محسن صولتی، پژوهشگر و دانشجوی دکترای حقوق بینالملل در یادداشتی در اختیار انصاف نیوز قرار داده، به نشانهشناسی حضور چشمگیر مردم در آیینهای وداع با رهبر شهید پرداخته است.
ما امروز نه برای تکرارِ ستایشهایِ بیبنیاد، که برای پاسداشت یک «حقیقتِ تاریخی» گرد هم آمدهایم.
تاریخ، قهرمانانش را نه بر اساسِ محبوبیتِ گذرا، بلکه بر اساسِ «وزنِ تصمیمی» که در لحظاتِ مرگ و زندگیِ یک ملت گرفتهاند، در جایگاهِ والای خود مینشاند.
ما در مقامِ پرسشگر به داوریِ میراثِ آیتالله شهید سیدعلی خامنهای ایستادهایم؛ چرا که او بود که توانست «تقدیرِ انزوا» را به «کُنشگریِ جهانی» دگردیسی دهد.
در دنیایی که قدرتهایِ بزرگ، بیرحمانه روندهایِ خود را به ملتها تحمیل میکنند، او با سیاستورزیِ برخاسته از دانشِ تاریخیاش، توانست مسیرِ این کشتی را در طوفانیترین شبهایِ تاریخمان تغییر دهد.
این پیروزیِ نظامی، یک اتفاقِ تصادفی نبود؛ این، آزمونِ نهاییِ سیاستورزیِ او بود که اکنون، غبارِ تردیدها را از چهرهی کارآمدیاش زدوده است.
قهرمانانِ تاریخ، همواره چهرههایی چندگانه دارند. آنها در میانهی راه، میانِ ساختنِ بنایی که فرو نریزد و التیام پیکری که از درون میسوزد آونگان باقی میمانند.
تاریخ، در نهایت، قهرمانانش را بر اساس «آنچه ساختند» قضاوت میکند، نه «آنچه در حاشیهی ساختن، ویران شد». او نه یک قدیس بود و نه یک انسان معصوم؛ او یک «کتابخوانِ اهلِ عمل» بود که میدانست برای تبدیل شدن به یک قدرتِ جهانی، باید هزینه کرد و باید در میانهی میدان ماند.
هیچچیز بهاندازهی نحوهی رویاروییِ یک نفر با مرگ، پرده از حقیقتِ زندگیاش برنمیدارد.
آنجا که سایهها برای گریز از هراسِ تاریخ به هم پناه میبرند، او در اتاقِ کارش ماند؛ در روشناییِ همان میزی که سرنوشتِ یک ملت را بر آن رقم میزد. این «مرگِ ایستاده»،کاملترین توصیفِ منشِ اوست. تاریخ گواه است که قهرمانانِ حقیقی، کسانیاند که تا آخرین نفس، بر سرِ پیمانِ خویش با «حاضر» میمانند.
حضورِ این میلیونها نفر در مصلای تهران، به رسمیت شناختنِ یک «دوران جدید» است.
مردمی که آمدهاند، در واقع به این حقیقت شهادت میدهند که در زمانهیِ او، جایگاهِ ایران در نقشهیِ سیاسی جهان تغییر کرده است.
ما او را نه به خاطرِ کاریزمایِ شخصی، که به خاطرِ «سنگینیِ دستاوردهایش» در ترازویِ تاریخ، به عنوانِ یکی از قهرمانانِ این مرز و بوم به یاد خواهیم سپرد؛ مردی که توانست ایران را به بازیگرِ اصلیِ صحنهای تبدیل کند که پیشتر، تنها نظارهگرش بود.
انتهای پیام
