محمد طراوت، در یادداشتی ارسالی به انصاف نیوز به مناسبت پنجم مرداد ماه سالگرد برگزاری اولین نماز جمعه پس از انقلاب به امامت آیت الله سید محمود طالقانی، نوشت:
پنجم مرداد، یادآور طنین بانگ وحدتبخشی است که در نخستین نماز جمعهٔ تهران، به امامت مجاهد نستوه و ابوذر زمان، مرحوم آیتالله سیدمحمود طالقانی، در فضای شهر پیچید. آن روز، نماز جمعه تنها یک فریضهٔ عبادی نبود؛ بلکه میعادگاهی برای تجلی همدلی، پیوند دلها و الفت میان اقشار مختلف مردمی بود که با هزاران امید و آرمان، دست در دست یکدیگر گذاشته بودند.
آیتالله طالقانی با آن نگاه نافذ، منش مردمی، طمأنینهٔ پدرانه و روحیهٔ حقطلبانه، سنگبنای تریبونی را گذاشت که باید پناهگاه مظلومان، زبان گویای مردم و محل تبلور همبستگی ملی میبود؛ مردی که همواره بر مدار مدارا، اخلاق و دغدغههای عمیق اجتماعی حرکت میکرد و حضورش، امنیتی توأم با امید و برادری برای جامعه به ارمغان میآورد.
اما جای خالی شخصیت و تفکری چون «طالقانی بزرگ» در این روزهای ایران، بیش از هر زمان دیگری احساس میشود. در روزگاری که جامعه بیش از پیش نیازمند مرهمی بر زخمهای تفرقه، گسستهای اجتماعی و فرسایش سرمایهٔ اعتماد عمومی است، فقدان آن نگاه جامعالاطراف، آزادمنشانه و پدرانه بهشدت خودنمایی میکند.
تفکر طالقانی، تفکری بود که تفاوتها را به رسمیت میشناخت، اما وحدت را قربانی اختلاف سلایق نمیکرد؛ او باور داشت که دین و اخلاق باید پناهگاه مردم باشند، نه ابزاری برای طرد کردن.
امروز، ایران بیش از هر روزگار دیگری به بازخوانی آن منش اصیل، همبستگیساز و مردمی نیازمند است؛ مردی که خطبههایش نه تنها نمازگزاران، بلکه قلب یک ملت را به هم پیوند میداد.
و اینگونه بود منش آن اسوهٔ خرد و اخلاق، مصداق بارز همان کلام الهی که:
«الَّذِینَ یَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَیَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ»
انتهای پیام
