهبری بسیار پایینی دارد؛ بهطوری که به طور میانگین تنها حدود ۲ درصد از درآمد سالانه آنها صرف هزینههای نگهداری و تعمیرات میشود.
برای شستوشو و تمیزکردن پنلها، برخی از آب استفاده میکنند که البته مصرف بسیار کمی دارد. برخی از رباتهای خشک استفاده میکنند که بدون نیاز به آب پنلها را تمیز میکنند و اخیرا استفاده از پهپادها نیز به این حوزه وارد شده و به پایش و تمیزکاری کمک میکند. طبیعتا هر چقدر نیروگاه بزرگتر باشد، بهکارگیری این روشهای نوین نگهداری توجیه اقتصادی بیشتری پیدا میکند. در مورد مصارف خرد و خانگی نیز فقط بحث فراموشی در تمیزکاری دورهای مطرح است؛ یک شستوشو یا غبارروبی ساده از سطح پنلها برای رفع گردوغبار کاملا کفایت میکند و نگهداری پیچیدهای ندارد.پنلها بهگونهای طراحی شدهاند که حداقل ۲۰ سال عمر مفید داشته باشند.
بعد از آن راندمان پایین میآید؟
راندمان دچار افت ناگهانی نمیشود، بلکه میزان ظرفیت تولید با یک شیب استاندارد کاهش مییابد؛ به این صورت که در سال اول به طور میانگین حدود یک درصد و از سالهای بعد سالانه حدود ۴/۰ درصد از میزان تولید کم میشود؛ بنابراین حتی پس از ۲۰ سال، توان تولید این پنلها حدود ۸۴ تا ۸۵ درصد توان روز اول خواهد بود. منظور از راندمان، میزان تابشی است که بر سطح تابیده میشود و مقداری که جذب میکند. این پنلها به طور متوسط حدود ۲۳ درصد از این انرژی را میتوانند جذب کنند.
قیمت تمامشدهٔ تجهیزات خورشیدی و باتریها بهشدت در حال کاهش است و در آینده بسیار ارزانتر نیز خواهد شد. توجه کنید که قیمتها از حدود ۱۵۰۰ دلار بر کیلووات در ده سال گذشته، اکنون به حدود ۳۵۰ دلار بر کیلووات رسیده است؛ یعنی هر کیلووات نیروگاه خورشیدی در حال حاضر به طور متوسط حدود ۳۵۰ دلار هزینه برمیدارد و این روند باز هم ادامه خواهد داشت.همچنین فناوریهای بسیار جدیدی خواهد آمد تا بتوانند این انرژی را ذخیره کرده و در زمانهایی که آفتاب نیست، آن را به شبکه تزریق کنند.
شبهاتی مطرح بودکه پس از پایان عمر مفید این تجهیزات (مثلا ۲۰ یا ۳۰ سال دیگر)، ایران با قبرستانی از پنلهای خورشیدیِ ازکارافتاده مواجه خواهد شد!
همزمان با توسعهٔ استفاده از نیروگاهها، بحث بازیافت تجهیزات نیز بهمرور مطرح شده و شرکتهایی به موضوع بازیافت پنلها ورود کردهاند. باید در نظر داشته باشیم اگر یک نیروگاه واقعا بهصورت اصولی و باکیفیت ساخته شده باشد، پس از ۲۰ سال نیز قابل استفاده خواهد بود و میتوان پنلهای جدیدتر را جایگزین کرد.
باید توجه داشت پنلهایی که ۱۰ سال پیش در کشور نصب میکردیم، حدود ۴۰۰ تا ۵۰۰ وات بودند، اما پنلهایی که اکنون وارد کشور میشوند ۷۲۰ تا ۷۳۰ وات هستند؛ این امر نشان میدهد که این حوزه میتواند توسعه پیدا کند. رویکرد کلی جهان به سمت استفاده از انرژیهای تجدیدپذیر و بهویژه انرژی خورشیدی است. به طور متوسط در ایران حدود یک هزار و ۹۰۰ ساعت آفتاب داریم، در حالی که در اروپا حدود ۹۵۰ ساعت (یعنی حدود ۵۰ درصدِ ایران) است و در شمال اروپا این میزان بسیار کمتر است. در آن کشورها، دولتها با اعطای وامهای کمبهره و وامهای بلاعوض، این کمبود ۵۰ درصدی را جبران میکنند. اصفهان واقعابهشت انرژی خورشیدی است.
میانگین ساعات آفتابی در استان چقدر است؟
اصفهان حدود یک هزار و ۹۵۰ تا ۲ هزار ساعت آفتابی دارد؛ البته در نقاط مختلف آن متفاوت است و در مناطق مساعدتر، وضعیت حتی مطلوبتر نیز میشود. اگر بخواهید ساعتها را محاسبه کنید، انتظار میرود که نیمی از ساعتهای سال روز و نیمی دیگر شب باشد؛ یعنی حدود ۴ هزار و ۳۰۰ تا ۴ هزار و ۳۵۰ ساعت. اما واقعیت این است که در ابتدای صبح یا انتهای روز، میزان و زاویهٔ تابش مناسب نیست.
