یاسر عرب، پژوهشگر و مستندساز، در یادداشتی تلگرامی نوشت:
پانزده سال، درخت‌ها را بریدند، بوته‌ها را تیغ زدند، جانوران را آواره کردند، آشیانه پرنده‌ها را ویران کردند و پیکر کوه شاهوار این منبع تامین آب و نان و حیات مردم را تراشیدند و اکثر ما تماشا کردیم، بی‌آنکه بفهمیم چه چیزی دارد از دست می‌رود!
برخی خیال کردند مگر یک کوه چقدر اهمیت دارد؟ مگر چه می‌شود اگر تکه‌ای از یک کوه را بردارند؟
آنها نفهمیدند شاهوار فقط سنگ نیست، فقط خانه خرس‌ها نیست، فقط پناه پرنده‌ها نیست، فقط حافظه جنگل نیست بلکه بخشی از چرخه حیاتی است که زندگی دشت‌ها، کشاورزی و مردم بسطام و شاهرود به آن وابسته و گره خورده است.
آنها که سنگ را دیدند، اما آب را ندیدند، معدن را دیدند، اما سرزمین را ندیدند. آنها که نفهمیدند زخمی که امروز بر تن کوه شاهوار می‌زنند، فردا می‌تواند به تشنگی زمین، به آلودگی آب و رنج بی پایانِ مردم تبدیل شود، امروز باید پاسخگو باشند!
حالا شاهوار مانده است؛ زخمی و خاموش. شاهواری که انگار سال‌هاست شاه‌زار شده و به حال خودش زارزار گریه می‌کند.
اما دیگر وقت سوگواری تنها نیست. وقت ایستادن است، وقت پرسیدن است، وقت پاسخ‌خواستن از آنان که اجازه دادند این زخم، پانزده سال هر روز عمیق‌تر شود!
انتهای پیام
