جام جهانی ۲۰۲۶ یک بار دیگر این پرسش را پیش روی فوتبال آسیا قرار داد؛ چرا در حالی که نمایندگان آفریقا یکی پس از دیگری در مراحل حذفی حاضر شدند و حتی برخی از آنها مدعی حذف قدرتهای سنتی فوتبال جهان هستند، بیشتر تیمهای آسیایی نتوانستند مسیر مشابهی را طی کنند؟
به گزارش انصاف نیوز، اگر تا چند سال پیش موفقیت یک تیم آفریقایی را میشد در دسته «شگفتی» قرار داد، امروز دیگر چنین تعبیری دقیق نیست. مراکش پس از درخشش تاریخی خود در جام جهانی ۲۰۲۲، این بار نیز در جمع تیمهای مدعی باقی مانده، الجزایر به مرحله حذفی رسیده و مصر و کیپورد نیز نمایشهایی فراتر از انتظار داشتهاند. فوتبال آفریقا دیگر به یک تیم وابسته نیست؛ دامنه رقابت در این قاره هر سال گستردهتر میشود.
در سوی دیگر، فوتبال آسیا اگرچه همچنان تیمهای قابل احترامی مانند ژاپن، کرهجنوبی، ایران، عربستان و ازبکستان را در اختیار دارد، اما نتوانسته این ظرفیت را به موفقیتی پایدار در جام جهانی تبدیل کند. حذف زودهنگام بسیاری از نمایندگان آسیا بار دیگر این واقعیت را یادآور شد که افزایش سهمیه جام جهانی الزاماً به معنای افزایش کیفیت رقابتی نیست.
یکی از مهمترین تفاوتهای دو قاره، کیفیت بازیکنان حاضر در بالاترین سطح فوتبال جهان است. بخش بزرگی از ملیپوشان آفریقایی در لیگهای معتبر اروپا رشد کردهاند یا سالها در این رقابتها بازی کردهاند. آنها هر هفته مقابل بهترین بازیکنان جهان قرار میگیرند و تجربه مسابقات پرفشار را با خود به تیم ملی میآورند. این تجربه در لحظات حساس جام جهانی، تفاوتها را رقم میزند.
از سوی دیگر، فوتبال آفریقا طی سالهای اخیر از نظر تاکتیکی نیز پیشرفت محسوسی داشته است. دیگر خبری از تیمهایی نیست که تنها بر تواناییهای فردی و قدرت بدنی تکیه کنند. سازمان دفاعی، پرس هماهنگ، انتقال سریع از دفاع به حمله و انعطاف تاکتیکی، امروز به بخشی از هویت بسیاری از تیمهای آفریقایی تبدیل شده است.
در مقابل، بسیاری از تیمهای آسیایی هنوز در برابر تیمهای بزرگ با مشکل حفظ ریتم بازی، مدیریت فشار و استفاده از موقعیتهای گلزنی روبهرو هستند. تفاوت در عمق ترکیب نیز عامل مهم دیگری است؛ جایی که تیمهای آفریقایی معمولاً از نیمکت باکیفیتتری بهره میبرند و افت محسوسی در جریان تعویضها ندارند.
البته نباید همه چیز را به کیفیت بازیکنان خلاصه کرد. سرمایهگذاری روی استعدادیابی، حضور گستردهتر بازیکنان جوان در لیگهای معتبر اروپا، استفاده از مربیان با دانش روز و تجربه بینالمللی، عواملی هستند که طی یک دهه اخیر فوتبال آفریقا را به سطحی بالاتر رساندهاند. در مقابل، فوتبال آسیا هنوز در بسیاری از کشورها بیش از حد به نتایج کوتاهمدت، لیگهای داخلی یا پروژههای مقطعی وابسته است.
جام جهانی ۲۰۲۶ شاید بیش از هر دوره دیگری نشان داد که فاصله میان آسیا و آفریقا دیگر صرفاً به استعدادهای فردی مربوط نمیشود؛ تفاوت اصلی در مسیر توسعه فوتبال است. آفریقا امروز ثمره سالها سرمایهگذاری در صادرات بازیکن، تجربهاندوزی در بالاترین سطح و ارتقای ساختار فنی را برداشت میکند، در حالی که فوتبال آسیا هنوز برای تبدیل شدن به یک مدعی واقعی در مراحل حذفی جام جهانی، راهی طولانی پیش رو دارد.
انتهای پیام
