محمد طراوت در یادداشت ارسالی به انصاف نیوز با عنوان «ما چقدر شبیه پیامبریم؟» نوشت:
«لَقَدْ کَانَ لَکُمْ فِی رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَهٌ حَسَنَهٌ» قرآن کریم، پیامبر اکرم(ص) را تنها برای ستایش و بزرگداشت به ما معرفی نکرده است؛ او را «اُسوه حسنه» خوانده است؛ الگویی نیکو برای زندگی. اما گاهی با خود میاندیشم اگر قرار باشد میزان پیامبرشناسی جامعه امروزمان را نه با تعداد مراسم و سخنرانیها و صلواتها، بلکه با اخلاق و رفتارمان با یکدیگر بسنجیم، چه نمرهای خواهیم گرفت؟
پیامبر(ص) مظهر صداقت بود؛ ما با دروغ چه کردهایم؟ او امین بود؛ ما با امانت مردم چگونه رفتار میکنیم؟ او اهل گذشت و مدارا بود؛ ما با کوچکترین اختلاف، چگونه یکدیگر را میرانیم و میکوبیم؟ او حرمت انسانها را پاس میداشت؛ ما چقدر آبروی یکدیگر را آسان بر باد میدهیم؟ او عدالت را حتی درباره کسانی که با او دشمن بودند، فراموش نمیکرد؛ ما چقدر در قضاوتهایمان اسیر تعصب، جناح، منفعت و حب و بغض شدهایم؟ پیامبر(ص) برای مردم، پناه و مایه آرامش بود؛ اما آیا جامعه امروز ما برای انسان گرفتار، پناه است یا گاهی خود به بخشی از رنج او تبدیل میشود؟
شاید بد نباشد یکبار به جای اینکه فقط بگوییم «یا رسولالله»، از خود بپرسیم: اگر رسول خدا(ص) امروز در میان ما زندگی میکرد، از اخلاق ما، از رفتار ما با فقیر و غنی، با دوست و مخالف، با ضعیف و قدرتمند، با همسایه و هموطن، چه میدید؟محبت به پیامبر فقط در زبان نیست؛ در راستی است. در امانت است. در عدالت است. در رحمت است. در حفظ آبروی انسانها است. در دستگیری از درمانده است. و در اینکه وقتی قدرت و امکان ظلم داریم، ظلم نکنیم.
شاید بزرگترین احترام به پیامبر اکرم(ص)، آن نباشد که فقط در سالروز ولادت و رحلتش از او سخن بگوییم؛ بلکه آن است که در زندگی روزمره، ذرهای از اخلاق او را زندگی کنیم. جامعهای که پیامبر را «اسوه حسنه» میداند، باید بتواند نشانی از آن اسوه را در بازار و اداره، در خانه و خیابان، در سیاست و اقتصاد، در مدرسه و دانشگاه و در رفتار مردم با یکدیگر نشان دهد.
و اینجاست که پرسش اصلی شکل میگیرد: ما چقدر پیامبر را دوست داریم، و چقدر شبیه پیامبریم؟ شاید فاصله میان این دو، همان فاصلهای باشد که باید پیش از هر چیز، در خودمان جستوجو کنیم.
انتهای پیام
