«محمد معینی»، وبلاگ نویس، در یادداشتی تلگرامی دربارهی روند اجباری شدن حجاب پس از انقلاب، نوشت:
آرشیو روزنامهی اطلاعات نشان میدهد که حدود ۲۰ روز بعد از پیروزی انقلاب، برای نخستین بار «امام خمینی» از قم دربارهی حجاب زنان دستوری صادر کرده. در خبری که در این باره در شمارهی روز ۱۶ اسفند ۵۷ روزنامهی اطلاعات منتشر شده، به نقل از رهبر فقید انقلاب آمده: «زنان اسلامی باید با حجاب بیرون بیایند نه اینکه خودشان را بزک کنند.» بعد به نقل از «آقای کرباسچی» در کمیتهی تبلیغات امام در تهران از طرف امام خمینی اعلام شده که «کار در ادارات ممنوع نیست اما باید زنان با حجاب اسلامی باشند.»
همین فاصله در اعلام نخستین بار الزام حکومتی برای حجاب نیز نشان میدهد که در مقطع پیش از پیروزی انقلاب، روی حجاب اجباری صحبت و تاکیدی نبوده گو آنکه حضور بانوان «بی»حجاب در راهپیماییهای ضدسلطنتی نیز موید آن است. سه روز بعد از اعلام دستور امام خمینی، اعتراضها شروع میشود. روز ۱۹ اسفند زنان معترض در مقابل دادگستری تجمع و بیانیهای نیز صادر میکنند. همزمان دفتر رهبری انقلاب اطلاعیهای صادر و اعلام میکند: «بر اساس خبرهای رسیده، گروهی جنایتکار و خیانتپیشه تحت عنوان «کمیته» مزاحم بانوان محترم شده و به ایشان توهین میکنند.» این اطلاعیه سپس از مجازات شدید این افراد خبر میدهد.
فردای روز تجمع زنان در مقابل دادگستری، آیتالله «طالقانی» سعی میکند فضای پیش آمده را تلطیف کند. روزنامهی اطلاعات موضعگیریهای وی را تحت عنوان «آیتالله طالقانی: در مورد حجاب اجبار در کار نیست» تیتر نخست میکند. مرحوم آیتالله طالقانی در یک برنامهی رادیو – تلویزیونی ضمن آنکه سهم زنان در پیروزی انقلاب را مورد تحسین و تاکید قرار میدهد، حجاب را یک مسالهی سنتی و تاریخی ایران و شرق میداند، نظر امام خمینی را مطابق موازین اصول دین مبین اسلام میداند و آن را به مصلحت زنان اعلام میکند، و البته میگوید که «اشتباه میکنند خانمهای ما که اگر یک روسری روی سرشان بگذارند، اینها از حیثیت آنها کم خواهد شد و از شخصیتشان کاسته خواهد شد. نه، بلکه از این جهت که قطع نظر از مسلمان بودن حافظ سنت شرقی هستند و این سنت شرقی اصالت دارد.»
همزمان مرحوم آیتالله ربانی شیرازی – نمایندهی وقت امام در جنوب کشور – میگوید: «زنان در انتخاب چادر و یا پوشش اسلامی آزادند.» وی میگوید: «مفهوم حجاب چادر نیست. لباس آبرومندی که جلب توجه نکند و موهای زنان را بپوشاند کافی است.»
۲۱ اسفند (یکماه بعد از پیروزی انقلاب) اعلام میشود که راهپیمایی اعتراضی زنان علیه «حجاب تحمیلی» منتفی شده؛ «چون به نکات مورد نظر خود در مورد لغو تحمیل حجاب دست یافتهایم دلیلی ندارد که راهپیمایی انجام شود و بدین منظور به جای راهپیمایی به بحث و گفتگو با یکدیگر میپردازیم.»
با این حال راهپیماییهای اعتراضی برگزار میشود؛ از جمله در محوطهی دانشگاه تهران. در این تجمع، مردان موافق و مخالف حجاب نیز حضور مییابند. روزنامه اطلاعات در شمارهی ۲۱ اسفند خود نوشته: «صبح دیروز هزاران نفر از زنان به یک راهمپیایی به سوی میدان آزادی دست زدند که تا ساعت ۴ بعد از ظهر ادامه داشت.» یک عده نیز در حالی که کفشهایشان را به عنوان اعتراض از پا در آورده بودند در مقابل ساختمان تلویزیون بر زمین نشستند و شعار دادند.
با این وجود سال ۵۷ و ۵۸ و بهار سال ۵۹ نیز میگذرد. یعنی بیش از ۱۶ ماه. روز یازدهم تیرماه ۵۹ روزنامهی اطلاعات تیتر میزند که «زنان با پوشش اسلامی به اداره میروند»، وزارتخانهها و موسسات به صورت «جداگانه» دستورالعمل حجاب اسلامی صادر میکنند. سرپرست وقت وزارت کشور، آیتالله «مهدوی کنی»، اعلام میکند که «به خانمها این تذکر را دادهایم که محل کار از منزل و مهمانی جداست و خانمها میبایست در محل کار خود لباسی که در شأن کار است بپوشند نه لباسی که در حد مهمانی و ضیافتهاست.» همانطور که واضح است حجاب به معنای استاندارد مورد نظر حاکمیت، ۱۶ ماه پس از انقلاب و صرفا در محیط کار اجباری میشود.
به این ترتیب، اعلام اجباری شدن حجاب به بعد از پیروزی انقلاب، به بعد از رفراندم، به بعد از انتخابات مجلس خبرگان قانون اساسی و به بعد از انتخابات ریاست جمهوری و مجلس موکول شده بود.
چهار سال بعدتر، در ۴ مرداد سال ۶۳، روزنامهی اطلاعات از راهپیمایی علیه بیحجابی خبر میدهد.
حجاب به مساله تبدیل شده است!
انتهای پیام
دیدگاهتان را بنویسید