بیش از ۱۰۰۰ نفر از دانشجویان و فارغالتحصیلان دانشگاه صنعتی شریف در نامهای سرگشاده و انتقادی خطاب به دکتر تجریشی، رئیس این دانشگاه، نسبت به تشدید فضای موجود که امنیتی خوانده شده، صدور احکام سنگین انضباطی و بازداشت دانشجویان اعتراض کردند.
به گزارش انصاف نیوز، امضاکنندگان این نامه با اشاره به تشکیل دستکم ۳۰ پرونده انضباطی و صدور ۱۳ حکم بدوی تعلیق و اخراج در ماههای اخیر، خواستار استقلال واقعی دانشگاه، توقف برخوردهای فراقانونی و شکسته شدن این احکام شدند و تاکید کردند اگر مدیریت توان دفاع از کیان شریف را ندارد، کنارهگیری کند.
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی شریف از جمعآوری بیش از ۱۰۰۰ امضا در پای نامهای اعتراضی خطاب به ریاست دانشگاه خبر داد. این نامه که روند جمعآوری امضای آن همچنان فعال است، انتقاد صریح بدنه دانشجویی را به بازتولید الگوهای گذشته که امنیتی خوانده شده و آنچه بیعملی مدیریت جدید در دفاع از دانشجویان خوانده شده را نشان میدهد.
متن کامل این نامه به شرح زیر است:
جناب آقای دکتر تجریشی ریاست محترم دانشگاه صنعتی شریف با سلام
دوران مسئولیت دو رئیس پیش از شما، از پرتنشترین و آسیبزاترین دورههای مدیریتی دانشگاه به شمار میرفت و به همین سبب، با جدیتر شدن زمزمههای تغییر در دانشگاه، این تصوّر بهوجود آمد که مسیر حرکت دانشگاه به سمت آرامش و سرزندگی هموارتر خواهد شد. ما، بدنۀ دانشجویی شریف، امیدوار بودیم که اگر دوران دکتر جلیلی و دکتر موسوی که رؤسای تحمیلی از بیرون دانشگاه بودند به پایان رسید، با انتخاب شما از طریق اساتید، سیاستهای امنیتی هم از دانشگاه حذف شوند.
اگرچه نمیتوان منکر تأثیرات مسائل بیرونی از جمله جنگ و بحران اقتصادی شد، اما شکی نیست که سهم تصمیمات و سیاستهای داخلی در شکلدهی شرایط موجود حاکم بر دانشگاه، بهمراتب پررنگتر بودهاست؛ چنانکه امروز و با گذشت حدود یک سال از آغاز ریاست شما بر دانشگاه، بخش عظیمی از بدنۀ شریف معتقد است که این جابهجایی، تغییر معناداری در شیوه مدیریت داخلی دانشگاه ایجاد نکردهاست. آنچه در عمل مشاهده میشود، نهتنها بازتولید همان الگوهای پیشین است که چه بسا روی آنها را هم سفید کردهاست.
تداوم رویکردهای فراقانونی در کمیته انضباطی
در زمینۀ ساختارهای داخلی دانشگاه، علیرغم برخی تغییرات در سایر معاونتها، معاونت دانشجویی و متعاقباً کمیتۀ انضباطی دانشگاه با همان چهرهها و رویکردهای مسئلهساز و فراقانونیای که روزگاری تیشه به ریشهٔ بدنهٔ دانشگاه میزدند، به کار خود ادامه میدهند؛ گویی نه خانی آمده و نه خانی رفتهاست. با وجود اختیارات آشکار رئیس دانشگاه برای تغییر بخش مهمی از ترکیب کمیتهها، طی این یک سال هیچ ارادهای برای اصلاح این ساختار مشاهده نشدهاست. سخن از نیاز به زمان برای تغییرات ساختاری و بررسی دقیقتر، شاید برای یک ماه و دو ماه موجه به نظر برسد، اما اکنون و با گذشت یک سال و حفظ همین رویه، این مسئله بیشتر شبیه به همراهی آگاهانهٔ شما با همان ساختار و عملکرد پیشین است.
مجموعۀ آنچه در دانشگاه میگذرد، نشان از استمرار روندی نگرانکننده دارد که بدون واکنش مؤثر مدیریت دانشگاه، هر روز ابعادی گستردهتر نیز خواهد یافت. در ماههای اخیر، دستکم ۳۰ پرونده در کمیتۀ انضباطی برای دانشجویان تشکیل شدهاست، ۱۳ دانشجو با احکام بدوی تعلیق و اخراج مواجه شدهاند و حکم ۳ نفرشان در کمیتۀ تجدید نظر تایید شدهاست. هرچند، عمدۀ توجیهات جنابعالی برای این احکام متعدد، بیسابقه و غیرقانونی، تحدید مسائل به درون دانشگاه بودند، در همین مدت هم دانشجویان بسیاری بازداشت شدهاند و دانشگاه از حمایت و پیگیری حداقلی (که حتی در دوران ریاست دکتر جلیلی نیز انجام میگرفت) با بهانههای مختلفی طفره رفتهاست.
