هنر پزشکیان

محمد توکلی، انصاف نیوز:

نام بسیاری از شخصیت‌های حقیقی و حقوقی در این ساعاتِ اعلام توافق برجسته و پررنگ می‌شود. طبیعی هم به نظر می‌رسد، این یک پیروزی است و پیروزی هم هزار پدر دارد!

اما در این میان کمتر نامی از مسعود پزشکیان دیده می شود؛ رئیس جمهور و رئیس شورایعالی امنیت ملی.

شاید بخش قابل توجهی از آنچه پزشکیان در این صد و چند روز کرد و نکرد و ارزش آنها سال‌ها بعد مشخص شود اما آنچه عیان است نتیجه‌بخش بودن سیاست وفاق او در مهم‌ترین بزنگاه چند دهه‌ی اخیر است.

اگر روحانی در سال‌های پایانی دولت خود برای جلوگیری از جنگ با پافشاری بر برخی تصمیمات، آینده‌ی سیاسی خود را از بین برد مسعود پزشکیان با گذشتن از خود و به میان آوردن آبرویش جنگ را پایان داد.

از کمی بعد از انتخاب مردم در ۱۴۰۳ تا همین امروز جمع قابل توجهی از یاران و دوستداران پزشکیان از او گلایه‌مندند که چرا از آنها فاصله گرفته و با دیگرانی که در نقطه‌ی مقابل قرار دارند به وفاق رسیده است. اکنون اما نتیجه‌ی آن سیاست قابل لمس‌تر است.

بیایید فکر کنیم که جواد ظریف وزیر امور خارجه دولت چهاردهم بود و رئیس‌جمهور هم با اختیاراتی که دارد اجازه‌ی نقش‌آفرینی به قالیباف و دیگران نمی‌داد. آیا اساسا امکان تحقق نیمی از آنچه رخ داد هم قابل تصور بود؟

شاید بتوان پذیرفت در شرایطی طبیعی باید فنی‌ترین‌ها به کار گرفته شوند و هر کسی در محدوده‌ی مسئولیت خود اختیار داشته و پاسخگو باشد اما این تئوری‌های خوب گاهی در زمین سخت واقعیت‌های سیاسی چندان به کار نمی‌آید.

پزشکیان تا اینجای کار توانسته با سیاست وفاق خود و همینطور اعتمادی که آیت الله مجتبی خامنه‌ای و پدرش به او دارند و داشتند موانع بزرگی را از پیش پای مردم بردارد.

اما شاید سخت‌ترین روزهای دولت چهاردهم ۶۰ روز پیش روست که هم باید تفاهم را از گزند بلایای قابل پیش‌بینی و غیرقابل پیش‌بینی حفظ کنند و هم آن را به توافقی پایدار مبدل سازند.

انتهای پیام