کانال تلگرامی ترجمان نوشت:
الیزابت برنستاین، وال‌استریت ژورنال — وقتی با والدینی صحبت می‌کنم که رابطه‌شان با فرزندانشان قطع شده، بسیاری از آن‌ها می‌گویند: «فرزندم یک‌دفعه و بی‌هیچ مقدمه‌ای رابطه‌اش را با من قطع کرد. اصلاً انتظارش را نداشتم». بااین‌حال، کسانی که تصمیم گرفته‌اند ارتباطشان را با پدر و مادرشان به‌کلی قطع کنند، اغلب می‌گویند چاره‌ای جز این کار نداشته‌اند و مدت‌ها به چنین تصمیمی فکر می‌کرده‌اند.
کریستینا شارپ، استاد ارتباطات، می‌گوید فاصله‌گرفتن فرزندان از والدین معمولاً تدریجی است و والدین اغلب نشانه‌های اولیه آن را نمی‌بینند. رابطۀ والد و فرزند را می‌توان روی مقیاسی از یک تا ده تصور کرد: ده نشانۀ ارتباطی نزدیک و یک نشانۀ قطع کامل رابطه است. در این میان، فرزند ممکن است کم‌کم ارتباطش را کمتر کند؛ مثلاً کمتر زنگ بزند یا به دیدن والدینش برود. به گفتۀ شارپ «فاصله‌گرفتن لزوماً به معنای قطع کامل رابطه نیست».
رابطۀ والد و فرزند ممکن است در طول زمان تغییر کند؛ گاهی فرزند به والدینش نزدیک‌تر شود و گاهی از آن‌ها فاصله بگیرد. اگر والدین این روند را بشناسند، شاید بتوانند برای بهبود رابطه‌شان کاری کنند. شارپ می‌گوید: «در فاصله میان این دو سر طیف، هنوز امکان سازش و رسیدن به توافق وجود دارد». او هشت نشانه را معرفی می‌کند که از تغییر رفتار و احساسات فرزندان در مسیر فاصله‌گرفتن از والدین حکایت دارند. این نشانه‌ها شدت‌های متفاوتی دارند و لزوماً هم‌زمان بروز نمی‌کنند.
میزان ارتباط؛ فرزندان به‌تدریج ارتباطشان را با والدین کمتر می‌کنند. اگر فاصله‌گرفتن چندان شدید نباشد، ممکن است هرازگاهی با آن‌ها تماس بگیرند، اما در موارد شدیدتر، ارتباط به‌کلی قطع می‌شود. کیفیت ارتباط؛ دیگر مسائل مهم و شخصی زندگی‌شان را با والدین در میان نمی‌گذارند. فاصلۀ فیزیکی؛ از والدین دور می‌شوند، به جای دیگری نقل مکان می‌کنند یا از دیدار با آن‌ها پرهیز می‌کنند.
شدت احساسات؛ میزان احساسات فرزندان نسبت به والدین تغییر می‌کند. برخی دچار خشم یا اندوهی عمیق می‌شوند، درحالی‌که برخی دیگر می‌گویند دیگر هیچ احساسی به والدینشان ندارند و نسبت به آن‌ها بی‌تفاوت شده‌اند. تغییر ماهیت احساسات؛ هرچه فرزند از والدینش فاصله می‌گیرد، ممکن است احساس منفی‌تری نسبت به آن‌ها پیدا کند. مثلاً شاید در ابتدا فقط از رفتار مادرش خوشش نیاید، اما به‌مرور از او دلخور شود و حتی نسبت به او احساس نفرت پیدا کند.
تمایل به آشتی و ترمیم رابطه؛ فرزندان ممکن است دیگر تمایلی به ادامۀ رابطه با والدینشان نداشته باشند. بعضی‌ها تصمیم می‌گیرند برای همیشه ارتباطشان را قطع کنند، اما بعضی دیگر هنوز امیدوارند که با تغییر رفتار والدین، بتوانند دوباره رابطۀ بهتری با آن‌ها برقرار کنند.
تغییر در انتظارات از نقش والد و فرزند؛ گاهی فرزندان احساس می‌کنند والدینشان در ایفای نقش پدر و مادری کوتاهی کرده‌اند. از طرف دیگر، خودشان هم دیگر حاضر نیستند مثل گذشته نقش فرزندی را بپذیرند و به وظایفی که با آن همراه است عمل کنند. قطع رسمی پیوندهای خانوادگی؛ فرزند، با اقداماتی رسمی، رابطه‌اش را با والدین قطع می‌کند؛ مثلاً نام خانوادگی‌اش را تغییر می‌دهد یا نام آن‌ها را از فهرست کسانی که در وصیت‌نامه‌اش ارثی برایشان در نظر گرفته حذف می‌کند.
آنچه خواندید برگرفته از مطلب «Is Your Grown Child Pulling Away? These Are the Early Signs of Estrangement» نوشتۀ الیزابت برنستاین است که در تاریخ ۱۰ اکتبر ۲۰۲۶ در وال‌استریت ژورنال منتشر شده است.
انتهای پیام
