مهدی میرابی، نویسنده و روزنامهنگار در یادداشتی با عنوان «تحلیلی بر شهرآورد یکصد و هفتم» که در اختیار انصاف نیوز قرار داده، نوشت:
دربی ۱۰۷ را میتوان یکی از جذابترین رویدادهای دو تیم در یک دهه اخیر قلمداد کرد. هر دو بدون ترس و لرز و با هدف بُرد پا در زمین مسابقه گذاشتند. چنین تصمیم شجاع و جسورانهای از چند زاویه قابل تحلیل و بررسیست.
یک) جایگاه تیمها: جایگاه دو تیم در جدول و فاصله امتیازِ نزدیک و افتادن قرعه به بازی پنجمِ لیگ، باعث شد هیچ حساسیتی ایجاد نشود. زیرا در صورت باختِ هر کدام، در ادامه این فرصت مهیا بود تا امتیازاتِ از دست رفته را جبران کنند.
دو) انتقادها از مربیان محافظهکار: تماشاچیان بازیهای سرد و کسل کننده زیادی را طی سالهای گذشته شاهد بودهاند، حتی زمانی که مربیانِ با افتخار و کهنهکار سکاندار تیمها بودند. در شهرآوردهای زیادی شاهد بودیم که آنها با سیستم تدافعی و صرفاً برای کسب نتیجهی مساوی بازیکنان را روانه میدان میکردند. بهنظر میرسد نسل جدید مربیان امروزی نمیخواهند انگ ترسو بودن را به جان بخرند.
سه) درک بهتر تماشاچیان: اکنون بخش اعظمی از هواداران به این بلوغ رسیدهاند که تعصبات افراطیشان را کنار بگذارند و صرفنظر از نتیجه، اولویتشان تماشای یک بازی مهیج و زیبا و پرگل باشد.
چهار) حساسیت زدایی و تغییر نسل در تیمها: بخشی از این حساسیت زدایی بخاطر کیفیت پایین لیگ است، تماشاچیان دیگر آن میل و رغبت گذشته را ندارند که بازیهای بیکیفیت از تیمشان را دنبال کنند، بنابراین حساسیت و تعصبشان رفتهرفته کم رنگ شده است.
تا دهه هشتاد، بازیکنانِ دو تیم خیلی کم جابجا میشدند و باشگاه عوض میکردند، حتی در دورههای قبلتر تعصب بازیکنان به پیراهن آبی و قرمز به حدی بود که پیشنهاد لیگهای اروپایی را رد میکردند. بسیاری از بازیکنان تا زمان بازنشستگی در تیم میماندند. ماندگاری و حضور ستارهها از جمله عواملی بود که سطح حساسیت رقابت را بالا میبرد. ضمن اینکه اعضای کادر فنی و هئیت مدیره باشگاهها به سرعت امروز تغییر نمیکرد و افراد محبوب، سرشناس و مشهوری پشت تیمها بودند. این افرادِ صاحب منصب که کیا بیایی داشتند به هر قیمتی نمیخواستند بازنده دربی شوند. اما اکنون نه این دست مدیران و مربیان حضور دارند و نه بازیکنانی با آن وقار، وجهه و تعصب.
انتهای پیام
