دیگر وقتش رسیده اصطلاح «مکسینگ» را کنار بگذاریم

کانال تلگرامی ترجمان نوشت:

هیلاری بوسی، ونیتی‌فیر — اینترنت زمانی فضایی بود که آدم‌های عجیب‌وغریب و متفاوت می‌توانستند در آن به زبان و شیوۀ خودشان حرف بزنند. انجمن‌های اینترنتی، وبلاگ‌ها و صفحه‌های شخصی، هرکدام گوشه‌ای از این جهان متنوع را می‌ساختند. اما به‌تدریج این فضا تغییر کرد و به جایی تبدیل شد که همه در آن شبیه یکدیگر حرف می‌زنند. پاتریشیا لاکوود، نویسندۀ رمان «هیچ‌کس دربارۀ این موضوع حرف نمی‌زند»، این دگرگونی را این‌چنین توصیف می‌کند «قبلاً در اینترنت مثل خودمان حرف می‌زدیم، اما حالا مثل هم حرف می‌زنیم».

این وضعیت در ماه‌های نخست سال ۲۰۲۶ به اوج رسید؛ انگار ناگهان همه از خواب بیدار شدند، گوشی‌هایشان را باز کردند و به زبانی عجیب‌وغریب شروع به حرف‌زدن کردند، گویی مصرف بیش‌ازحد مکمل‌های غذایی عقلشان را زایل کرده بود: از «ماگینگ» (برتری در جذابیت ظاهری) می‌گفتند، از «گونینگ» (خیره‌شدن وسواس‌گونه به تصاویر تحریک‌کننده)، یا از «بون‌اسمشینگ» (ضربه‌زدن به استخوان‌های صورت برای تغییر شکل آن) و «میوینگ» (تمرین وضعیت زبان برای فرم‌دادن به فک)؛ اما هیچ‌کدامِ این «اینگ‌»‌ها به اندازۀ پسوند «ـمکسینگ» فراگیر نشد.

منظور از این واژه، شکل عامیانه‌ای از بهینه‌سازی بود؛ پسوندی که بی‌محابا به هر اسم و فعلی می‌چسباندیم تا نشان دهیم می‌خواهیم چیزی را بهبود ببخشیم یا به حداکثر برسانیم. ورزش‌کردن شد «جیم‌مکسینگ»، بیش از حد لوبیا خوردن شد «فایبرمکسینگ» و هشت ساعت تمام سراغ گوشی نرفتن شد «اسلیپ‌مکسینگ». بااین‌حال، به نظرم پس از ۱۲ ماه «مکسینگ»، دیگر نوبت به «مین»‌کردن رسیده؛ و یکی از دلایل اصلی‌اش این است که هیچ میزان استفادۀ افراطی از این واژه نمی‌تواند خاستگاه ناخوشایند این ساختار زبانی محبوب سال ۲۰۲۶ را پنهان کند.

اصطلاح «مکسینگ» در دوران جنجال گیمِرگیت رواج پیدا کرد، کاربران شکست‌خورده و سرخورده‌ای که در وب‌سایت‌هایی مثل «اسلات‌هیت» فعالیت می‌کردند، و از آن برای توصیف تلاش‌هایشان برای جلب توجه زنان استفاده می‌کردند: از بهبود ظاهر با «لوکس‌مکسینگ» (زیباترکردن چهره و اندام) گرفته تا ارتقای جایگاه اجتماعی با «مانی‌مکسینگ» (بیشتر پول درآوردن). اما شاید بهتر بود این مردان، پیش از بهینه‌کردن ظاهر و وضعیت مالی‌شان، با «شاورمکسینگ» (بهینه‌کردن دوش‌گرفتن) شروع می‌کردند.

زبان مسری است؛ به‌ویژه برای کسانی که بیشتر وقتشان را در اینترنت می‌گذرانند. لاکوود در رمانش از قدرت عجیب زبان و اصطلاحات اینترنتی برای سرایت به کاربران می‌گوید: «چقدر خسته‌کننده بود که مجبور باشی هر ویروس تازه‌ای را بگیری، عطسه‌اش را دقیقاً تقلید کنی و بعد با ایجاد جهشی در آن، به چیزی تازه تبدیلش کنی». اما می‌توان در برابر این سرایت مقاومت کرد؛ البته به شرطی که تا وقتی شما این مطلب را می‌خوانید، اصطلاحی حتی بدتر از اعماق دارک‌وب بیرون نخزیده و جای آن را نگرفته باشد.

آنچه خواندید برگرفته از مطلب «We’ve Reached Peak Maxxing. It’s Time to Minn» نوشتۀ هیلاری بوسیس است که در تاریخ ۵ نوامبر ۲۰۲۶ در ونیتی‌فیر منتشر شده است.

انتهای پیام

Leave a Reply

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *