بازگشت محسن نامجو به ایران پس از نزدیک به دو دهه زندگی در خارج از کشور، تنها یک اتفاق شخصی و هنری نبود و خیلی زود به موضوعی سیاسی در فضای رسانهای و شبکههای اجتماعی تبدیل شد؛ تا جایی که بخشی از جریانهای مخالف جمهوری اسلامی ایران نیز به این تصمیم واکنشی عصبی نشان دادند.
نامجو که سالها خارج از ایران زندگی کرده، پیش از بازگشت اعلام کرده بود از ادامهی زندگی در غربت خسته شده و میخواهد باقی زندگی خود را در کنار خانواده و نزدیکانش بگذراند. او در نهایت به ایران بازگشت؛ تصمیمی که با توجه به سابقهی خروجش از کشور و محکومیت قضایی او در سالهای گذشته، برای بسیاری غیرمنتظره بود.
اما واکنشها به همینجا ختم نشد. بخشی از رسانهها و چهرههای مخالف جمهوری اسلامی، بازگشت نامجو را با تردید و انتقاد نگاه کردند و حتی آن را در چارچوب سیاست احتمالی دولت برای بازگرداندن چهرههای خارج از کشور تحلیل کردند. برخی از این واکنشها بهگونهای بود که گویی بازگشت یک هنرمند به کشور، نه تصمیمی شخصی، بلکه اتفاقی ناخوشایند برای این جریان مخالف تلقی شده است.
در یکی از واکنشهای صریح، حتی از این گفته شد که جمهوری اسلامی در حال «جذب حداکثری» مخالفان است، در حالی که اپوزیسیون گرفتار «دفع حداکثری» شده است؛ تعبیری که نشان میدهد اختلاف بر سر نامجو در واقع بخشی از اختلافات عمیقتر میان بعضی گروههای مخالف نظام است.
این واکنشها در حالی است که نامجو نیز در ماههای گذشته مواضع تندی علیه برخی رسانههای فارسیزبان خارج از کشور گرفته بود و پیش از بازگشت، عملاً اعلام کرده بود که رابطهای با بخشی از این جریان رسانهای ندارد. او حتی تأکید کرده بود که در سالهای گذشته هم از سوی خودش و هم از سوی این رسانهها نوعی بایکوت وجود داشته است.
به این ترتیب، بازگشت نامجو یک تناقض قابل توجه را در فضای سیاسی خارج از کشور آشکار کرده است: هنرمندی که سالها خارج از ایران زندگی کرده و سابقهی انتقاد از مسئولان نظام را داشته، حالا تصمیم گرفته به کشور بازگردد؛ اما بخشی از کسانی که خود را در صف مخالفان حکومت تعریف میکنند، به جای استقبال از انتخاب شخصی او، این تصمیم را با نگرانی و خشم دنبال میکنند.
فارغ از اینکه انگیزهی واقعی نامجو از بازگشت چه بوده و آیندهی فعالیت هنری او در ایران چگونه خواهد شد، یک واقعیت روشن است: تصمیم او نشان داد که حتی بازگشت یک هنرمند به وطن نیز میتواند در فضای سیاسی امروز ایران به میدان تازهای برای اختلاف میان بخشی از اپوزیسیون تبدیل شود.
انتهای پیام
