خبرگزاری فارس نوشت:
«سیاست چیزی است که از آن نفرت دارم»؛ این شش کلمهای است که الناز شاکردوست در صفحه مجازی خود، در کنار تصویری از احضاریه دادگاه انقلاب منتشر کرده است.
شاکردوست پس از کودتای دیماه، بار دیگر در فضای مجازی همسو با رسانههای خارجی ضدایرانی عمل کرد و با انتشار ادعای «۴۰ هزار نفر»، اعلام کرد که دیگر بازیگری نخواهد کرد.
در میان این مواضع که بیشتر به نمودار سینوس و کسینوس در ریاضیات شباهت دارد، یک سؤال بیپاسخ باقی میماند؛ اگر از سیاست تنفر دارید، چرا اصرار دارید موضعگیری سیاسی کنید، آن هم بر پایه ادعاهایی که محل تردید است؟
شاکردوست از عدد «۴۰ هزار نفر» سخن گفت؛ ادعایی که با گذشت ماهها، حتی منابعی که به آنها استناد میشد نیز نتوانستند فهرستی فراتر از اسامی اعلامشده ارائه کنند. از سوی دیگر، در مواردی نیز افرادی که برخی رسانهها بهعنوان جانباخته معرفی کرده بودند، بعدها مشخص شد زنده هستند.
در همین حال، احضاریه منتشرشده از سوی این بازیگر با عنوان اتهامی «سیاسی/امنیتی» همراه است. او نیز در بخشی از استوری خود مصرعی را منتشر کرده که میگوید: «به آینه تهمتِ دروغ میبندند.»
اما شاید پرسش اصلی، مصداق همین مصرع باشد. آیا کسانی که طی سالهای گذشته بارها اخبار و آمار تأییدنشده را بدون راستیآزمایی بازنشر کردند و افکار عمومی را تحت تأثیر قرار دادند، خود نباید درباره مسئولیت انتشار این روایتها پاسخگو باشند؟ آیا پیش از سخن گفتن از «تهمت» و «دروغ»، نباید کارنامه انتشار اخبار و ادعاهایی را مرور کرد که بخشی از آنها بعدها نادرست، ناقص یا فاقد پشتوانه مستند از آب درآمد؟
مسئله البته تنها به پرونده یک بازیگر محدود نمیشود. در عصر شبکههای اجتماعی، هر چهره شناختهشدهای که میلیونها مخاطب دارد، عملاً صاحب یک تریبون رسانهای است. در چنین شرایطی، انتشار هر آمار، روایت یا ادعا، صرفاً یک اظهار نظر شخصی نیست، بلکه اقدامی است که میتواند بر افکار عمومی اثر بگذارد؛ اثری که به همان میزان، مسئولیت گوینده را نیز افزایش میدهد.
انتهای پیام
