حجت الاسلام احمد حیدری در یادداشتی که در اختیار انصاف نیوز قرار داده است، نوشت:
آقای صادق کوشکی در انتقادی تند به آقایان قالیباف رئیس تیم مذاکراتی و آقای عراقچی وزیر امور خارجه گفته است:
«چرا با عِلم بر مخالفت مردم انقلابی با گفت و گو و مذاکره با دشمن متجاوزی که رهبر ما و تعداد زیادی از مسئولان و البته مردم بیگناه را به شهادت رسانده، وارد گفت و گو شدید؟»
خدمت ایشان و معدود همفکرانش عرض می کنیم:
۱. از مرکب «خود مردم پنداری» پیاده شوید و مردم را ببنید و سخنشان را از خودشان بشنوید.
۲. مردم همه کسانی هستند که در این آب و خاک متولد شده اند و تابعیت این کشور را دارند و هیچ گروه و حزب و دسته ای، «مردم تر» یا «ایرانی تر» نیست.
۳. این که گروهی که صدایشان هم خیلی بلند است و حریمی را هم پاس نمی دارند و صدا و سیما هم در اختیارشان است، را مردم بپنداریم- گر چه آنها هم حق اعتراض و انتقاد دارند و باید متناسب با وزن خودشان از تریبون های عمومی و صدا و سیما بهره مند باشند- ولی آنان را با «مردم» مساوی گرفتن، اشتباهی بزرگ و ظلم به مردم است.
۴. آری، آمریکای متجاوز در جنگ دوازده روزه و جنگ چهل روزه سرداران رشید، رجال سیاسی نامدار، نظامیان شجاع، کودکان بیگناه میناب و … و مردم بی پناه فراوان و در رأس آنان رهبر کشور را به شهادت رساند و این طبیعت جنگ و جهاد است که «إِنَّ اللَّهَ اشْتَرى مِنَ الْمُؤْمِنینَ أَنْفُسَهُمْ وَ أَمْوالَهُمْ بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّهَ یُقاتِلُونَ فی سَبیلِ اللَّهِ فَیَقْتُلُونَ وَ یُقْتَلُونَ (توبه/۱۱۱) = همانا خدا جان و مال اهل ایمان را به بهای بهشت خریداری کرده، آنها در راه خدا جهاد میکنند پس (دشمنان دین را) به قتل میرسانند و (یا خود) کشته میشوند». آنان با کشته شدن در حین جهاد در راه خدا به فوز شهادت رسیده و مهمان دار کرامت خدا گشته اند: «فطوبی لهم و حسن مآب= گوارایشان باد آن جایگاه نیکو»(رعد/۲۹) ولی زندگی جامعه باید ادامه یابد و امور اجتماعی از جمله جنگ، مذاکره و صلح باید مطابق با مصلحت عمومی، پیش گرفته شود.
۵. بنا بر استدلال آقای کوشکی، رسول خدا نباید با قریش که قاتلان عموی بزرگوارش حمزه سید الشهدا و عموزاده اش عبیده بن حارث و ده ها نفر دیگر از بزرگان و یاران با وفایش بودند، مذاکره می کرد و کنار یک میز می نشست و به آنان دست وفای به صلح می داد!
۶. همان قرآنی که به ما درس جهاد، مقاومت و شهادت داده، درس صلح و وفای به صلح متوکلانه هم داده است(انفال/۶۱-۶۲) و ما نباید به بعض قرآن باور داشته و به بعض دیگرش کافر باشیم.
انتهای پیام