بر اساس محاسبات نرمافزاری، عددی که میتواند تولید واقعی داشته باشد معادل حدود یک هزار و ۹۵۰ تا ۲ هزار ساعت تابش مؤثر به سطح است. از این نظر، اصفهان هم به لحاظ درجهٔ حرارت و هم از نظر میزان تابش و رطوبت، برای انرژی خورشیدی فوقالعاده است. در غرب استان شرایط بهتر و در شرق استان مقداری کمتر است؛ زیرا با افزایش دمای روی پنلها، میزان تولید آنها کاهش مییابد.
چرا در غرب استان تولید بیشتر است؟
غرب استان بهخاطر خنکی هوا شرایط بهتری دارد؛ یا مثلا در جنوب استان، مناطقی نظیر اطراف شهرضا و دهاقان به لحاظ تابش و تولید فوقالعاده هستند. در نقاطی از جنوب کشور رطوبت بالایی وجود دارد که این خود نوعی محدودیت ایجاد میکند.
آیا پسماندهای این پنلها خطرناک هستند؟
خیر، پنلها عمدتا از شیشه و سیلیس تشکیل شدهاند و پسماند خطرناکی ندارند؛ حتی بحث ارزشمندبودن بازیافت آنها مطرح است.
در فصول سرد سال وضعیت به چه صورت است؟ آیا باز هم این تجهیزات قابلاستفاده هستند؟
بله؛ منتهی در فصول سرد تعداد ساعات تابش کاهش مییابد و زاویهٔ تابش نیز تغییر میکند. در ایران جهت پنلها باید رو به جنوب باشد و زاویهٔ آنها معمولا بین ۲۰ تا ۳۳ درجه تنظیم میشود که این موضوع کاملا به استراتژی بهرهبردار بستگی دارد. هر چقدر زاویهٔ پنل بیشتر باشد، میزان تولید آن در زمستان بالاتر خواهد بود و متقابلا در تابستان تولید کمتری خواهد داشت.
در مورد پنلهای خورشیدی خانگی نیز توضیح بفرمایید؛ آیا در اصفهان از آنها استقبال شده است و در کاهش ناترازی و صرفهجویی نقشی دارند؟
قطعا همینطور است. همانطور که اشاره شد، هر چقدر تولید به محل مصرف نزدیکتر باشد، نتیجه مطلوبتر خواهد بود. بر اساس برآورد شهرداری اصفهان، در این شهر ۱۵۰ هزار باب منزل مسکونی مستعد نصب پنلهای خورشیدی هستند. این خانهها باید ویژگیهای خاصی از قبیل استحکام مناسب، عدم وجود سایهاندازی از سوی همسایگان و فضای کافی داشته باشند. اگر روی هر یک از خانهها، ظرفیتی معادل ۵ کیلووات نصب شود، در مجموع ۷۵۰ مگاوات برق تولید خواهد شد. به همین دلیل، پروژهٔ «شهر خورشیدی» کلید خورد است.
آیا هزینهٔ راهاندازی پنلهای خورشیدی خانگی چشمگیر است؟
حدود ۴۰۰ تا ۵۰۰ میلیون تومان است. بانکها، بخش قابلتوجهی از این مبلغ را در قالب وام در اختیار شهروندان قرار میدهند. این عدد برای نوع متصل به شبکه است. نیروگاههایی که دررابطهبا آن صحبت کردم به شبکه وصل هستند و صرفا برای درآمدزایی و اقتصاد خانواده است. معمولا ۴ سال طول میکشد، تا افراد به سود برسند. این موضوع در سال حدود ۸۰ تا ۱۰۰ میلیون تومان سود به دنبال داشته باشد.
در حال حاضر جایگاه استان اصفهان در سطح کشور از لحاظ ظرفیت و تولید نیروگاههای خورشیدی چگونه است و آیا این ظرفیت میتواند بر ناترازی برق کشور تأثیرگذار باشد؟
قطعا تأثیرگذار است. در رتبهٔ دوم قرار داریم. رتبهٔ نخست متعلق به استان مرکزی است که دو یا سه نیروگاه بزرگ را وارد مدار کرده ؛ البته نیروگاههایی وجود دارند که آماده بهرهبرداری هستند؛ اما به دلیل عدم آمادگی شبکه، هنوز تولید ندارند. در مقابل، تمام ظرفیت ۶۷۰ مگاواتی استان اصفهان هماکنون در حال تولید برق است؛ بنابراین، اصفهان از نظر ظرفیت نامی و منصوبه در رتبهٔ دوم و از لحاظ ظرفیت تولید واقعی در جایگاه نخست کشور قرار دارد. در کل کشور حدود ۵ هزار مگاوات نیروگاه خورشیدی وارد مدار شده که ۶۷۰ مگاوات آن متعلق به استان اصفهان است؛ یعنی حدود ۱۴ تا ۱۵ درصد از کل برق خورشیدی کشور توسط اصفهان تولید میشود.
