محمدرضا اسلامی، استاد دانشگاه، در کانال تلگرامی خود نوشت:
«نکته جالب درباره ماجرای بازگشت محسن نامجو این است که همان جماعتی که سالها از «عدم امکان تردد» ایرانیان و هنرمندان مقیم خارج از ایران ناراحت بودند، الان برآشفتهاند.
تناقض در رفتار و در ذهن.
از یک سو خواستار امکان بازگشت هنرمنداناند ولی از دیگر سو به این اتفاق واکنش منفی نشان میدهند.
عاشق این بودند که نامجو به محض ورود در فرودگاه دستگیر میشد و مستقیم از فرودگاه راهی زندان میشد. این «سناریوی مطبوع اینترنشنال» است.
طنز روزگار را ببین! همان جماعت ایرانی که دربرابر سیزده شب بمباران بیرحمانه زیربناهای جنوب ایران توسط نیروی مهاجم خارجی «ساکت» بود الان درباره بازگشت نامجو به ایران «واکنش» دارد. ناراحت است. ناراحت که چرا نامجو رفت؟! ناراحت که نکند داریوش هم بتواند به ایران برگردد.
امتداد «تناقض در ذهن» تا به کجا میرسد؟
تا اینجا که «اگر» آن سیزده شب بمباران زیربناهای جنوب کشور سی شب یا سیصد شب هم میشد، اینها هیچ واکنشی نداشتند، ولی اگر داریوش و جوادییساری در تهران قدم بزنند، اینها خشمگین خواهند بود و استوری پشت استوری…
مشکل چیست؟
هدف ذهنی اینها چیست؟ هدف کجاست؟
هدف برای اینها، فقط فروپاشی سیستم است. «خودِ ایران» اولویت چندم است. اولویت اول چیز دیگر است.
اولویت اول، خشم درونی است و گفتمان ستیز.»
انتهای پیام
