کمیل انتظاری، دانشجوی دکتری روابط بینالملل، در یادداشتی ارسالی به انصاف نیوز نوشت:
اطلاع چندانی از آنچه در سر دولتمردان ایران و آمریکا میگذرد، اما از دریچه رویکرد واقعگرایی در روابط بینالملل، تصور میکنم آخرین فرصت برای استفاده از کارتهاست.
مستقیم میروم سر اصل مطلب:
ترامپ پیشنهاد مشارکت در کنترل تنگه هرمز را داده است. تیم مذاکرهکننده با تمرکز بر این پیشنهاد، مشارکت دوجانبه یا سه جانبه به همراهی عمان در کنترل این تنگه را بپذیرد و ایالات متحده را در عوارض احتمالی برای عبور از تنگه شریک کند. این موضوع برای ترامپ تاجرمسلک جذاب است و حمایت آمریکا مخالفتهای احتمالی منطقهای و جهانی بر اخذ عوارض عبور از تنگه هرمز را کاهش میدهد و آن را به رویه ای عادی بدل میکند.
از آنجاکه همکاری در این زمینه منافع اقتصادی برای آمریکا دارد، همکاریها به حوزه سیاسی، امنیتی و سایر حوزههای اقتصادی تسری مییابد. این توافق باید منجر به صلح شود که شامل خروج رژیم صهیونسیتی از لبنان نیز خواهد بود.
در زمینهی هستهای به شرط تعهد ساخت چند نیروگاه هستهای توسط ایالات متحده در ایران با سرمایهگذاری آمریکا (برای جبران خسارت به تأسیسات هستهای) و همچنین ساخت مرکز تولید میله سوخت مورد نیاز این نیروگاهها در ایران طی ۱۰ سال، تعلیق غنیسازی به مدت ۱۰ سال پذیرفته شود.
تمام تأسیسات زیرساختی آسیبدیده با سرمایه و مشارکت ایالات متحده بازسازی شود.
پیششرط همه این موارد، رفع تمامی تحریمهای یکجانبه آمریکا و همچنین تحریمهای بینالمللی است.
با امضای توافق صلح، روابط دیپلماتیک و عادی میان دو کشور برقرار خواهد شد. موضوعات باقیمانده مانند توان موشکی، محور مقاومت و … به بعد از عادی سازی روابط موکول شود.
بازسازی اقتصاد کشور، اولویت امروز است. به یاد داشته باشیم بدون اقتصاد قوی نمیتوان قدرت منطقهای یا بینالمللی خود را حفظ کرد.
امروز فرصت خرج کردن کارتهاست. حیات نتانیاهو و رژیم اشغالگرش به بحران وابسته است و او برای شکست مذاکرات دست به هر کاری میزند.
انتهای پیام
