نیمه دوم دیدار ایران و مصر برخلاف ۴۵ دقیقه نخست، با افت محسوس کیفیت بازی و افزایش اشتباهات فردی از سوی هر دو تیم همراه بود.
اگر نیمه اول با نظم تاکتیکی و رقابت نزدیک دنبال شد، در نیمه دوم بازی بیشتر به سمت آشفتگی و بیبرنامگی رفت؛ موضوعی که تحت تأثیر فشار نتیجه و نگرانی از سرنوشت صعود برای ایران کاملاً مشهود بود.
تیم ملی مصر که در نیمه اول نیز مالکیت بیشتری داشت، در نیمه دوم با هدفگذاری مشخصتری وارد زمین شد و تلاش کرد با استفاده از اشتباهات دفاعی ایران به گل برتری برسد و یا یا بازی را با تساوی به پایان برساند.
در نهایت نیز همین رویکرد برای آنها نتیجه داد و مصر توانست به هدف خود برسد، در حالی که ایران در تحقق برنامه تهاجمیاش ناکام ماند.
در سمت مقابل، تیم ملی ایران برای کسب پیروزی وارد نیمه دوم شد، اما ریتم بازیاش به شکل محسوسی افت کرد.
پاسکاریهای بیدقت، تصمیمهای عجولانه در یکسوم هجومی و ارسالهای بلند و کماثر باعث شد حملات ایران شکل منسجمی نداشته باشد.
بازیکنان ایران در بسیاری از صحنهها به جای ساختن موقعیت، به بازی مستقیم و ضربات بلند روی آوردند که اغلب بدون نتیجه باقی ماند.
در این نیمه، موقعیتهای گلزنی نیز نسبت به نیمه اول کاهش چشمگیری داشت و بازی بیشتر در میانه میدان دنبال شد.
ایران هرچند نیاز مبرمی به گل برتری داشت، اما در خلق موقعیتهای جدی ناکام ماند و در نهایت نتوانست نتیجه مطلوب را به دست آورد.
در مجموع، نیمه دوم برای ایران نمایشی همراه با فشار، عجله و کمدقتی بود؛ در حالی که مصر با استفاده بهتر از شرایط بازی، کنترل بهتری بر جریان مسابقه داشت و در نهایت به هدف خود رسید.
انتهای پیام
