ابوالفضل نجیب، روزنامه نگار
آنچه محرز و بدیهی است درگیری جمهوری اسلامی در جنگی نابرابر و حداقل با دو قدرت نظامی برتر دنیا و منطقه است. جنگی که فارغ از هر گونه گمانه زنی درباره دلایل واقعی آن و یا اجتناب ناپذیر بودن و نبودن آن اکنون به یک تهدید جدی موجودیتی جمهوری اسلامی تبدیل شده است.
در چنین شرایطی و بدون تردید و فارغ از آنچه در فضای رسانه ای در خصوص توانمندیهای نظامی برای عبور از این وضعیت شاهد هستیم، میشود به راهکارهای سیاسی که برگرفته از مهمترین مولفههای بنیانگذار جمهوری اسلامی است استناد و اتکا کرد.
همان مولفههایی که بعضن نصب العین دومین رهبر انقلاب قرار گرفت و مدتها از وقوع جنگی که امروز با آن درگیر شدیم جلوگیری کرد. منظورم تاکید بنیانگذار جمهوری اسلامی بر حفظ نظام به مثابه اوجب واجبات است. و ایضن تاکید رهبری آیت الله خامنهای بر صلح امام حسن به مثابه یک راهکار تاکتیکی برای حفظ نظام و موجودیت اسلام سیاسی.
با چنین نگرشی به مهمترین مولفه بنیانگذار جمهوری اسلامی که نمود عینی و سیاسی آن را میتوان در پذیرش قطعنامه ۵۹۸ و خاتمه دادن به جنگ تحمیلی شاهد بودیم و همچنین انعطاف رهبری آیت الله خامنهای برای جلوگیری از جنگ که به نرمش قهرمانانه تعبیر شد از بحران موجود عبور کنیم.
اگر حفظ نظام به تعبیر بنیانگذار جمهوری اسلامی از اوجب واجبات تعبیر شده و حتی بر اساس رهنمودهای ایشان برای حفظ آن میتوان بسیاری اصول بدیهی را نادیده گرفت، در این صورت اتخاذ راهکارهای سیاسی با لحاظ قرار گرفتن در جنگی اینچنین نابرابر میتواند به یک اولویت موجودیتی تعبیر و تفسیر کرد. و فراموش نکنیم تجربه چند دهه گذشته برای عبور از بحرانهای داخلی گواه ترجیح کلیت نظام به بسیاری اصول بوده است.
بدیهی است برای عبور از چنین شرایط بغرنج و پیچیده و جنگی نابرابر که میتواند نه تنها به ویرانی کل کشور و قربانی هزاران انسان و در نهایت تهدید موجودیتی نظام منجر و منتهی شود، همچنان اولویت دادن به حفظ جمهوری اسلامی به هر قیمت است.
انتهای پیام
دیدگاهتان را بنویسید