فقط ۱۰ دقیقه؛ همینقدر برای لیونل مسی کافی بود تا همه دوباره یادشان بیاید چرا اسمش لیونل مسی است.
وقتی نفسها به شماره افتاده بود، وقتی خیلیها فکر میکردند ستاره ۳۹ ساله دیگر توان تغییر سرنوشت یک نیمهنهایی جام جهانی را ندارد، مسی آرام ایستاد؛ نه با دویدنهای بیپایان، بلکه با همان هوشی که سالهاست فوتبال را تسلیم خودش کرده است.
او لازم نیست ۹۰ دقیقه بدرخشد. کافی است ۱۰ دقیقه تصمیم بگیرد بازی مال او باشد. همان چند لمس، همان چند پاس، همان چند حرکت بدون توپ، کافی است تا ورق برگردد.
بعضی فوتبالیستها مسابقه را بازی میکنند؛ مسی زمان را بازی میکند. میداند چه لحظهای سرعت را کم کند، چه لحظهای ضربه آخر را بزند و چه لحظهای یک ملت را از ناامیدی به رؤیا برگرداند.
شاید سالها بعد کسی آمار این مسابقه را بخواند؛ اما کسانی که امشب را دیدند، فقط یک جمله را به خاطر خواهند سپرد:
افسانهها پیر میشوند؛ اما اسطورهها فقط منتظر همان ۱۰ دقیقه میمانند.
انتهای پیام
