محمدرضا جلایی پور، فعال سیاسی، در یادداشتی تلگرامی نوشت:
با شکست بسبار تحقیرآمیز جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا، هدف ایران از بستن تنگهٔ هرمز حاصل شد: دردی به متجاوز تحمیل شود که احتمال این‌که رؤسای جمهور بعدی آمریکا جرأت فکر تجاوز به ایران کنند کاهش معنادار پیدا کند.
انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا در واقع میدانِ تعیین داوری عمومی آمریکایی‌ها دربارهٔ طرف پیروزِ جنگ آمریکا علیه ایران شد و حامیان تجاوز به ایران شکست سنگینی خوردند. «شکست ترامپ تجاوزگر به ایران» رساترین پیام این انتخابات بود.
امروز نه فقط عموم ناظران و تحلیل‌گران معتبر، که حتی خود ترامپ هم اعتراف کرد جنگ علیه ایران و افزایش قیمت بنزین و گازوئیل در اثر بسته شدن تنگهٔ هرمز عامل این شکست بود. به تعبیرِ دسانتیسِ جمهوری‌خواه، جنگ علیه ایران برای جمهوری‌خواهان «کمرشکن» شد. در نظرسنجی‌های معتبر، سه‌چهارمِ رای‌دهندگانِ آمریکا جنگ علیه ایران را عاملی حیاتی و مهم در تصمیم‌شان خوانده‌اند: نتیجه‌ای فراتر از هدف مورد انتظار ایران.
این اثر محدود به آمریکا هم نیست. در اثر مقاومت مردم ایران و رشادت شهدای تنگهٔ هرمز امروز علاوه بر شکست جمهوری‌خواهانِ امریکا، همان صدر اعظم آلمان که از «کار کثیف ما به دست اسراییل» حرف می‌زد از ضرر ۱۰۰ میلیارد دلاری اروپا و ضرورت پایان جنگ علیه ایران می‌گوید. امروز همان رئیس جمهور فرانسه که به ترامپ پیام می‌داد «می‌توانیم علیه ایران کارهای بزرگی انجام دهیم» می‌گوید عامل اعتراضات وسیع فرانسه جنگ علیه ایران است. امروز همان اعرابی که از پایگاه‌های نظامی آمریکا در خاکشان به ایران تجاوز شد و برای حملهٔ آمریکا به ایران رایزنی می‌کردند و دست به جیب شده بودند، برای میانجی‌گریِ توافق با ایران مدام به تهران می‌آیند.
اما جز این نتیجهٔ مهم که در دستگاه محاسباتی هر نفرِ اولی در آمریکا و اروپا و منطقه برای فکر کردن به تجاوز به ایران اثر معنادار، اگر نه تعیین‌کننده، دارد، نتیجهٔ مهم دیگری هم حاصل شد: پایان سیطرهٔ پوپولیسم ترامپ بر سیاست آمریکا. از امروز حتی نمایندگان جمهوری‌خواه و حتی بخشی از ثروت موثر بر سیاستِ سرمایه‌سالار آمریکا هم ناچار است از ترامپ و عامل این شکست – تجاوز به ایران – فاصله بگیرد.
این شکست بزرگ همچنین روند افزایشیِ نقد به اثر لابی اسراییل بر سیاست آمریکا در هر دو حزب را تشدید می‌کند، شکاف در بدنهٔ اجتماعی ماگا را افزایش می‌دهد، جریان «اول‌آمریکا» در بدنهٔ جمهوری‌خواهان را تقویت می‌کند، و جریانِ ضدنسل‌کشی و ضد اسراییل در بدنهٔ دموکرات‌ها را بزرگ‌تر می‌کند.
پیروزی عبدل السید – اولین مسلمانِ ضد اسراییل در سنای آمریکا – در میشیگان (علی‌رغم ۴۲ میلیون دلار هزینه‌ای که ایپک علیهش کرد)، تجدید پیروزی ایلهان عمر – مسلمانی که بیشترین ابراز نفرت را از ترامپ دیده – در کنگره، ورود جراحی که در غزه قربانیان جنایات اسراییل را درمان می‌کرد به کنگره، دموکرات شدن ایالت‌هایی که دهه‌ها سناتور جمهوری‌خواه انتخاب می‌کردند، بی‌آبروتر شدن هگست و FDD و ایپک و روبیو، تقویتِ جریانِ ضد لابیِ اسرایبل و ضد جنگ علیه ایران در هر دو حزب، همه از نشانه‌های تغییر چشم‌انداز بلندمدت سیاست در آمریکا و یک پیروزی بزرگ برای ایران است.
جنگ و محاصره علیه ایران تمام نشده و تداوم هم‌افزاییِ «مقاومت نظامی» و «مقاومت دیپلماتیک» و «استقامت اجتماعی» و «مراقبت اقتصادی» از محروم‌ترین شهروندان در ایران ضروری است، اما دستاوردهای بزرگی که ذکر شد و بهره‌ای که همهٔ ساکنان آمریکا و جهان از تضعیف جریان جنایت‌پیشه و استعماریِ ترامپ-هگست-نتانیاهو می‌برند شایستهٔ به‌رسمیت‌شناسی و تحسین است. این دستاوردها برای ایرانیان و جهانیان مدیون رشادت شهید تنگسیری، شهید عبدالرضا گلزاری، شهید عباس اسلامی، شهید حسین ستوده و سایر شهدای تنگهٔ هرمز و همهٔ ایرانیانی است که بار مقاومت ملی بعد از بستن تنگهٔ هرمز را به دوش کشیدند.
انتهای پیام
