حمید نجف، روزنامه نگار در یادداشت ارسالی به انصاف نیوز با عنوان «هفته کارگر؛ وقتی شعار ها جلوتر از حقوق کارگر حرکت میکند!» نوشت:
در آستانهی هفتهی کار و کارگر، معاونت فرهنگی و اجتماعی وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی، برنامههای گرامیداشت این هفته را تشریح کرد. بر اساس اعلام محمدهادی عسکری، از روز شنبه ۵ اردیبهشت مراسمهایی در زمینه تجلیل از مقام کارگر برگزار خواهد شد، در این نشست، علیرضا محجوب، دبیرکل مادام العمر خانه کارگر، نیز از جایگاه والای کار در آموزههای دینی و تاریخی سخن گفت و بر لزوم روایت ایستادگی کارگران تأکید نمود.
اما در پس این برنامهها و شعارها، واقعیت دیگری نهفته است؛ کارگران امسال در حالی وارد هفتهی خود میشوند که بخشنامهی افزایش حقوقشان که در اسفند ۱۴۰۴ تصویب شده بود، تازه در آخرین روز فروردین ابلاغ شد! یک ماه تأخیر در سادهترین تصمیم معیشتی سال، گویاتر از هر سخن است و نشان میدهد فاصلهای عمیق میان تجلیلهای رسمی و زندگی واقعی کارگران وجود دارد.
کارگر امروز درگیر حقوقی است که از تورم جا مانده، اجارهخانهای که هر سال بیشتر میشود، و بیمهای که هنوز همه هزینههای درمانش را پوشش نمیدهد. وقتی از میثاق کارگر و نقش او در صنعت میگوییم، نخست باید، معیشت کارگر را پاس بداریم،آن هم نه در گفتار، بلکه در عمل.
آقای محجوب با چنین تأخیری چگونه میتوانید از «راویان سنگر اقتصاد» سخن بگویید، در حالی که سربازان این سنگر نگران اجاره، قبض برق و تاخیر حقوقاند؟ اگر واقعاً ارادهای برای حمایت وجود داشت، نخستین نشانهاش اجرای بهموقع مصوبات مزدی و پرداخت معوقات از ابتدای سال بود؛ نه وعدهی برگزاری مراسم و همایش.
شاید بهتر باشد از این به بعد به جای شعار کمی به سمت عمل حرکت کنیم، عمل به اجرای دقیق و بهموقع مصوبات مزدی، عمل به جبران تأخیر با پرداخت سریع معوقات، عمل در جهت بازآفرینی نقش تشکلهای واقعی کارگری، عمل یعنی تمرکز برنامههای هفته کارگر بر واقعیت ها نه نماد، نشستهای واقعی با نمایندگان اصلی اصناف، کارفرمایان و کارگران در جهت رفع چالش های مرتبط با تولید و جلوگیری از تعدیل کارگران در شرایط خطیر کنونی، عمل یعنی افزایش شفافیت در سیاستگذاری مزدی با حضور نمایندگان واقعی این جامعه و در نهایت، «روز کارگر» باید روز احترام عملی به زحمت باشد نه شعار.
بزرگداشت واقعی کارگر، در بند تقدیرنامه و پوستر خلاصه نمیشود؛ در برگهی حقوقیاش معنا پیدا میکند، همانجایی که عدالت، اگر باشد، دیده میشود.
انتهای پیام
