پکن این روزها میزبان رویدادی است که بیشتر شبیه صحنهای از فیلمهای علمیتخیلی به نظر میرسد تا یک مسابقه ورزشی.
دومین دورهی «بازیهای جهانی رباتهای انساننما» با حضور ۲ هزار و ۵۶ ربات از ۶۶۶ تیم و ۱۶ کشور برگزار شده و قرار است تا ۲۶ اوت ادامه داشته باشد.
این رقابتها در ۵۱ ماده برگزار میشوند و فقط به ورزش محدود نیستند؛ بخشی از مسابقات، توانایی رباتها برای انجام کارهای واقعی در خانه، کارخانه، رستوران و محیطهای اضطراری را آزمایش میکند.
اما چیزی که این دوره را خبرسازتر از همیشه کرده، اتفاقی است که در پیست دوومیدانی رخ داد.
یک ربات انساننما به نام «Tiangong Ultra» توانست ۱۰۰ متر را در ۹.۳۹ ثانیه بدود؛ رکوردی که از رکورد ۹.۵۸ ثانیهای یوسین بولت، ستارهی جامائیکایی، سریعتر است.
ربات دیگری نیز با زمان ۹.۴۷ ثانیه از خط پایان عبور کرد. البته رسانهها تأکید کردهاند که مقایسهی عملکرد رباتها با رکوردهای انسانی از نظر شرایط مسابقه و استانداردهای رسمی، لزوماً یکسان نیست.
ماجرا فقط سرعت نیست. رباتها در فوتبال، تنیس روی میز، بوکس، کشتی و حتی رشتههایی مانند وزنهبرداری و هنرهای رزمی نیز به رقابت پرداختهاند.
تصاویر منتشرشده از مسابقات فوتبال، رباتهایی را نشان میدهد که پس از گل حتی شادی گل انجام میدهند؛ صحنهای که بهسرعت در رسانههای جهان مورد توجه قرار گرفته است.
با این حال، جذابترین بخش بازیها شاید جایی باشد که رباتها دیگر قرار نیست فقط «سریع» باشند.
در مسابقات جدید، ماشینها باید کارهایی مانند وصل کردن کابل، تشخیص اشیا، مونتاژ صنعتی، شارژ خودروهای برقی، خدمات رستورانی و انجام وظایف خانگی را بهصورت خودکار انجام دهند.
رویترز گزارش داده که بیش از ۴۰ درصد آزمونها به استقلال کامل رباتها نیاز دارند.
همینجا تفاوت مهمی آشکار میشود: رباتی که میتواند از بولت سریعتر بدود، لزوماً نمیتواند یک کابل را درست به پریز وصل کند یا یک لباس را بدون خطا تا بزند.
حتی برخی رباتهای حاضر در مسابقات هنگام توقف یا برخورد با موانع دچار زمینخوردن و آسیب شدهاند.
به همین دلیل، رسانهها این رقابتها را صرفاً یک نمایش عجیب و سرگرمکننده نمیدانند. رویترز معتقد است بازیهای رباتها در چین طی یک دهه از مسابقات دانشگاهی به ویترینی برای قدرت صنعتی و فناوری این کشور تبدیل شدهاند.
جایی که پکن میخواهد نشان دهد نسل بعدی رباتها فقط برای نمایش ساخته نمیشوند، بلکه قرار است وارد زندگی روزمره و خطوط تولید شوند.
شاید مهمترین تصویر این بازیها همین باشد: آیندهی رباتها الزاماً با رباتی که سریعتر از انسان میدود تعریف نمیشود؛ بلکه با رباتی تعیین خواهد شد که بتواند بعد از دویدن، زمین نخورد، کابل را درست وصل کند، یک کار واقعی را بفهمد و بدون کمک انسان آن را به پایان برساند.
انتهای پیام
