سیاوش خوشدل، عضو بخش تحلیلی انصاف نیوز:
هشت سال پیش و در جام جهانی ۲۰۱۸ با کسب پیروزی در نخستین بازی ایران برابر مراکش، ناگهان امید صعود از گروهی که قهرمان اروپا و جهان در آن حضور داشتند، زنده شد.
آن شب نشستیم به دیدن بازی اسپانیا و پرتغال. بازی ۳-۳ مساوی شد و ایران در پایان بازیهای نخست گروه، نشست در صدر جدول گروه. خیلیها خوشحال بودند، ولی من خود به چشم خویشتن، دیدم که صدرم میرود.
نوشتم که چرا با تساوی پرگل دو رقیب، امید صعود بسیار کم شدهاست. [لینک]
در واکنشهای اطرافیان، بیشتر انکار و تعجّب دیدم از اینکه من صدرنشینی روز نخست را حمل بر احتمال کم صعود میکنم.
چند روزی گذشت و با اینکه چهار امتیاز گرفتیم و اسپانیا هم در برابر مراکش امتیاز از دست داد، صعود نکردیم.
گذشت تا امسال. در پایان روز دوم بازیها دو امتیاز داشتیم و با توجّه به امکان صعود هشت تیم سوم، بررسیها و احتمالسنجیها دربارۀ صعود با سه تساوی و سه امتیاز هم شروع شد.
در پایان دور دوم بازیها این احتمال کم نبود. در این یادداشت به آن پرداختم. [لینک]
امّا وقتی بازی ایران مصر برگزار میشد، این احتمالا بسیار کاهش یافتهبود. هرچند روی کاغذ این احتمال زیاد بود،
تیمهایی که باید به نفع ما بازی میکردند، یا نفع خودشان در نتایجی بود که علیه ما بود، یا اصولاً انگیزه و توان کافی برای کسب نتیجه مطابق میل و آرزوی ما نداشتند.
پس از بازی در یادداشت کوتاهی این موضوع را مطرح کردم. [لینک]
از طرفی برایم جالب بود که اهالی رسانه و حتّی برخی کارشناسان ورزشی، فقط با بیان احتمالات روی کاغذ، امید به صعود را زیاد و آن را در دسترس نشان میدادند. از طرف دیگر، بیشتر واکنشها و نقدها به این یادداشت نیز منفی بود.
ولی خود بچّههای تیم ملّی میدانستند در زمین چه رخ خواهدداد. حال و وضع رامین رضاییان بعد از بازی با مصر، گویای این بود که او خوب میداند سوسوی صعود رو به خاموشی است.
انتهای پیام
