کانال تلگرامی ترجمان نوشت:
لیا لیندرِتز، نیویورکتایمز — عاشق ماه سپتامبرم که نور طلایی و مایل خورشید بر باغچهام میافتد. ظرف غذای پرندهها را بیرون میآورم و آنها را پر از بادامزمینیهای پرچرب و دانههای مغذی میکنم. معمولاً این موقع سال، آدمهای زیادی مثل یک نمایشگاه میایستند و جنبوجوش پرندگان را در باغچهام نگاه میکنند و این حس شیرین در من پیدا میشود که دارم جان این موجودات کوچک را نجات میدهم. اما امسال میخواهم دیگر این کار را نکنم. ظاهراً این سرگرمی محبوب بریتانیاییها، در کنارِ کمککردن، دارد آسیب هم میزند.
ظرفهای آب و غذای پرندگان اخیراً به مرکز اصلی انتشار انگلی مرگبار تبدیل شدهاند که به جان پرندگان سراسر بریتانیا افتاده است. وضعیت آنقدر وخیم شده که از مردم خواستهاند فعلاً از این فعالیت محبوبشان خودداری کنند. این موضوع باعث شده در کشوری که بیش از نیمی از خانوارها عادت دارند به پرندگان باغشان غذا بدهند، خیلیها به فکر بیفتند و بخواهند در این رفتار تجدیدنظر کنند.
خیلی از ما واقعاً دلمان میخواهد مراقبِ دنیای اطرافمان باشیم، اما اگر قرار است رابطهمان با طبیعت واقعاً تغییر کند، باید به پیامدهای کلی رفتارهایمان فکر کنیم؛ نه فقط به منظرهای که از پشت پنجره میبینیم. همهگیری انگلی که باعث بیماری «تریکومونوز» میشود -همان انگلی که در ظرفهای مرطوب آب و غذای پرندگان رشد میکند و برای پرندهها مرگبار است- جمعیت برخی از گونههای پرندگان در بریتانیا را بیش از ۶۰ درصد کاهش داده است.
امسال «انجمن سلطنتی حفاظت از پرندگان» راهنمای جدیدی منتشر کرد و از مردم خواست غذا دادن به پرندهها را بین ماههای مه تا اکتبر محدود کنند. همچنین برای جلوگیری از گسترش بیماری، اقداماتی را پیشنهاد داد؛ مثلاً اینکه اگر در زمستان به پرندهها غذا میدهید، حتماً ظرفها را مرتب تمیز کنید و سراغ دانهخوریهای تخت نروید.
ما این کار را برای پرندگان انجام میدهیم، البته برای خودمان هم انجام میدهیم، برای آن لحظات آرامی که در میان زندگی پر از مشغله و حواسپرتیمان با طبیعت سپری میکنیم. اما اگر معلوم شود که این عادت مضر است، کنارگذاشتنش چقدر برایمان سخت خواهد بود؟ اگر واقعاً ملتی هستیم که پرندگان را دوست داریم، آیا نباید بتوانیم سلامت آنها را بر لذتی که از تماشای آنها میبریم ترجیح دهیم؟
آنچه خواندید برگرفته از مطلب «Maybe We Should Leave Birds Alone» نوشتۀ لیا لیندرِتز است که در تاریخ ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۶ در نیویورکتایمز منتشر شده است.
انتهای پیام


