در فوتبال جهان، احترام به اسطورهها شکلهای مختلفی دارد. گاهی یک بازیکن فقط کاپیتان تیم است، اما گاهی به نمادی تبدیل میشود که نسلهای مختلف بازیکنان کنار او رشد کردهاند.
مقایسه رفتار بازیکنان آرژانتین با لیونل مسی و بازیکنان پرتغال با کریستیانو رونالدو دقیقاً از همین زاویه جذاب میشود؛ دو ابرستاره، دو شخصیت متفاوت و دو نوع رابطه با تیم ملی.
مسی در آرژانتین بیشتر از یک کاپیتان دیده میشود. او برای همتیمیهایش یادآور سالهایی است که تیم ملی از ناکامیهای بزرگ عبور کرد و سرانجام به قله فوتبال جهان رسید.
بسیاری از بازیکنان آرژانتین، دوران طلایی خود را در کنار مسی تجربه کردهاند و موفقیتهای بزرگی مانند قهرمانی جام جهانی را با حضور او به دست آوردهاند.
به همین دلیل، رفتار آنها اغلب ترکیبی از احترام، علاقه شخصی و احساس قدردانی است.
در زمین مسابقه هم این موضوع دیده میشود. بازیکنان آرژانتین معمولاً تلاش میکنند فشار را از روی مسی بردارند، فضای لازم را برای تصمیمهای او ایجاد کنند و در لحظات حساس به توانایی او تکیه کنند.
مسی کمتر با فریاد و نمایش رهبری میکند؛ نفوذ او بیشتر از شخصیت، عملکرد و اعتمادی میآید که در طول سالها ساخته است.
در سوی دیگر، کریستیانو رونالدو در پرتغال جایگاهی متفاوت دارد.
رونالدو یکی از بزرگترین بازیکنان تاریخ فوتبال و مهمترین چهره تاریخ فوتبال پرتغال است.
او سالها بار اصلی تیم ملی را به دوش کشیده و برای بسیاری از بازیکنان جوانتر، نماد موفقیت و حرفهایگری بوده است.
اما شرایط رونالدو پیچیدهتر است. او در دورهای طولانی چهره اصلی تیم بوده و حالا در کنار نسلی جدید از بازیکنان قرار دارد که خودشان نیز ستارههای بزرگ فوتبال اروپا هستند.
بنابراین رابطه تیم با او بیشتر بر پایه احترام به یک اسطوره بزرگ و حفظ تعادل میان گذشته و آینده شکل گرفته است.
تفاوت اصلی شاید در نوع رهبری این دو بازیکن باشد. مسی بیشتر شبیه قهرمانی است که بازیکنان احساس میکنند بخشی از داستان موفقیت او هستند.
رونالدو بیشتر شبیه یک رهبر تاریخی است که استانداردهای بسیار بالایی تعیین کرده و حضورش همیشه با انتظار و فشار همراه است.
در نهایت، نمیتوان گفت یکی احترام بیشتری دارد و دیگری کمتر. اما میتوان گفت احترام به مسی در آرژانتین رنگ عاطفیتری دارد؛ احترامی که از یک مسیر مشترک و یک رؤیای تحققیافته آمده است.
در پرتغال، احترام به رونالدو بیشتر ترکیبی از تحسین، میراث و پذیرش جایگاه یک اسطوره زنده است.
انتهای پیام
