عبدالرضا تاجیک، روزنامهنگار ایرانی مقیم خارج کشور، در پی اعلام اهدای جایزه صلح نوبل به نرگس محمدی، در توییتر نوشت:
«گویی جایزه نوبل به یک بختآزمایی جهانی تبدیل شده است. اهدای این جایزه که بر اقدامهای فردی به جای همکاریها تأکید دارد، هم در ایران و هم در کشورهای دیگر به رقابتهای بیحاصل دامن زده است.
امیدوارم کمیته نوبل نروژ در همین چارچوب، نرگس محمدی را به عنوان برنده جایزه نوبل صلح سال ۲۰۲۳ انتخاب نکرده باشد و همچنین امیدوارم خانم محمدی با رجوع به عملکرد گذشتهاش، به «راه دشوار حقوق بشر» برگردد.
برای فردی چون من که در سالهای دور با خانم محمدی در «کانون مدافعان حقوق بشر» همکاری داشتم و در سالهای گذشته یکی از منتقدان او و این نهاد بوده و هستم، این سؤال مطرح است که او به جز صریحاللهجه بودنش، به عنوان یک شهروند چه دستاوردی برای ارتقای وضعیت حقوق بشر در ایران داشته است؟
اهدای جوایز نوبل صلح به افراد، به معنای صلاحیت برندگان نبوده و نیست. برای بهبود وضعیت ایران باید از مقدسسازی دست برداشت؛ زندانی بودن، حقانیت به همراه ندارد.»
آقای تاجیک همچنین با عبارت «نکتهای مهم و قابل تأمل»، توییت رضا نصری، کارشناس حقوق بین الملل را بازنشر کرده است: «امیدوارم خانم نرگس محمدی به یاد بیاورند که اولین اصل حقوق بشر «تفکیکناپذیری» آن است و هر دو بخش آن – یعنی «حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی» و «حقوق مدنی و سیاسی» – باید در کنار هم اجرا شود. یعنی نمیشود طرفدار تحریم و در عین حال فعال حقوق بشر بود. فعال حقوق بشر یعنی مخالف تحریم!»
نوبل هفتهی گذشته جایزه صلح سال ۲۰۲۳ را به خانم محمدی داده است. او چند ماه پیش خواستار فشار بین المللی به ایران شده بود.
انتهای پیام
دیدگاهتان را بنویسید