سهم این انرژی در جبران ناترازی برق کشور چند درصد است؟
امسال حدود ۵ درصد از انرژی مصرفی کل کشور را از محل انرژی خورشیدی تأمین کردیم که این روند بسیار روبهرشد و مثبت است. این رقم با استاندارد شبکههای بزرگ دنیا که بین ۵ تا ۷ درصد است، برابری میکند. در استان اصفهان، ۱۰ درصد از انرژی برق کشور را مصرف میکنیم درحالیکه ۶ درصد از کل انرژی کشور را تولید میکنیم. تصور عمومی برخی شهروندان بر این است که استان ما صادرکنندهٔ انرژی است، اما واقعیت این است که به دلیل صنعتی بودن اصفهان، با ناترازی شدیدی مواجه هستیم. ما ۲ هزار مگاوات ناترازی داریم و ناچاریم انرژی را از استانهای دیگر وارد کنیم.
استاندار بهتازگی نوید راهاندازی نیروگاه جدیدی را داده است، درباره آن توضیح میدهید؟
بخش خصوصی مراجعه و برای ظرفیت ۵ هزار مگاوات درخواست ارائه کرده است؛ منتها در فاز نخست، پروانه۲هزار مگاوات اخذ شده و قرار است با مشارکت در توسعه زیرساخت شبکهی انتقال، مجوزهای لازم را دریافت کند تا بتواند ظرفیت خود را طی سه سال آینده به ۵ هزار مگاوات افزایش دهد. همچنین این برنامه وجود دارد که پروژه توکنیزه شود و امکان فروش آن در قالب توکن به شهروندان اصفهانی و کل کشور فراهم شود. ما انواع مختلفی از نیروگاهها را داریم؛ از جمله نیروگاههای ۱ مگاواتی تا ۷ مگاواتی که به شبکههای توزیع متصل میشوند و نیز نیروگاههای بزرگتر.
نیروگاه فولاد مبارکه متعهد شدهاند تا پایان سال جاری، ۱۸۰ مگاوات به شبکه اضافه کنند و ظرفیتشان به ۳۰۰ مگاوات برسد. بانک گردشگری دارای دو نیروگاه به ظرفیتهای ۴۸۵ و ۳۰۰ مگاوات است و یک نیروگاه ۲۵۰ مگاواتی نیز وجود دارد که احداث آن در شمال شرق اصفهان و توسط بخش خصوصی در دست اجراست. در مجموع، در سطح استان حدود یکهزار و ۲۰۰ مگاوات نیروگاهِ در دست ساخت داریم که عملیات اجرایی آنها در حال پیگیری است.
در سالهای اخیر توجه زیادی به انرژی خورشیدی شده و این موضوع سرمایهگذاران و عموم مردم را به خود جذب کرده است. این مسئله ممکن است ابعاد منفی به همراه داشته باشد؟
انرژی خورشیدی، تنها راهکار نیست، اما یکی از راهحلهای بسیار مهم برای گذر از ناترازی و رفع چالشهای کشور به شمار میرود. طی ۱۰ سال گذشته در میزان انتشار دیاکسیدکربن بهعنوان یکی از گازهای گلخانهای، در جایگاه ششم تا هشتم جهان قرار داشتهایم. در این زمینه با کشورهایی نظیر کرهٔ جنوبی و آلمان در رقابت هستیم و سالانه حدود ۷۰۰ میلیون تن دیاکسیدکربن وارد جو میکنیم.
گاز دیاکسیدکربن ذاتا سمی نیست؛ بلکه به دلیل پایداری و ماندگاری طولانیمدت در لایههای فوقانی جو، مانع خروج گرما شده و دمای کرهٔ زمین را افزایش میدهد؛ به دلیل مصرف بالای سوختهای فسیلی، یکی از بزرگترین تولیدکنندگان دیاکسیدکربن در جهان هستیم. در سطح بینالمللی حدود ۴۲ درصد از انتشار دیاکسیدکربن ناشی از تولید انرژی الکتریکی است؛ در کشور ما بخش حملونقل و خودروها نیز سهم عمدهای در این تولید دارند. نکته قابلتوجه این است که کشور ما خود یکی از قربانیان گرمایش جهانی محسوب میشود و به دلیل موقعیت جغرافیایی، اثرات نامطلوب متعددی را متحمل میشود.
انتهای پیام
