آیت الله ناظم زاده قمی طی یادداشتی در روزنامه جهان صنعت نوشت: «جهانصنعت»- ماجرای تشدید محدودیتها علیه دانشگاهیان و مشخصا اخراج استادان دانشگاهها که تا در هفتهها و ماههای اخیر به یکی از مهمترین دغدغههای جامعه مدنی و افکار عمومی ایرانیان تبدیل شده و متعاقبا موجی از واکنش نیروهای سیاسی و رسانهای را نیز در پی داشت، اگرچه مطلقا با انکار دولت انقلابی مواجه شده، اما هر روز قربانی و قربانیان تازهای به جا میگذارد. آن هم در حالی که نقش دولتمردان و مسوولان وزارت علوم و البته وزارت کشور و برخی نهادهای امنیتی و اطلاعاتی در اخراج این استادان و مدرسان دانشگاهها غیرقابل انکار است. اقدامی که ازقضا به این دلیل با واکنش مضاعف و دوچندان روبهرو شده که درست در آستانه فرارسیدن سالگرد اعتراضات سال ۱۴۰۱ و آغاز سال تحصیلی جدید در دستورکار دولت انقلابی قرار گرفته است. با این همه چنانکه اشاره شد، این اقدام دولت انقلابی در تشدید محدودیت در فضای فرهنگی و دانشگاهی کشور، نهتنها از سوی جامعه مدنی مورد پذیرش قرار نگرفته و منجر به سکوت و عقبنشینی نخبگان، دانشگاهیان و اصحاب فرهنگ و رسانه و سیاست نشده، بلکه همزمان حتی برخی نیروهای مذهبی را نیز به واکنش واداشته است. چنانکه حالا چند صباحی است صدای اعتراض علیه اخراج استادان، علاوهبر دانشگاهها و نهادهای علمی و فرهنگی از این دست، همچنین از حوزههای علمیه و برخی از نهادهای مذهبی و سنتی کشور نیز به گوش میرسد.
این در حالی است که در یکی از آخرین نمونههای این اعتراضات به تصمیم عجیب دولت انقلابی علیه دانشگاه و دانشگاهیان، یکی از استادان برجسته حوزه علمیه قم نیز دست به قلم برده و در نامهای سرگشاده خطاب به رییس دولت انقلابی، به این تصمیم و اقدام دولت اعتراض کرده است. آیتالله سیداصغر ناظمزادهقمی که هماکنون در حوزه علمیه قم به تدریس دروس خارج فقه و اصول مشغول است، در این مرقومه خطاب به رییس دولت انقلابی آورده است: «از آنجا که روحانیت همواره در طول تاریخ مدافع و منادی رشد علم و اندیشه بوده، امید است هرچه زودتر دستور دهید افرادی را که به بهانههای جزئی یا عدم همسویی با بعضی، اخراج شدهاند، به دانشگاه بازگردند تا آیندگان، جنابعالی و نظام را متهم به نخبهکشی و مخالفت با دانشگاه نکنند.»
در متن این نامه سرگشاده که جهت انتشار در اختیار «جهانصنعت» قرار گرفته، آیتالله سیداصغر ناظمزادهقمی با اشاره به فرازی از قصار ۱۸۱ نهجالبلاغه و ذکر «ثَمرَه التَفریط الندامَه و ثَمره الحَزم السَلامَه»، خطاب به «ریاست محترم جمهوری حجتالاسلام والمسلمین رییسی دام توفیقه»، مینویسد: قصد نداشتم مصدع اوقات شوم ولی خبرهای ناگوار فرهنگی اخیر در کشور مرا وادار کرد که چند نکته را با شما در میان بگذارم:
۱- دانشگاه، مرکز علم و اندیشه و کانون تجمع نخبگان علمی کشور است، تعامل با چنین نهاد وزین و محترمی، ظرافتهای ویژه خود را میطلبد. طبیعی است که برخی از آنان با ما همسو نیستند و نقدهای جدی دارند، راهحل این نیست که آنان را اخراج کنیم، بلکه باید اگر خطا و لغزشی گزارش شد و یا نا همسویی با فکر بنده و جنابعالی دیده شد، به جای حذف، باب گفتوگو با آنان باز شود و اساتید فرهیخته و دلسوز با آنها مذاکره کنند و با گذشت و بزرگواری و چشمپوشی از مسائل جزئی دانشگاهها را در مسیر صحیح و روند متعارف خود یاری دهند. طبق گزارشهای منتشرشده تعداد قابل توجهی از اساتید در مدت کوتاهی اخراج و حتی بعضی از آنها بلافاصله جذب کشورهای دیگر شدهاند. آیا این رفتار نامتعارف ضربه هولناک به فرهنگ و پیشرفت کشور نیست؟ آیا اینها مصداق حیف و میل بیتالمال نیست که استادی را بیرون کنند و با رای ۸۷ کشور دنیا به ریاست یک کمیته علمی بینالمللی منصوب شود. آیا این تضییع بیتالمال نیست که با نظرتنگی و عملکرد اشتباه برخی مسوولان، سالانه هزاران نفر از پزشکان، اساتید و اعضای هیات علمی دانشگاهها، دانشجویان ممتاز، ورزشکاران، هنرمندان و دیگر نخبگان و مغزهای کشور و… مهاجرت کنند؟
۲- آیا این کار اخیر مسوولان فرهنگی یا مسوولان کشوری، درست است که همزمان با اخراج اساتید از دانشگاه، گزارشگر صداوسیما و یا مداح اهل بیت علیهمالسلام را برای استادی وارد دانشگاههای معتبر کنند؟ -بر فرض که دکترای واقعی داشته باشند- آیا مگر در کشور عزیزمان قحطالرجال است که نخبگان کشور حذف و چنین افرادی گزینش شوند؟ قصد بنده توهین به کسی نیست. هر کس در جایگاه خودش محترم است، بلکه این گزینشهای بیجای مسوولان سبب توهین به آنان است و با این انتخاب دو ضربه به افراد زده میشود: یکی اینکه ایشان را از کار موفق خود بازمیدارند و دیگر اینکه در کار جدید کارایی لازم را ندارند و یا نمیتوانند در شرایط به وجودآمده کارایی لازم را داشته باشند.
۳- از حضرتعالی که در لباس روحانیت و مسوول اجرایی کشور هستید، انتظار میرفت به فرموده امیرالمومنین علیهالسلام «نتیجه تندروی پشیمانی و نتیجه دوراندیشی سلامت است»، جلوی این تندرویهای غیرمنطقی و غیراصولی با اساتید دانشگاهها را میگرفتید و نمیگذاشتید کار به اینجا برسد.
از آنجا که روحانیت همواره در طول تاریخ مدافع و منادی رشد علم و اندیشه بوده است، امید است هرچه زودتر دستور دهید افرادی را که به بهانههای جزئی یا عدم همسویی با بعضی، اخراج شدهاند، به دانشگاه بازگردند تا آیندگان، جنابعالی و نظام را متهم به نخبهکشی و مخالفت با دانشگاه نکنند.
والسلام علیکم و رحمتالله و برکاته
انتهای پیام
دیدگاهتان را بنویسید