سامان فرجی در یادداشت ارسالی به انصاف نیوز با عنوان «تلفات سوانح جاده ای خوزستان و نقدی به تصمیم گیری های استانی» نوشت:
«بختیاری ها را از مرکز و شهرهای بهره مند استان دور نگه دارید» آیا این دستور العمل نانوشته ذهن های محلی، دلیل تعلل های عجیب و بی مورد پروژه های راه سازی شرق و شمال استان است؟ انکار و نادیده انگاری سه دهه حوادث و سوانح منجر به فوت و جرح، به بهانه های تخریب محیط زیست، نبود بودجه، اولویت نمایی های وارونه و…که در میان ده ها متن و محتوای خبری و تحلیلی و خشونت کلامی، تحقیر قومی و.. از بلندگوهای رسمی و غیر رسمی به چشم می خورد، احتمال وجود چنین انگیزه هایی را تقویت می کند.
وقتی ماه گذشته خانم فرزانه صادق مالواجرد، وزیر راه دولت پزشکیان، در سفر خود به خوزستان تا ده کیلومتری محل آغاز جاده میانبر اهواز – مسجدسلیمان آمد و برای دیدن این پروژه هدایت نشد، شاید نتیجه همین انگیزه ها و کارشکنی ها بود، اینکه انگیزه هایی هماهنگ در «ایجاد موانع قانونی» برای دسترسی نداشتن مردم بختیاری شمال و شرق خوزستان به مرکز استان و شهرهای بهره مند غرب و جنوب استان فعال هستند، موضوعی است که نیاز به نور تاباندن و نمایاندن بیشتر دارد.
در چهل روز گذشته ۹ نفر در جاده اهواز – مسجدسلیمان کشته شدند، در هفته گذشته هفت نفر در جاده احمد فداله – دزفول جان باختند و کمتر از بیست روز قبل چهار نفر در جاده اهواز – هفتکل جان خود را از دست دادند، در واکنش این مرگ‌های دلخراش استاندار خوزستان تحت فشار افکار عمومی تنها به ابراز تأسف لسانی بسنده کرد.
نمودهای آشکارکننده این مانع تراشی های مکرر در عدم احداث راه های ارتباطی مناسب میان مناطق بختیاری نشین و شهرهای بهره مند غرب و جنوب استان اکنون آشکار شده است، جاده های خوزستان شرقی( لرنشین) به سمت خوزستان غربی (فارس و عرب نشین) سالهاست نا ایمن و فرسوده اند و پاسخگوی حجم افزایش خودروهایی که در سالهای اخیر تولید شده اند را ندارند، اصول سوم نوزدهم و بیستم قانون اساسی بر رفع تبعیض های ناروا ، توسعه متوازن و بهره مندی شهروندان از حقوق برابر اجتماعی و سیاسی تاکید دارند، اما وقتی آرشیو خبرها را جستجو کنیم، به نحوی متمایز، فهرست بلندی از تصادفات دلخراش جاده ای و کشته شدن مردم شهرهای شمال و شرق خوزستان در جاده های نا ایمن این مناطق به چشم می خورد، اکثر متوفیان در سن مفید جوانی و کار هستند، اثبات این مدعا را از طریق آمار قربانیان از پزشکی قانونی استان می توان دریافت.
عدم توازن توسعه میان شرق و غرب خوزستان نشان دهنده چهار دهه تبعیض قومی مسئولین و تصمیم سازان محلی، نسبت به مناطق عمدتا بختیاری نشین استان است، تبعیضی که بی شک نتیجه فرامین فرادستی و حاکمیتی نیست، بلکه محصول ذهنیت های مسموم محلی، رقابت های ناسالم قومی و ساختار معیوب توزیع قدرت در خوزستان است.
ظرف سال های گذشته طرح هایی که مناطق بختیاری را از بن بست جغرافیایی می رهاند و به مرکز ثقل و توسعه تبدیل می کرد، کند و راکد و با سنگ اندازی هایی چون نبود بودجه، مشکل پیمانکار، مخالفت محیط زیست و… مواجه بوده اند. حتی در دولت احمدی نژاد که دستور العملی سراسری برای احداث راه های میانبر ابلاغ شده بود، راه های میانبر مناطق بختیاری نشین استان به سمت مرکز و جنوب خوزستان در نتیجه عدم اراده در مرکز استان احداث نشد.
طرح جاده میانبر اهواز – مسجدسلیمان ۵۰ کیلومتر مسیر فعلی که متعلق به زمان ویلیام دارسی است، را کوتاه می کند، میانبر هفتکل – اهواز هم به همین میزان شهرهای ایذه،باغ ملک و هفتکل واستان اصفهان را به اهواز کوتاه می کند و میانبر لالی -باباروزبهان – احمدفداله راه مردم سالند و احمد فداله را کوتاهتر، روابط انسانی را منسجم و مسیر خوزستان به الیگودرز را می گشاید، «تونل تاراز»،طرح تونل اژگیل – کارون۳ «تونل گردنه چری» «راه میانبر لالی الیگودرز» ، جاده «میانبر ماهشهرـ مسجدسلیمان» و…راه هایی است که احداث آنها مسیرهای حمل و نقل شمال و جنوب ایران را دچار تحول می نماید.
اما چرا این جاده ها به سمت شهرهای مهم کشور، مراکز استان، جنوب یا شهر دزفول احداث نمی شوند ؟ پاسخ این پرسش فنی، محیط زیستی یا ملی و امنیتی نیست، بلکه پاسخ سیاسی، محلی و قومی است: «لزوم کاهش ارتباط مناطق بختیاری نشین با مرکز و جنوب استان»
شاهد آنکه در زمان ریاست جمهوری شهید رئیسی ایشان به همراه نماینده ولی فقیه فعلی استان، شخصا در منطقه «احمد فداله» حضور پیدا کرد و در سخنرانی خود در پاسخ به در خواست مردم محلی، دستور احداث جاده لالی – احمد فداله را داد، اما پشت پرده نشینان تصمیم ساز، تاکنون مانع احداث این جاده شدند، جاده مسجدسلیمان – الیگودرز فاصله این شهر با تهران را ۲۰۰ کیلومتر کوتاه می کند و تصادفات جاده ای را به نحو چشمگیری کاهش می دهد و تحولی در رشد مناطق بختیاری نشین و کل خوزستان رقم خواهد زد.
با این حال، همان انگیزه های قوم‌گرا ، که شعار پنهان شان دور نگه داشتن لرها از مرکز استان شهرهای مهم و انکار جمعیت انسانی لرهاست، با دلیل و بهانه های به ظاهر قانونی و موجه، مانع احداث این راه ها می شوند، تا مردم بختیاری را در جغرافیایی محروم با انواع مشکلات و عقب ماندگی ها محبوس کرده و حضور آنان را در عرصه های عمومی کاهش دهند. مشکلات و مصایب جامعه بختیاری خوزستان روز به روز در حال تبدیل شدن به مسئله ای حادتر می شود و متولیان امر بجای چاره اندیشی مناسب برای این مصایب و مشکلات، تغافل های گذشته را با اشتباهات جدید پوشش می دهند.
انتهای پیام
