محمد توکلی، انصاف نیوز:
در این چهلوچند روز به موزات مردان میدان، مردمان در خیابان هم حضور داشتند تا هم از ایران بگویند و هم شاید جا را برای عدهای که در پی کاری دیگرند تنگ کنند.
در میان اهل خیابان همه جور آدمی را میتوان یافت اما از این واقعیت هم گریزی نیست که صدای غالب صدای یک جریان سیاسی است که نگاهی انقلابی به رویدادها دارد.
بخشی از این طیف و همچنین دیگرانی در بین تصمیمگیران و مشاهدهگران بر این باورند که حضور آنها در خیابان نظام را در این چهلوچند روز حفظ کرده و تداوم این حضور کمک بزرگی به حفظ نظام خواهد کرد.
تا چند روز قبل که قفل دیپلماسی گشوده شد و هیات قالیباف – عراقچی به اسلامآباد رفت چالش خاصی در بین اهالی خیابان نبود. اما پس از این سفر دیپلماتیک مهم و مذاکره با آمریکا در بالاترین سطح، چالشی در میان اهل خیابان ایجاد شد که آیا دیپلماسی در حال کنار زدن توفیقات میدانی است؟
در پاسخ به این ابهام که به اشکال مختلف و گاه بسیار تند مطرح شده دو نکته قابل توجه است:
نخست، خطاب به اهل خیابان باید گفت که اگر هدف شمایان از این حضور شبانه در خیابانها و میدانها حفظ نظام است؛ همین نظام که مدعی حفظ آن با حضور خیابانی هستید چنین مسیری را انتخاب کرده است. در نتیجه در چارچوب چنین گفتمانی نمیتوان هم خود را عامل حفظ یک ساختار معرفی کرد و هم خروجی آن را منکوب کرد.
دودیگر، خطاب به تصمیمگیران است. توجه و تشویق آنها که در خیابان هستند قطعا امری لازم و نیکوست اما در لحظهی تصمیم در اتاقهای تصمیمسازی و تصمیمگیری برای دیپلماسی و میدان آنچه حائز اهمیت است امنیت و منافع ملی ایران است نه الزاما نظر و سلیقهی اهل خیابان. یک جاهایی همخوانی دارند و جاهایی نه.
برای مثال ممکن است از نگاه بخشی از آنها که در این شبها در خیابان هستند در هنگامهی جنگ گزینهی درست در میدان با خاک یکسان کردن فلان کشور عربی و یا ساخت و استفاده از فلان سلاح بود.
اما طبیعتاً مردان میدان در آن روزها بر اساس تشخیص و تجربهی خود در این حوزه تصمیم گرفتهاند و نه میل و سلیقهی مردمان خیابان. در دیپلماسی هم قصه همین است یا همین باید باشد!
انتهای پیام
دیدگاهتان را بنویسید