به گزارش خبرنگار ایلنا، سیدمحمدجواد هاشمینژاد، دبیرکل بنیاد هابیلیان، در مراسم رونمایی از کتاب «فهرست شهدای ترور کودک در ایران» اظهار کرد: زندگی بهعنوان سادهترین و بدیهیترین حق یک انسان، از آنان دریغ شد. از سال ۱۳۵۷ تاکنون، ۵۱۴ کودک ایرانی، از شیرخوارهای دوماهه تا کودکی ۱۲ ساله، در عملیات تروریستی گروههای مختلف جان باختند.
این عدد در برابر ۲۳ هزار قربانی ترور در ایران شاید کوچک به نظر برسد، اما هر یک از این ۵۱۴ نفر، یک دنیای کامل بود که فرو ریخت. این آمار حتی کودکان دو جنگ اخیر را نیز در بر نمیگیرد؛ کودکانی که در بمبارانها و حملات تجاوزکارانه اخیر به شهادت رسیدند و هنوز نامشان در هیچ فهرستی ثبت نشده است. آنها نیز کودک بودند و حق زندگی داشتند.
وی ادامه داد: اجازه بدهید از زاویه دیگری به این ماجرا نگاه کنیم. گروههای تروریستی که کودکان ایرانی را هدف قرار دادند، امروز در برخی کشورهای خارجی دفاتر فعال دارند، با مقامات مختلف آن کشورها دیدار میکنند و از حمایتهای مالی، سیاسی و رسانهای برخوردارند.
قوه قضائیه ایران برای شماری از سران این گروهها اعلان قرمز صادر کرده و درخواست استرداد آنان را به کشورهایی چون بلژیک، آلمان، فرانسه و سوئد ارسال کرده است؛ اما پاسخ این کشورها چه بوده است؟ سکوتی که بهشدت بوی پشتیبانی میدهد.
اینجاست که پرسش اصلی خانوادههای قربانیان و فعالان این عرصه از جامعه جهانی آغاز میشود. نمایندگان سازمانهای بینالمللی و نهادهای حقوق بشری و گزارشگران سازمان ملل متحد باید بگویند چرا حقوق کودکان در خاورمیانه بسته به جغرافیا و سیاست تغییر میکند؟ چرا وقتی کودکان در غزه، یمن، لبنان و ایران زیر آوار میمانند، برخی آن را تراژدی انسانی مینامند و برخی دیگر خسارات جانبی و اجتنابناپذیر؟ چرا خون کودک رنگ سیاسی به خود میگیرد؟
هاشمینژاد با اشاره به کنوانسیون حقوق کودک گفت: کنوانسیون حقوق کودک که در سال ۱۹۸۹ به تصویب رسید، در ماده ۳۸ صراحتاً دولتها را موظف کرده است که در زمان درگیریهای مسلحانه، حداکثر اقدامات حفاظتی را برای کودکان اتخاذ کنند؛ اما آنچه در سالهای اخیر در خاورمیانه شاهد بودهایم، نه حفاظت، بلکه رهاسازی کامل این مسئولیت بوده است.
وی افزود: جنایت هدف قرار دادن کودکان مدرسه میناب، نمونهای از این جنایات است. بر اساس گزارش منابع مستقل، این اقدام جنایتی آشکار بود. کودکان یمنی، کودکان غزه، کودکان لبنانی و کودکان ایرانی قربانی یک معادله سیاسی شدند که در آن جان انسان، متغیری وابسته به سیاست و مسائلی از این دست است.
دبیرکل بنیاد هابیلیان تأکید کرد: من از این تریبون از دولتها و سازمانهای بینالمللی میخواهم که رویکرد دوگانه را کنار بگذارند. حمایت از کودکان نمیتواند مشروط به تابعیت، مذهب یا جغرافیا باشد. اگر امروز کودکی ایرانی ترور میشود و کودک فلسطینی و یمنی زیر بمباران جان میدهند و فردا کودکی در نقطه دیگری از دنیا بر اثر جنگ یا اقدام تروریستی جان خود را از دست میدهد، نمیتوان هیچیک از این موارد را توجیه کرد و هیچکدام را نادیده گرفت.
وی خطاب به نمایندگان حاضر در نشست گفت: از نمایندگان محترم سازمان ملل و نهادهای حقوق بشری که در این سالن حضور دارند و البته سازمان یونیسف که علیرغم دعوت کتبی، نمایندهای را به این نشست مرتبط با حوزه مأموریتی خود اعزام نکرده است، مطالبه مشخصی داریم؛ آمار کودکان قربانی ترور در ایران، یعنی همان ۵۱۴ نفر، و کودکان جنگهای اخیر را بهصورت رسمی ثبت کنید.
این آمار یک سند تاریخی است. اگر ثبت نشود، انکار خواهد شد و اگر انکار شود، راه برای تکرار آن هموار خواهد شد. ما امروز اینجا هستیم تا نگذاریم نام این کودکان در سکوت به فراموشی سپرده شود.
هاشمینژاد ادامه داد: تدوین کتاب «فهرست شهدای کودک ترور ایران» و رونمایی از آن در این روز، تلاشی مستند برای ادای دین به کودکان مظلوم قربانی ترور در ایران است. همچنین بنیاد هابیلیان در کنار نهادهای دولتی، سایر سازمانهای مردمنهاد و فعالان حقوق بشری کشورمان، برای حمایت از این کودکان در مجامع بینالمللی، از طریق تحقق عدالت در خصوص جانیان و پیگیری حقوق قربانیان تلاش میکند.
وی در پایان خطاب به خانوادههای داغدار گفت: شما تنها نیستید. سازمانهای مردمنهادی چون ما، از جنس خودتان، هرچند با امکانات محدود، اما با باور به ضرورت تلاش برای تحقق عدالت، در کنار شما ایستادهاند. ما از حقوق شما و از موضع انسانیت دفاع میکنیم.
دبیرکل بنیاد هابیلیان در پایان از ستاد حقوق بشر و ریاست این ستاد قدردانی کرد.
انتهای پیام




