وقوع زلزله مرگبار در ونزوئلا همزمان با برگزاری جام جهانی ۲۰۲۶، پرسشی را در فضای رسانهای و شبکههای اجتماعی مطرح کرده است: چرا این فاجعه، برخلاف برخی رخدادهای مشابه در سالهای گذشته، بازتاب گستردهای در فضای مسابقات نداشت؟
آنچه تاکنون گزارش شده، نشان میدهد واکنشها عمدتاً به برگزاری یک دقیقه سکوت پیش از برخی دیدارها و انتشار چند پیام همدردی محدود از سوی تیمها و فدراسیونها خلاصه شده است.
در مقابل، در بحرانهایی مانند زلزله ترکیه و سوریه در سالهای پیش، فوتبال جهان شاهد موجی از پیامهای همبستگی، کمپینهای حمایتی و اقدامات نمادین از سوی باشگاهها، بازیکنان و نهادهای ورزشی بود.
این تفاوت، لزوماً به معنای وجود تبعیض نیست؛ زیرا عوامل متعددی از جمله میزان پوشش رسانهای، ارتباط مستقیم کشور آسیبدیده با جامعه فوتبال، تصمیمهای مستقل فدراسیونها و شرایط زمانی مسابقات میتوانند بر نوع و گستره واکنشها اثر بگذارند.
با این حال، تفاوت محسوس در میزان توجه، این پرسش را مطرح میکند که آیا جامعه ورزش برای همه فجایع انسانی از یک معیار واحد پیروی میکند یا خیر.
در حال حاضر هیچ نشانهی قطعی وجود ندارد که نشان دهد فیفا یا تیمهای حاضر در جام جهانی بهصورت آگاهانه تصمیم گرفتهاند زلزله ونزوئلا را کماهمیت جلوه دهند. اما نبود چنین شواهدی نیز مانع از طرح این پرسش اخلاقی نمیشود که آیا قربانیان همه بحرانهای انسانی، صرفنظر از محل وقوع، از سطحی مشابه از همدردی و توجه برخوردارند؟
همین مقایسه بار دیگر بحثی قدیمی را زنده کرده است؛ اینکه در دنیای امروز، آنچه دیده و روایت میشود، همیشه لزوماً با میزان رنج انسانها برابری نمیکند.
از همین رو، زلزله ونزوئلا بیش از آنکه جام جهانی را بلرزاند، پرسشهایی را درباره معیارهای همدلی و بازتاب رسانهای در بزرگترین رویداد فوتبال جهان برانگیخته است.
انتهای پیام
