مهران امیرحسینی، مدرس دانشگاه در یادداشتی با عنوان «» که در اختیار انصاف نیوز قرار داده نوشت:
هجمههای اخیر به «انصاف نیوز» چندان دور از انتظار نیست. وقتی یک رسانه تلاش میکند مستقل بماند و روایت خودش را داشته باشد طبیعی است که گاهی به مذاق کسانی خوش نیاید که رسانه را فقط وقتی میپسندند که حرف خودشان را بزند. شاید ارزش یک رسانه مستقل را هم باید درست در همین نقطه سنجید؛ جایی که برای حفظ استقلالش هزینه میدهد و حاضر نیست برای خوشایند این و آن مسیرش را عوض کند.
آنچه این روزها بیشتر آزاردهنده است نه اختلاف نظر که شیوه مواجهه با اختلاف نظر است. نقد کردن نیاز به خواندن و فهمیدن و دلیل آوردن دارد اما اتهام راه سادهتری است. چند کلمه کافی است تا درباره یک آدم یا یک رسانه ادعایی مطرح شود و پیش از آنکه کسی بپرسد «سندش چیست؟» در فضای عمومی بچرخد. تهمت زدن آسان است اما اثباتش سخت و وقتی پای آبروی آدمها در میان باشد، خسارتی که یک ادعای بیپایه میتواند ایجاد کند همیشه با یک تکذیب از بین نمیرود.
فضای مجازی هم این وضعیت را تشدید کرده است. خبر و ادعا با سرعتی منتشر میشود که فرصت بررسی گاهی از بین میرود. چیزی که با پیشفرض ما سازگار باشد راحتتر باور میکنیم و کمتر میپرسیم چه کسی آن را گفته و بر چه اساسی. شاید بد نباشد در برابر این سرعت، یک عادت قدیمی را حفظ کنیم؛ قبل از باور کردن یک اتهام بپرسیم سندش کجاست.
نقد رسانه آزاد حق همه است و اتفاقا رسانه مستقل باید امکان نقد شدن داشته باشد. اما نقد باید متوجه حرف و عملکرد باشد نه شخصیت و آبروی آدمها. اگر با تحلیلی مخالفیم، همان تحلیل را نقد کنیم و اگر ادعایی را نادرست میدانیم برای رد کردنش دلیل بیاوریم. این مسیر شاید سختتر باشد اما نتیجهاش گفتوگوست، نه حذف.
برای همین «انصاف نیوز» را نمیشود فقط با مطالبی که منتشر میکند سنجید. اهمیت چنین رسانهای در این است که هنوز میتوان صدایی را شنید که قرار نیست برای رضایت همه حرف بزند. وجود رسانه مستقل برای جامعه یک امتیاز نیست که بتوان هر وقت دوست نداشتیم کنار گذاشت؛ بخشی از امکان گفتوگوی سالم است.
من از «انصاف نیوز» دفاع نمیکنم چون معتقدم هرچه مینویسد درست است. از حق مستقل ماندنش دفاع میکنم. اگر قرار باشد هر رسانهای که مطابق میل ما نمینویسد با توهین و اتهام مواجه شود، نتیجه چیزی جز سکوت بیشتر نخواهد بود. رسانهها یاد میگیرند کمتر بگویند و مردم هم کمتر صدای متفاوت خواهند شنید.
شاید شرف رسانهای همین باشد؛ اینکه بتوانی مخالف باشی اما منصف بمانی، نقد کنی اما آبروی کسی را بازیچه نکنی و اگر اتهامی را مطرح کردی، مسئولیت اثباتش را هم بپذیری. در روزگاری که تهمت زدن آسان است، شرف شاید در همان جایی باشد که زبانمان میتواند چیزی بگوید اما انتخاب میکنیم که نگوید.
