بازگشت محسن نامجو به ایران، آن هم پس از حدود ۲۰ سال دوری، بار دیگر موضوع بازگشت خوانندگان و هنرمندان ایرانی خارج از کشور را به یکی از سوژههای خبرساز فضای فرهنگی تبدیل کرده است.
اتفاقی که پیش از این نیز با بازگشت «قیصر» یا بینش بلور، خوانندهی پاپ مقیم لسآنجلس، خبرساز شده بود. با این حال، میان این دو بازگشت تفاوتهای قابل توجهی وجود دارد.
قیصر، خردادماه امسال به ایران بازگشت و مدت کوتاهی بعد در مراسم عید غدیر در میدان امام حسین(ع) تهران روی صحنه رفت. او در این مراسم قطعاتی با مضمون ایران اجرا کرد و حضورش در یک برنامهی عمومی و رسمی، بازگشت او را از همان ابتدا با فعالیت و حضور هنری در داخل کشور همراه کرد.
اما بازگشت محسن نامجو روایت دیگری دارد. نامجو که نزدیک به دو دهه در خارج از ایران زندگی کرده بود، پیش از ورود به کشور در پیامی ویدئویی از تصمیم خود برای بازگشت خبر داد و سرانجام پنجشنبه ۵ شهریور از طریق فرودگاه امام وارد ایران شد. تصاویر ورود او و استقبال نیز در فضای مجازی منتشر شد و خبر بازگشتش مورد توجه رسانهها قرار گرفت.
تفاوت مهمتر در روایتی است که خود نامجو از این تصمیم ارائه کرده است. او در توضیح بازگشتش، بودن در کنار خانواده و دوستان و حضور در ایران را بر ادامهی فعالیتهای موسیقی و فرهنگی ترجیح داده است. بنابراین دستکم در مقطع فعلی، بازگشت او را نمیتوان به معنای اعلام آغاز فعالیت هنری در ایران دانست.
از این منظر، قیصر و نامجو اگرچه هر دو پس از سالها حضور خارج از کشور به ایران بازگشتهاند، اما مسیر بازگشت و آنچه پس از ورودشان اتفاق افتاده یکسان نیست. قیصر خیلی زود در یک اجتماع عمومی روی صحنه رفت، در حالی که نامجو فعلاً بازگشت خود را بیش از هر چیز به بازگشت به وطن و زندگی در کنار نزدیکانش پیوند زده است.
همین تفاوت باعث شده بازگشت این دو خواننده را نتوان صرفاً دو نمونهی مشابه از «بازگشت خوانندگان مهاجر» دانست؛ دو اتفاق نزدیک به هم از نظر زمانی، اما متفاوت در روایت، زمینه و چشمانداز فعالیت هنری و از همهی اینها مهمتر تفاوت در کیفیت کار این دو.
انتهای پیام
