علیرضا بیرانوند با انتشار نوشتهای در صفحهی اینستاگرام به گفتههای اخیر علی دایی [لینک] به تندی پاسخ داد. متن کامل آن در پی میآید:
علی دایی که دوست داشتم همیشه بزرگوارانه حرف بزند و با احترام از او یاد کنم، در مصاحبه با برنامهای که عواملش برای باخت تیم ملی در جام جهانی دست به دعا برداشته بودند، مرا مورد تمسخر و تحقیر قرار داد.
اینکه من به عنوان بازیکن بگویم مجسمه مربیام که برای اولین بار در جام جهانی نباخته را بسازند، نشان از احترام و قدردانی است.
من که نه تبلیغات سیاسی کردهام، نه از رانتی استفاده کردهام، بلکه به عنوان پسر کارگری زحمتکش بدون هیچ رانت و با تجربههایی سخت، نزدیک به ۱۰۰ بازی ملی در ۳ جام جهانی و جام ملتها به تیم ملی کشورم خدمت کردهام. شایسته احترام هستم یا تحقیر؟
رانتخواری و فرصتطلبی را همه زشت و قبیح میدانیم اما کاش در خلوت هم آن کار دیگر نکنیم. کاش چهره ما واقعی باشد، زشت یا زیبا اما واقعی.جناب دایی با ترفند نخنمای سکوت، مدعی مردمی بودن است اما چنان تیم ملی را به باد انتقاد میگیرد که انگار چه سوابق درخشانی در مربیگری تیم ملی دارد.
آن روش مذموم که علی دایی با لابی سیاسی مربی تیم ملی شد هنوز از یاد کسی نرفته است. اما تنها مربیای که به عربستان در آزادی باخته، روی فراموشکاری ما حساب باز کرده.
این روزها که کشور مورد تجاوز آمریکا و اسرائیل قرار گرفته، جایی برای ادامه این بحث نیست، اما دوست ندارم باور کنم در میانهی جنگ وجودی و میهنی علیه ایران، اسطوره مردمی (!) فقط در نوروز نور را بر تاریکی پیروز بداند تا با این واژهها همسفره کسانی شود که آرزوی بمباران ایران را داشتند.باور نمیکنم و حتماً اینطور نیست، چون با ادعای مردمدوستی نمیتوان در مقابل جنایت میناب و دنا و بمبپور و کشتههای جنگ تحمیلی سکوت کرد.
انتهای پیام
