بیژن اشتری، نویسنده کتابهای تاریخ جهان در پستی اینستاگرامی نوشت:
اتفاقی چشمم به این عکس که مربوط به یکی از روزنامههای کثیرالانتشار زمان حکومت شاهنشاهی است افتاد. روزنامه خبر داده که طی دو ماهی که مطبوعات در اعتصاب به سر میبردند هزاران نفر در جریان تظاهرات علیه رژیم شاه کشته و مجروح شدند.
این تیتر باعث شد یک جستجوی مختصری در اینترنت بکنم. دیدم جناب عماد الدین باقی که دقیق ترین تحقیقات را در این زمینه کرده؛ تعداد کل افرادی را که به دست رژیم شاه کشته شدهاند، از سال هزار و سیصد و چهل و یک تا بیست و دوم بهمن هزار و سیصد و پنجاه و هفت، حدود سه هزار و صد نفر اعلام کرده است.
با دقیق شدن در آمار کشتگان سال پایانی حکومت شاه متوجه شدم که در فاصله دو ماهی که در سال پنجاه و هفت مطبوعات ایران در اعتصاب بودند، یعنی از پانزده آبان تا پانزده دی، تعداد کشته شدگان حدود چهار صد و پنجاه نفر بوده است.
حالا خودتان بین خبر واقعی و خبرهای غلو شده آن روزها درباره تعداد قربانیان رژیم شاه مقایسه کنید.
ظاهرا در آن زمان برای مخالفان رژیم شاه دست یازیدن به هر وسیلهای برای برانداختن شاه مجاز بود، حتی دروغهای شاخدار، حتی به آتش کشیدن سینما و سوزاندن آدمها و گناه آن را به گردن رژیم انداختن و حتی خیلی چیزهای بدتر از این.
خلاصه هدف وسیله را توجیه میکرد، و به شدت هم توجیه میکرد. میشد از وسایل نادرست برای رسیدن به هدفی که درست تصور میشد استفاده کرد. میشد گفت شاه صد هزار زندانی سیاسی دارد در حالی که بعدا معلوم شد تعداد زندانیان سیاسی، که اکثرشان هم چریکهایی بودند که مسلحانه علیه حکومت جنگیده بودند، حداکثر پنج هزار نفر بیشتر نبوده است.
میشد از تونلهای مخوف چند ده کیلومتری در زیر زمینهای اوین گفت که ظاهرا محل شکنجه و اعمال فجیع بوده است.
اما همان روز اول پیروزی انقلاب معلوم شد که هیچ تونلی در اوین وجود ندارد، و گذر زمان خیلی دروغها و تحریفهای دیگر را برملا کرد.
انتهای پیام
دیدگاهتان را بنویسید