اعمال محدودیتهای سختگیرانه و برخوردهای گزینشی
از لحظهٔ انتصاب جنابعالی به عنوان رئیس دانشگاه، تنها سه ماه با حضور همگانی دانشجویان در محیط دانشگاه همراه بود که در همین بازه، تصاویر دوربینهای حراست در اختیار نیروهای بیرونی و جریانهای افسارگسیخته و تندرو قرار گرفت. پس از جنگ نیز، به بهانههای مختلف (از جمله مورد حمله قرار گرفتن دانشگاه)، محدودیتهای سختگیرانهای بر تردد دانشجویان اعمال گردید؛ بهطوریکه حتی حق ورود برای پیگیری امور پژوهشی از دانشجویان زیادی سلب شد، حال آنکه در همین زمان، سوگلیهای دانشگاه از حق ورود گزینشی و آزاد بهرهمند بوده و در ساعات مختلف بهصورت روزمره در محیط رفت و آمد داشتهاند.
در چنین شرایطی، آیا بهواقع تصمیمات شما متأثر از بازخورد تمام بدنۀ دانشگاهیست؟ یا آنکه تحتتأثیر اقلیتی خاص شکل میگیرد؟ آیا قرار است این ممنوعیتها و برخوردهای موجود، بهبودی در روندهای پژوهشی، آموزشی یا فرهنگی دانشگاه حاصل کنند و یا صرفا بازتابی از بیم آبروی ازدسترفتۀ جنابعالی در هفتۀ نخست اسفندماه هستند؟ پیش از آمدن شما و زمانی که احتمال انتصاب شما به جایگاه ریاست قوت میگرفت، اساتید از شما بهعنوان «احیاکنندۀ فضای فرهنگی دانشگاه» یاد میکردند و با توجیهات اینچنینی شما را شایستۀ این جایگاه میدانستند. حال امّا نهتنها پویایی و احیای فرهنگی محقّق نشده، بلکه زمانی که بایستی از سوی رئیس دانشگاه به شنیدن صحبت عموم دانشجویان و فعالین فرهنگی اختصاص داده میشد، خرج متولّیان روزنامۀ حوزۀ ریاست شده، که در این چهار سال، بهصورت آگاهانه به دوقطبیها دامن زده و موجب تکصدایی در دانشگاه شدهاند.
مسئولیت رئیس منتخب نظام دانشگاهی چیست؟
امروز، رئیس دانشگاه دقیقاً مسئول چه چیزی است؟ اگر قرار نیست مسئول احکام انضباطی، امنیتی شدن فضای دانشگاه، محدودیتهای فزاینده، گسترش نفوذ جریانهای بیرونی، فرسایش سرمایه انسانی و سقوط اعتماد دانشجویان باشد، پس مسئولیت ریاست دانشگاه دقیقاً در کجا معنا پیدا میکند؟ اگر روزگاری چکمۀ نهادهای بیارتباط به دانشگاه با حضور رؤسای فرمایشی بر روی گلوی دانشجویان فشرده میشد، امروز این پرسشها، ناگزیر پیشروی شما نیز هست.
این ریاستی که از دل رأی هیئتعلمی برآمده، قرار نیست تفاوتی با رؤسای انتصابی کند؟ اگر دانشجو همچنان با همان محدودیتها، همان فضای امنیتی و حتی احکام انضباطی شدیدتر روبهروست، تفاوت تنها در شیوه انتصاب است یا در ماهیت مدیریت نیز تغییری رخ دادهاست؟ بارها با قاطعیت تأکید کردهاید که تصمیمات دانشگاه، با حفظ کامل استقلال داخلی اتخاذ میشوند؛ اگر چنین است، دیگر راهی برای محول کردن مسئولیت این اتفاقات به دستان پنهان و عوامل بیرونی وجود ندارد. شما نمیتوانید همزمان که مدعی استقلال دانشگاه هستید، با مسئولیت وضعیت اسفبار کنونی مواجه نشوید. حتی اگر منشأ برخی از این مسائل در بیرون از دانشگاه باشد، آنچه در حافظه دانشگاه باقی خواهد ماند، نقش رئیس دانشگاه در دورانیست که این وقایع رخ دادهاند.
یا دفاع از دانشگاه یا ارادهٔ کنارهگیری!
اعتبار و حیثیت دانشگاه صنعتی شریف، میراث دههها دلسوزی و تلاش اساتید، دانشجویان و فارغالتحصیلان آن است؛ همان سرمایهای که امروز در خطر فروپاشی است. سرخوردگی گسترده دانشجویان، بیاعتمادی روزافزون در فضای دانشگاه و آسیب دیدن اعتبار این نهاد، بحرانهایی است که غفلت از آنها بهانهبردار نیست و فرافکنی در قبالشان دیگر خریداری ندارد.
حالا و در چنین شرایطی، اگر نه توان تغییر دارید و نه اختیار آن را، بیش از این نام ریاست دانشگاه صنعتی شریف را سپر توجیه وضع موجود قرار ندهید. دانشگاه صنعتی شریف به مدیری نیاز دارد که یا بتواند از دانشگاه دفاع کند، یا اگر ناتوان بود، دستکم ارادۀ کنارهگیری داشته باشد. در غیر این صورت، مسئولیت مستقیم تمام تندرویها، دوقطبیسازیها و خسارتهایی که در سالهای آینده بر پیکر دانشگاه، دانشجویان و فضای علمی و فرهنگی آن وارد شود، پیش از آنکه به نام هر نهاد یا هر مقام دیگری نوشته شود، به نام رئیس وقت دانشگاه صنعتی شریف ثبت خواهد شد.
انتهای پیام
